Розніца паміж версіямі "Уладзіслаў Галубок"

др
clean up, replaced: сьц → сц (5), Беларускія драматургі → драматургі Беларусі, ягоны → яго, актор → акцёр, (1906)| → , 1906| (4), абэл → абе using AWB
др (катэгорыі, typos fixed: спэктаклі → спектаклі using AWB)
др (clean up, replaced: сьц → сц (5), Беларускія драматургі → драматургі Беларусі, ягоны → яго, актор → акцёр, (1906)| → , 1906| (4), абэл → абе using AWB)
 
== Сям'я ==
 
Уладзіслаў Галубок нарадзіўся 3 мая (па новым стылі — 15 мая) 1882 года на станцыі Лясная пад Баранавічамі ў сям'і рабочага-чыгуначніка Іосіфа Голуба. Дзед Уладзіслава Тамаш Голуб быў удзельнікам [[Паўстанне 1863—1864 гадоў|паўстання]] пад кіраўніцтвам [[Вінцэнт-Канстанцін Каліноўскі|Каліноўскага]]<ref name="Замкавец">
{{cite journal
 
== Дзяцінства ==
Пачатковую адукацыю Уладзіслаў атрымаў у царкоўна-парафіяльнай школе ў [[Горад Мінск|Мінску]]. Пазней, нягледзячы на матэрыяльныя нястачы уў шматлікай сям'і, бацькі ўладкавалі яго ў Мінскае гарадское вучылішча. Скончыць яго Уладзіславу не давялося: перашкодзіла трагічная смерць бацькі. На руках у маці, Галіны Уладзіславаўны, засталося шасцёра дзяцей. Уладзіслаў як старэйшы сын быў вымушаны зарабляць на хлеб, ён уладкоўваецца на працу спачатку грузчыкам на дрывяны склад пры чыгунцы, а пасля прыказчыкам у магазін да купца Стараневіча. Але з-за канфліктаў з купцом Уладзіслаў быў вымушаны пакінуць працу ў яго краме. Неўзабаве Галубок уладкаваўся слесарам у Мінскае дэпо, а падчас [[Першая сусветная вайна|Першай Сусветнай вайны]] зрабіўся членам [[Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя, (Грамада)|Сацыял-дэмакратычнага гуртка]]. Некаторыя даследчыкі лічаць<ref name="Яцухна">
 
Пачатковую адукацыю Уладзіслаў атрымаў у царкоўна-парафіяльнай школе ў [[Горад Мінск|Мінску]]. Пазней, нягледзячы на матэрыяльныя нястачы у шматлікай сям'і, бацькі ўладкавалі яго ў Мінскае гарадское вучылішча. Скончыць яго Уладзіславу не давялося: перашкодзіла трагічная смерць бацькі. На руках у маці, Галіны Уладзіславаўны, засталося шасцёра дзяцей. Уладзіслаў як старэйшы сын быў вымушаны зарабляць на хлеб, ён уладкоўваецца на працу спачатку грузчыкам на дрывяны склад пры чыгунцы, а пасля прыказчыкам у магазін да купца Стараневіча. Але з-за канфліктаў з купцом Уладзіслаў быў вымушаны пакінуць працу ў яго краме. Неўзабаве Галубок уладкаваўся слесарам у Мінскае дэпо, а падчас [[Першая сусветная вайна|Першай Сусветнай вайны]] зрабіўся членам [[Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Грамада)|Сацыял-дэмакратычнага гуртка]]. Некаторыя даследчыкі лічаць<ref name="Яцухна">
{{cite journal
| last = Яцухна
| first = В.
| title = Аднаактовыя п’есып'есы Уладзіслава Галубка
| journal = Беларуская літаратура [зборнік артыкулаў].
| issue = №17
 
== Юнацтва ==
 
Юнацтва Уладзіслава Галубка было насычана вельмі разнастайнай дзейнасцю і шматлікімі захапленнямі: ён граў у аркестры добраахвотнага пажарнага таварыства на барытоне і трамбоне, вучыўся ўпраўляцца з гармонікам, браў урокі жывапісу ў вядомых мінскіх мастакоў.
 
