Розніца паміж версіямі "Кацярына II"

Аб’ём не змяніўся ,  7 гадоў таму
др
clean up, replaced: а у → а ў, о у → о ў, я у → я ў using AWB (7893)
др (clean up, replaced: а у → а ў, о у → о ў, я у → я ў using AWB (7893))
=== Адносіны да духавенства і прыгонных сялян ===
Кацярына вызначалася паказною набожнасцю, лічыла сябе галавою і абаронцам Рускай праваслаўнай царквы і ўмела выкарыстоўвала рэлігію ў сваіх палітычных інтарэсах. Але вера яе, як лічаць некаторыя гісторыкі, не была глыбокай. У духу часу яна прапаведвала верацярпімасць. Пры ей былі спынены ганенні на старавераў, будаваліся каталіцкія і пратэстанцкія цэрквы, мячэці, але па-ранейшаму пераход з праваслаўя ў іншую веру строга караўся.
Кацярына была праціўнікам прыгоннага права, лічучы яго антыгуманным і процілеглым прыродзе чалавека. У яе паперах было знойдзена нямала доказаў гэтаму а таксама планы для яго ліквідацыі. Але зрабіць штосці ў гэтым напрамку яна не адважвалася, таму што гэта магло прывесці да дваранскага бунту і перавароту. Разам з тым, Кацярына была упэўненаўпэўнена ў духоўнай неразвітасці рускіх сялян і таму ў небяспецы даванні ім свабоды, лічыўшы, што жыцце сялян у клапатлівых памешчыкаў даволі шчаслівая.
Ва Уложанай камісіі прадстаўлены усе саслоўі акрамя духавенства і сялян.
 
== Знешняя палітыка ==
Услед за Пятром I Кацярына лічыла, што Расія павінна займаць актыўную пазіцыю на сусветнай арэне.
Уступіўшы на прастол, яна разарвала саюзны дагавор з [[Каралеўства Прусія|Прусіяй]], заключаны яшчэ [[Петр III, імператар расійскі|Пятром III]]. Дзякуючы яе намаганням, у [[Курляндыя|Курляндыі]] быў адноўлены Бірон Э. І. У [[1763]] годзе, пры дапамозе Прусіі, Расія дабілася выбрання на трон [[Рэч Паспалітая|Рэчы Паспалітай]] свайго стаўленніка Станіслава Панятоўскага. Гэта прывяло да ахаладжэння адносін з [[Аўстрыя]]й, якая, асцерагаючыся празмернага ўзмацнення Расіі, пачала падбухторваць Турцыю на вайну з Расіяй, што прывяло да [[Руска-Турэцкая вайна 1768-1774|Руска-Турэцкай вайны 1768—1774 гадоў]]. Гэтая вайна была даволі паспяховай для Расіі але цяжкія унутрыпалітычныяўнутрыпалітычныя абставіны прымусілі Расію шукаць міру. А для гэтага неабходна было аднавіць адносіны з Аўстрыяй. Трэба было шукаць кампраміс. І кампраміс быў знойдзены: у 1772 годзе адбыўся [[першы падзел Рэчы Паспалітай]] паміж трыма краінамі: Расіяй, Аўстрыяй і Прусіяй. Пазней Расія падпісала з Турцыяй [[Кучук-Кайнарджыйскі мір]], які забяспечваў Расіі выгадную для яе незалежнаць [[Крым]]а ад Турцыі.
 
У вайне Англіі з яе паўночна-амерыканскімі калоніямі Расія фармальна заняла нейтральную пазіцыю, і Кацярына адмовіла англійскаму каралю дапамагчы войскамі. Замест гэтага Расія выступіла з Дэкларацыяй аб узброеным нейтралітэце, якую падтрымалі рад еўрапейскіх краін, што аб'ектыўна садзейнічала перамозе каланістаў.
 
У наступныя годы ішло умацаваннеўмацаванне рускіх пазіцый у Крыму і на Каўказе. У [[1782]] годзе Крым быў уключаны ў склад Расійскай імперыі. У [[1783]] годзе быў падпісаны [[Георгіеўскі трактат]] з Картлі-Кахецінскім царом Іракліем II, які забяспечваў прысутнасць войскаў у Грузіі, у далейшым яе далучэнне да Расіі.
 
У другой палове 1770-ых сфарміравалася новая знешнепалітычная дактрына рускага ўрада — [[Грэчаскі праект]]. Яе асноўная мэта — аднавіць [[Візантыйская імперыя|Візантыйскую імперыю]] з сталіцаю ў [[Канстанцінопаль|Канстанцінопалі]]. У [[1779]] годзе Расія значна ўзмацніла свой аўтарытэт, удзельнічая ў якасці пасрэдніка ў [[Цешанскі кангрэс|Цешанскім кангрэсе]].
162 763

праўкі