Розніца паміж версіямі "Руска-візантыйская архітэктура"

+ацэнка
др
(+ацэнка)
{{вызнч|1=«Руска-візантыйская архітэктура»}}, {{вызн2|1=псеўдар{{*|у}}скі стыль}}, [[стыль, архітэктура|архітэктурны стыль]] у плыні [[рэстаўратарства, архітэктура|рэстаўратарства]], які існаваў у 2-й палове 19 ст. у [[Расія|Расійскай імперыі]]. Адным з заснавальнікаў стылю лічыцца [[К. Тон]].
 
Асноўнымі рысамі стылю былі [[эклектычнасць]] і наследаванне рускаму дойлідству 17 ст. у кампазіцыі і ў вонкавых упрыгожаннях (ляпніна, кераміка, паліва).
 
У Беларусі у гэтым стылі былі збудаваныя многія тагачасныя праваслаўныя цэрквы ([[Баранавічы]], [[Барысаў]], [[Брэст]], [[Гродна]]) і інш. Найбольш удалымі творамі гэтага стылю ў Беларусі лічацца мемарыяльны храм у в. Лясной, прысвечаны 200-годдзю [[бітва пад Лясной, 1708|перамогі рускіх над шведамі]] і [[капліца-склеп Паскевічаў|капліца склепу Паскевічаў]] у Гомелі<ref>Чантурыя, С.273.</ref>, сабор Пятра і Паўла ў Мінску, Георгіеўская царква ў Чавусах і інш. З іншага боку, па прамым указанні царскіх уладаў<ref></ref> дзясяткамі будаваліся і горшыя ўзоры гэтага стылю (напр., у Полацку, Віцебску, Барысаве і інш.), ацэненыя яшчэ ў савецкія часы як выраз каланіяльнай палітыкі царызму<ref>Кацэр, С.114,115.</ref>.
{{зноскі}}
<u>Літ.</u>: {{крыніцы/Чантурыя 1977}} &bull; [[М. С. Кацэр|М. С. Кацер]]. Белорусская архитектура. Исторический очерк / Ин-т литературы и искусства АН БССР. — Мн.: Гос. изд-во БССР, 1956. — 119 c.: ил.
<u>Літ.</u>: {{крыніцы/Чантурыя 1977}}