Яшчэ ў юнацтве захапленне выяўленчым мастацтвам прывяло Уладзіслава Галубка да вядомага ў тыя гады мастака Пракоф'ева. Аднак Пракоф'еў часцей за ўсё даручаў Уладзіславу маляваць копіі карцін вядомых мастакоў<ref name="Замкавец"/>. Галубку даводзілася маляваць пейзажы, але яго самабытны талент звярнуў на сябе ўвагу маcтакоў, якія жылі ў Мінску. Як пейзажыст ён удзельнічаў у шматлікіх рэспубліканскіх выстаўках<ref name="БС"/>.
 
Мастацкая дзейнасць стала захапленнем на ўсё жыццё і адыграла асаблівую ролю ў час вандравання ўласнага тэатра: Уладзіслаў Іосіфавіч выступаў не толькі як рэжысёр і акцёр-выканаўца, але і як адзіны уў трупе мастак-дэкаратар.
 
А ў 1906 годзе на старонках «[[Наша ніва (1906)|Нашай Нівы]]» з'явіліся яго першыя вершы і апавяданні, сярод якіх было і «Апошняе спатканне»<ref name="БСЭ">[http://slovari.yandex.ru/%D0%92%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B8%D1%81%D0%BB%D0%B0%D0%B2%20%D0%B3%D0%BE%D0%BB%D1%83%D0%B1%D0%BE%D0%BA/%D0%91%D0%A1%D0%AD/%D0%93%D0%BE%D0%BB%D1%83%D0%B1%D0%BE%D0%BA%20%D0%92%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B8%D1%81%D0%BB%D0%B0%D0%B2%20%D0%98%D0%BE%D1%81%D0%B8%D1%84%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87/ У. Галубок у Вялікай Савецкай Энцыклапедыі]</ref>.
[[Выява:HakubokAlachnovich.jpg|250px|thumb|Беларускія драматургі і тэатрыльныя дзеячы [[Францішак Аляхновіч]] і Уладзіслаў Галубок у 1918]]
=== Пачатак літаратурнай дзейнасці ===
Вялікі ўплыў на Галубка-пісьменніка зрабіла творчасць [[Янка Купала|Янкі Купалы]], [[Якуб Колас|Якуба Коласа]], [[Максім Адамавіч Багдановіч|Максіма Багдановіча]], [[Альберт Францавіч Паўловіч|Альберта Паўловіча]], іншых пардстаўнікоў беларускага культурна-асветніцкага руху, якія неўзабаве сталі ягоныміяго сябрамі. Паводле аценкі Максіма Багдановіча Галубок «пісаў бойкія і вясёлыя апавяданні, да чаго мае праўдзівую здольнасць. Мова іх заўжды жывая, тэмы іншы раз даволі цікавыя».
 
Першым было надрукавана апавяданне «На вяселле», падпісанае псеўданімам «Сымонка». Пазней пісьменнік не карыстаўся гэтым псеўданімам, спыніўшыся на ласкавым «Галубок». З гэтага часу імя маладога пісьменніка ўсё часцей і часцей з'яўлялася на старонках газет, часопісаў, альманахаў. Даследчыкі вылучаюць<ref name="Замкавец"/> у ранніх апавяданнях Галубка жывую народную мову, блізкія сялянству тэмы, спачуванне простаму люду, напрыклад у апавяданнях «[[:s:Абмылка вучонага|Абмылка вучонага]]», «Навальніца», у навелах «Мінуўшчына», «Гонар», «[[:s:Вясковыя астраномы|Вясковыя астраномы]]» і многіх іншых. У 1913 годзе ў Пецярбургу выйшла першая кніжка Уладзіслава Галубка «Апавяданні».
 
=== Драматургічная творчасць ===
 
Уладзіслаў Галубок не забыўся пра сваё дзіцячае захапленне тэатрам. У 1911 г. у Мінск завітала [[першая беларуская трупа]] на чале з [[Ігнат Цярэнцьевіч Буйніцкі|Ігнатам Буніцкім]], якая паказала спектаклі «Модны шляхцюк» [[Карусь Каганец|Каруся Каганца]] і «Па рэвізіі» [[Марка Лукіч Крапіўніцкі|Марка Крапіўніцкага]], дзе шчодра гучалі беларускія песні, а заканчваўся паказ дэкламацыяй вершаў [[Алаіза Сцяпанаўна Пашкевіч|Цёткі]] і [[Янка Купала|Янкі Купалы]]. Уладзіслаў Галубок упершыню пабачыў спектаклі на беларускай мове і потым шмат у чым пераняў спосаб арганізацыі падобных відовішчаў для сваёй практыкі.
 
