Адкрыць галоўнае меню

Івонка Сурвіла, у дзявоцтве Шыманец (нар. 11 красавіка 1936, Стоўбцы) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч у эміграцыі, мовазнавец, мастак, старшыня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.

Івонка Сурвіла
Івонка Сурвіла
Старшыня Рады БНР у выгнанні
з 1997 — па цяп. час
Папярэднік: Язэп Сажыч
 
Адукацыя:
Дзейнасць: палітык
Нараджэнне: 11 красавіка 1936(1936-04-11) (83 гады)
Бацька: Уладзімір Шыманец
Маці: Эвеліна Шыманец
Муж: Янка Сурвіла
Дзеці: Паўліна Сурвіла, Ганна Сурвіла
 
Сайт: radabnr.org/starsynia/
 
Узнагароды:

Медаль Брыльянтавага юбілею каралевы Елізаветы II

БіяграфіяПравіць

З 1944 года разам з бацькамі на эміграцыі. Жыла ў Даніі, з 1948 — ва Францыі. Вучылася ў Вышэйшай мастацкай школе ў Парыжы. Скончыла філалагічны факультэт Сарбоны (1959)

Разам з мужам Я. Сурвілам пераехала ў Мадрыд, дзе ў 1959—1965 гадах была супрацоўніцай Беларускай рэдакцыі Іспанскага нацыянальнага радыё, а таксама выкладала французскую мову.

У 1969 годзе з сям’ёй пераехала ў Канаду, дзе працавала ў федэральным бюро перакладаў.

Узначальвала Беларускі інстытут навукі і мастацтва ў Канадзе, была старшынёй управы Каардынацыйнага камітэта беларусаў Канады. У 1984 годзе абраная ў склад праўлення Канадскай этнакультурнай рады (англ.: Canadian Ethnocultural Council) — арганізацыі, якая аб’ядноўвае інтарэсы розных этнічных груп, што жывуць у Канадзе.

У 1989 годзе разам з іншымі прадстаўнікамі беларускай дыяспары заснавала «Канадскі фонд дапамогі ахвярам Чарнобыля ў Беларусі» (англ.: Canadian Relief Fund for Chernobyl Victims in Belarus) і была яго кіраўніком. Фонд займаўся зборам дапамогі для беларускіх шпіталёў, арганізацыяй адпачынку для дзяцей з пацярпелых ад Чарнобыльскай аварыі раёнаў, арганізацыяй стажыровак для беларускага медперсаналу ў Канадзе. У 1997 годзе па праграме Фонду ў Канаду на летні адпачынак прыехала 600 беларускіх дзяцей[1].

З 1997 года старшыня Рады БНР.

У кнізе «Дарога» (2018) Івонка Сурвіла расказвае гісторыю свайго жыцця і адказвае на пытанні з нагоды 100-годздзя абвяшчэння БНР.

Удзельнічала ў мастацкіх выстаўках як жывапісец. Дачка — Паўліна Сурвіла — этнамузыколаг і мастачка.

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).

СпасылкіПравіць