Розніца паміж версіямі "Слабае ўзаемадзеянне"

вікіфікацыя
др (r2.7.1) (робат дадаў: ta:வலிகுறை இடைவினை)
(вікіфікацыя)
'''Слабо́е ўзаемадзе́янне''', ці '''слабо́е я́дзернае ўзаемадзе́янне''' — адно з чатырох фундаментальных узаемадзенняў у прыродзе. Яно з'яўляецца адказным, у прыватнасці, за бэта-распад ядра. Гэтае ўзаемадзеянне называецца слабым, паколькі два іншыя узаемадзеянні, істотныя для ядзернай фізікі ([[моцнае ўзаемадзеянне|моцнае]] і электрамагнітнае), характарызуюцца значна большай інтэнсіўнасцю. Аднак яно значна мацнейшае за чацьвёртае з фундаментальных узаемадзеянняў, гравітацыйнага. Слабое ўзаемадзеянне з'яўляецца кароткадзейным — яно праяўляецца на адлегласцях, значна меншых за памеры атамнага ядра (характэрны радыус узаемадзеяння 10−18 м). Стандартная мадэль фізікі элементарных часціц апісвае электрамагнітнае ўзаемадзеянне і слабое ўзаемадзеянне як розныя кірункі адзінага электраслабога ўзаемадзеяння, тэорыю якога распрацавалі каля 1968 года Шэлдан Глэшаў, [[Абдус Салам]] і [[Стывен Вайнберг]]. За гэтую работу яны атрымалі [[Нобелеўская прэмія па фізіцы|Нобэлеўскую прэмію па фізіцы]] за [[1979]] год.
 
== Спасылкі ==
Ананімны ўдзельнік