 
==== «Забыўся падпярэзацца» ====
Першая п'еса, напісаная і пастаўленая драматургам-рэжысёрам ўу Першым беларускім таварыстве драмы і камедыі, мела назву «Забыўся падпярэзацца» і распавядала пра недарэчнага [[дзяк]]а. Пра гэты твор звестак да нас дайшло вельмі мала, а рукапіс яго, мусіць не захаваўся зусім<ref name="Лаўшук">
 
Першая п'еса, напісаная і пастаўленая драматургам-рэжысёрам ў Першым беларускім таварыстве драмы і камедыі, мела назву «Забыўся падпярэзацца» і распавядала пра недарэчнага [[дзяк]]а. Пра гэты твор звестак да нас дайшло вельмі мала, а рукапіс яго, мусіць не захаваўся зусім<ref name="Лаўшук">
{{cite book
| last = Лаўшук
 
==== «Пісаравы імяніны» ====
Не без цікавасці публіка сустрэла і наступную камедыю драматурга «Пісаравы імяніны», пастаўленую на той жа сцэне ў снежні 1917. Сюжэт яе наступны. У першым акце прадстаўнікі валасной улады ў асобах старшыні, урадніка і іх хаўруснікаўсаюзнікаў, а таксама дзяк збіраюцца на імяніны да пісара. Добра падпіўшы там, яны ўчыняюць бойку. У астатніх двух актах дзеянне разгортваецца вакол паспешнага ад'езду пісара, які на самой справе нікуды не паехаў, а стаў ціхенька сачыць за жонкай. У гэты час да яе завітаў палюбоўнік — дзяк. Пісар застае жонку з дзякам і пабівае абодвух.
 
Не без цікавасці публіка сустрэла і наступную камедыю драматурга «Пісаравы імяніны», пастаўленую на той жа сцэне ў снежні 1917. Сюжэт яе наступны. У першым акце прадстаўнікі валасной улады ў асобах старшыні, урадніка і іх хаўруснікаў, а таксама дзяк збіраюцца на імяніны да пісара. Добра падпіўшы там, яны ўчыняюць бойку. У астатніх двух актах дзеянне разгортваецца вакол паспешнага ад'езду пісара, які на самой справе нікуды не паехаў, а стаў ціхенька сачыць за жонкай. У гэты час да яе завітаў палюбоўнік — дзяк. Пісар застае жонку з дзякам і пабівае абодвух.
 
Даследчыкі<ref name="Яцухна"/> адзначаюць, што ў мастацкіх сродках у гэтай п'есе драматург арыентуецца на фальклорныя традыцыі (у беларускай народнай творчасці шырока распаўсюджаны сюжэты аб любоўных прыгодах царкоўных служкаў), а таксама на традыцыі беларускай рэвалюцыйна-дэмакратычнай літаратуры, і ў першую чаргу на апавяданне Якуба Коласа «Пісаравы імяніны».
| location = Мінск
| page = 42
}}</ref>. Аўтар улічыў усе крытычныя заўвагі і істотна перапрацаваў п'есу: у першым акце вывеў пазнавальныя саыяльныя тыпы і даў некаторым з іх надзвычай выразныя прозвішчы. Напрыклад, валасны старшыня стаў звацца Бічом, старшы ураднікўраднік — Набіносам, ураднікі — Абібокам і Лупадзёрам. Кожны з персанажаў меў не толькі выбітную знешнасць (якую Уладзіслаў Галубок звычайна дакладна апісваў у пачатку п'ес), але і адметную мову, з даволі красамоўнымі слоўцамі і абаротамі.
 
У пастаноўцы п'есы як самому Галубку, так і іншым рэжысёрам не заўсёды удаваласяўдавалася дабіцца яе глыбокага ўвасаблення з-за таго, што двум апошнім актам у пэўнай ступені не ставала напружаннага дзеяння<ref name="Яцухна"/>. Гэта, а таксама неабходнасць мець у рэпертуары свайго вандроўнага тэатра мабільныя кароткія п'есы прымусіла Галубка падзяліць «Пісаравы імяніны» на дзве часткі. У выніку — на аснове першага акта атрымалася аднаактовая п'еса «Пісаравы імяніны». Астатнія ж дзве дзеі таксама іграліся як самастойны твор пад назвай «Залёты дзяка».
 
