Міхал Ежы Мнішак
Міхал Ежы Мнішак (1748 — 14 сакавіка 1806, Слонім) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Чашнік каронны (1777—1778), сакратар свецкі вялікі літоўскі (1778—1781), маршалак надворны літоўскі (1781—1783) і маршалак вялікі каронны (1783—1793).
Міхал Ежы Мнішак | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Michał Jerzy Mniszech | |||||||
![]() М. Е. Мнішак. Невядомы мастак, XVIII ст. | |||||||
Герб «Мнішак» | |||||||
|
|||||||
Папярэднік | Станіслаў Любамірскі | ||||||
Пераемнік | Фрыдэрык Юзаф Машынскі | ||||||
|
|||||||
Папярэднік | Уладзіслаў Гуроўскі | ||||||
Пераемнік | Ігнацы Патоцкі | ||||||
Нараджэнне |
1748[1] ці 1742[2] |
||||||
Смерць |
14 сакавіка 1806 |
||||||
Род | Мнішкі[d] | ||||||
Бацька | Ян Караль Мнішак | ||||||
Маці | Кацярына з Замойскіх[d] | ||||||
Жонка |
Пелагея Тэрэза з Патоцкіх Уршуля з Замойскіх |
||||||
Дзеці | ад 2-га шлюбу: Ізабела, Паўліна | ||||||
Член у | |||||||
Дзейнасць | дыпламат, палітык | ||||||
Узнагароды | |||||||
![]() |
Трымаў Люблінскае, Явораўскае, Слонімскае, Растоцкае і Прасяткоўскае староствы. Кавалер шэрагу ордэнаў: Святога Станіслава (1774) і Белага Арла (1778)[3], расійскіх Андрэя Першазванага і Аляксандра Неўскага (1781)[4].
Біяграфія правіць
Прадстаўнік шляхецкага роду Мнішкаў гербу ўласнага, сын Яна Караля, падкаморага вялікага літоўскага, і Кацярыны з Замойскіх. Меў братоў Юзафа Яна і Станіслава Ежы.
Навучаўся ў Варшаве, Швейцарыі; вандраваў па краінах Еўропы.
Наблізіўся да караля і вялікага князя Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Падтрымліваў ідэі Асветніцтва, распрацаваў праект акадэміі навук і нацыянальнага музея. Быў сябрам Таварыства элементарных кнігаў, Адукацыйнай камісіі.
У 1780—1781 займаў пасаду сакратара дэпартамента замежных інтарэсаў Пастаяннай Рады, у 1782—1786 — старшыня дэпартаменту паліцыі. Выступаў супраць Канстытуцыі 3 мая 1791. Выступаў за правядзенне рэформаў у Рэчы Паспалітай з апорай на Расію, за далучэнне караля і вялікага князя да Таргавіцкай канфедэрацыі.
На Гарадзенскім сойме (1793) адмовіўся падпісаць акты аб падзеле Рэчы Паспалітай і пакінуў пасаду маршалка вялікага кароннага. Па адмаўленні С. А. Панятоўскага ад стальца ў Горадні суправаджаў яго ў Пецярбургу.
Першы раз ажаніўся з Пелагеяй Тэрэзай Патоцкай, другі — з Уршуляй Замойскай. У другім шлюбе меў дачок Ізабелу і Паўліну.
Зноскі
- ↑ Dr. Constant v. Wurzbach Mniszek, Michael Georg // Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich: enthaltend die Lebensskizzen der denkwürdigen Personen, welche seit 1750 in den österreichischen Kronländern geboren wurden oder darin gelebt und gewirkt haben — Wien: 1856. — Т. 18. — S. 400.
- ↑ Michał Jerzy Mniszech
- ↑ Męclewska M. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705—2008. — Warszawa: Zamek Królewski, 2008. S. 221.
- ↑ Бантыш-Каменский Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула. — М., 2005. С. 156.
Літаратура правіць
- Пазднякоў В. Мнішкі // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — С. 319. — 792 с. — ISBN 985-11-0378-0 (т. 2), ISBN 985-11-0315-2.
Спасылкі правіць
- Генеалогія Мнішкаў Архівавана 21 верасня 2013.