==== «Апошняе спатканне» ====
 
У снежні 1917 года таварыства паставіла п'есу «Апошняе спатканне», напісаную Уладзіславам Галубком на аснове свайго апавядання. У п'есе гісторыя двух братоў-блізнюкоў Рыгора і Якіма, што сустракаюцца ў турме пасля таго, як адзін з іх з'язджае вучыцца ў горад, а другі застаецца дома, дапоўнілася кранальнымі ўзаемаадносінамі з каханымі. Каханне надае Рыгору і Якіму асаблівую пераканальнасць. Гэта не пляскатыя рэвалюцыянеры — «змагары за народнае шчасце», паказваць якіх было ў традыцыі першых паслярэвалюцыйных гадоў, а звычайныя вясковыя хлопцы, хіба што выхаваныя занадта сумленным бацькам. Таму і шукаюць справядлівасці розным шляхам, і толькі з-за маладой гарачнасці трапляюць у турму. Апошняе спатканне братоў таксама пазбаўлена звычайнай у такіх выпадках меладраматычнасці і залішніх слоў — абодва гінуць, нават не паспеўшы павітацца.
 
==== «Бязвінная кроў» ====
У лютым 1918 года замежная інтэрвенцыя перапыніла дзейнасць гэтага тэатра, але ў хуткім часе акупацыйныя ўлады далі згоду на адкрыццё ў Мінску клуба «[[Беларуская хатка, Мінск|Беларуская хатка]]», у стварэнні якога сябры таварыства прынялі актыўны удзелўдзел. У яго выкананні пабачыла свет новая п'еса Галубка «Бязвінная кроў», дзе адкрыта гучыць матыў: гаспадарамі беларускай зямлі з'яўляюцца тыя, хто на ёй працуе. У часы кайзераўскай акупацыі гэтая думка надавала п'есе асаблівую вастрыню.
 
У лютым 1918 года замежная інтэрвенцыя перапыніла дзейнасць гэтага тэатра, але ў хуткім часе акупацыйныя ўлады далі згоду на адкрыццё ў Мінску клуба «[[Беларуская хатка, Мінск|Беларуская хатка]]», у стварэнні якога сябры таварыства прынялі актыўны удзел. У яго выкананні пабачыла свет новая п'еса Галубка «Бязвінная кроў», дзе адкрыта гучыць матыў: гаспадарамі беларускай зямлі з'яўляюцца тыя, хто на ёй працуе. У часы кайзераўскай акупацыі гэтая думка надавала п'есе асаблівую вастрыню.
 
==== «Ганка» («Ні тая, ні другая») ====
| year = 2002
| pages = 72 - 76
}}</ref> адзначаюць, што гэта было абумоўлена не толькі «слёзнасцю» гісторыі, але і мноставам камічных сцэн з удзелам старой памешчыцы і яе палюбоўніка Альфонса, а таксама пранізлівых дзявочых мараў і прыгожых узаемаадносінаўузаемаадносін.
 
==== «Ліпавічок» ====
 
==== «Белы вянок» («Акрываўлены падатак») ====
 
П'еса «Белы вянок» прысвечана жыццю сялян у Заходняй Беларусі. У творы расказваецца пра трагічнае становішча беднай сялянскай сям'і. Гаспадар — арандатар Гарасім, даведзены да галечы, не можа заплаціць пану падатак. Жонка Гарасіма спакушае яго забіць разносчыцу тавараў і забраць яе грошы. Селянін доўга вагаецца і пасля пакутлівага роздуму згаджаецца, бо яму не дае спакою страшэнны прывід — яго маленькая дачка Аксіння стане жабрачкай. У першым варыяце п'есы фінал атрымаўся вельмі жахлівы — у выніку трагічнай памылкі Гарасім забіваў [[сякера]]й замест разносчыцы дачку. Але Галубок, які заўсёды крытычна ставіўся да сваёй творчасці, разумеў, што такі адкрыта меладраматычны фінал не ідзе на карысць твору. Таму пры выданні п'есы перарабіў яго. Гарасім узнімаў сякеру і раптам пазнаваў дачку<ref name="Галубок"/>:
 
 
==== «Пінская мадонна» ====
 
Найбольш складанай па будове стала камедыя Галубка «Пінская мадона». Драматург аб'яднаў у ён народныя анекдоты з уласнай фантазіяй і вырашыў не проста павесяліць публіку, але і выкрыць ашуканства папоў і памешчыкаў. Па сюжэце ксёндз і памешчык з дапамогай бадзяжнага манаха ажыццявілі авантуру з быццам цудатворнай выявай Маці Боскай і наладзілі збор сродкаў на сваю карысць. Пікантнасць сітуацыі ў тым, шт мясцовы мастак піша тую мадонну з разгульнайдзейкі Дзіяны, якую лёгка пазнаць у «святым партрэце». Сярод гараджан расце абурэнне, але «ў патрэбны момант» з'яўляецца гарадавы, які прымушае ўсіх маліцца «блуднай мадонне».
 
Сам Галубок ўу п'есе выконваў каларытную ролю юрлівага ксяндза.
 
==== «Пан Сурынта» ====
 
Калісьці ў маладосці пан засек прыгоннага да смерці і гэта пацягнула за сабой ланцуг не проста трагічных, але жахлівых падзей. У Сурынты крадуць малую дачку, з якой праз шмат год ён будзе жыць як з жонкай, але пазнае ў ён страчаную малечу толькі падчас паўстання, паднятага каханым Касі — Віцькам.
 
==== «Плытагоны» ====
 
У п'есе «Плытагоны» не проста паказваецца цяжкая праца плытагонаў, але і гаворыцца пра адказнасць чалавека, які ўласнаручна можа «выбудаваць» не толькі трагедыю свайго жыцця, але зрабіць няшчаснымі і нават справакаваць гібель блізкіх людзей<ref name="Галубок"/>.
 
=== Дзейнасць Вандроўнага тэтра Галубка ===
[[Выява:Belarusian wandering theatre 1926.jpg|thumb|265px|Акцёрскі склад Беларускага вандроўнага тэатра, [[1926]] г.]]
У розныя часы тэатр меў такія назвы: «Трупа беларускіх артыстаў пад загадам Галубка» (Трупа Галубка), з [[1924]] — «Другая беларуская дзяржаўная трупа», з [[1926]] — «Беларускі дзяржаўны вандроўны тэатр»<ref name=marakou>[http://www.marakou.by/by/davedniki/represavanyya-litaratary/tom-i?id=19353 ГАЛУБОК Уладзіслаў] // {{ЛітаратураКрыніцы/Даведнік Маракова|РЛ|1|0|РЛ1-3|РЛ1-3}}</ref>..
 
У 1920 годзе ў [[Горад Мінск|Мінску]] адчыніўся Беларускі дзяржаўны драматычны тэатр, у склад якога ўвайшла значная частка акцёраў [[Першае беларускае таварыства драмы і камедыі|Першага Беларускага таварыства драмы і камедыі]]. Неўзабаве ўзнік яшчэ адзін тэатр — Вандроўны, які мусіў абслугоўваць правінцыю. Кіраваць ім выпала Уладзіславу Галубку.
|том = 1|старонкі = 140—143|старонак = 568|серыя = |isbn = |тыраж = }}</ref>. Працаваць акцёрамі актыўна ішлі і беларускія пісьменнікі — [[Міхась Чарот]], [[Васіль Сташэўскі]], [[Алесь Дудар]], [[Ілары Барашка]].
 
Першапачаткова калектыў працаваў пры [[Беларускі рабочы клуб|Беларускім рабочым клубе]] і іграў спектаклі для гледачоў ускраін [[Горад Мінск|Мінска]]. Пазней выступаў таксама ў мінскіх клюбахклубах імя Леніна, Луначарскага, Дзям'яна Беднага, «Камуна» і ў «Беларускай хатцы».
 
Распачаўшы працу ў сталіцы, Трупа беларускіх артыстаў выправілася ў падарожжы па Беларусі, такім чынам, стаўшы аб'язным тэатрам. Артысты не мелі ўласнага транспарту, таму часта на выпадковых павозках ці санях, а часта і пешшу пераходзілі паміж беларускімі мястэчкамі<ref name=main>{{артыкул|аўтар=Анатоль Сабалеўскі|загаловак=Тэатр Уладзіслава Галубка|арыгінал=|спасылка=|аўтар выдання=|выданне=Роднае слова|тып=|месца=Мн.|выдавецтва=|год=2007|выпуск=|том=|нумар=5|старонкі=|isbn=}}</ref>.
У 1921 годзе тэатру нечакана пашанцавала: Наркамасвет вырашыў узяць трупу на дзяржаўнае ўтрыманне, абавязаўшы акцёраў абслугоўваць рабочыя клубы і навакольныя вёскі. Але неўзабаве тэатры сталі пераводзіць на гасразлік, і трупа была пазбаўлена датацыі.
 
У выніку мастацкае аздабленне для спектакляў рабілася літаральна з таго, што знаходзілася пад рукой. У рабоце тэатра актыўны удзелўдзел прымала публіка, яна дапамагала здабываць усё неабходнае для спектакля. Адны несці мэблюмеблю, другія, лаўкі, табурэты, лампы, дыі іншыя рэчы. Самі акцёры рамантавалі сцэну, малявалі дэкарацыі, і г. д., бо рабочых для абслугоўвання тэатра трупа не мела.
 
{{Цытата|аўтар=Уладзіслаў Галубок. Год працы|З'яўляецца пытанне, як жа ставіліся спектаклі? А вось як: у дзень спектакля можна бачыць, як па вуліцах Менска цягнуцца артысты і артысткі, несучы на плячах у клуб належны к спектаклю рэквізіт, пазычаны у добрых суседзяў. Нясуць яны гэту паклажу і праклінаюць усё на свеце, а з другога боку праклінаюць артыстаў суседзі, каторым апрыкрала гэтая штодзённая пазычка.}}
 
=== Прызнанне савецкай уладай ===
 
Летам 1920 г. Уладзіслаў Галубок узначаліў Драматычную секцыю культурна-асветніцкай арганізацыі «Папараць-кветка» ў [[Горад Слуцк|Слуцку]]. У 1920-22 гг. працаваў загадчыкам мастацкага аддзела ў Народным камісарыяце асветы БССР. У 1920 г. стварыў Трупу беларускіх артыстаў пры Беларускім рабочым клубе ў Мінску, з'яўляўся яе мастацкім кіраўніком.
 
Паступова ад Галубка, як і ад іншых дзеячаў літаратуры і мастацтва, усё больш настойліва пачалі патрабаваць адлюстравання класавай барацьбы.
 
Папулярнасць тэатра шырылася вельмі інтэнсіўна, аднак у канцы 1920-х ідэалагічныя органы СССР пачалі звужаць кола яго дзейнасці, абвінавачваючы кіраўніцтва ў абмежаваным, нацыяналістычным рэпэртуарырэпертуары і нізкім, прымітыўным узроўні яго сцэнічнага ўвасаблення. У пачатку 1930-х гг. Уладзіслава Галубка адхілілі ад мастацкага кіраўніцтва тэатру. У канцы [[1931]] года яго мастацкім кіраўніком быў прызначаны [[Канстанцін Мікалаевіч Саннікаў|Канстанцін Саннікаў]]<ref name=en/> За Галубком пакінулі адміністрацыйна-гаспадарчую працу і працу актораакцёра<ref name=main/>.
 
З гэтага часу ў тэатральным рэпэртуарырэпертуары пачалі пераважаць сучасныя савецкія творы, якія ставіліся на многіх тагачасных сцэнах. Большасць спектакляў былі заідэялагізаваная, галоўная ўвага звярталася на паказ энтузіязму савецкіх людзей і іх барацьбу са шпіёнамі, дыверсантамі і «ворагамі народа»<ref name=en/>.
 
{{Цытата|аўтар=З рэцэнзіі ў газеце «[[Літаратура і мастацтва (1932)|ЛіМ]]», 19 снежня 1933 года|Разбіваючы ушчэнт элементы аматарства, БДТ-3 павінен змагацца за бальшавістскае мастацтва}}
 
== Акцёрская дзейнасць ==
 
[[Выява:Halubok2.jpg|250px|thumb|left|Сцэна са спектаклю «Суд» (крайні справа — Уладзіслаў Галубок у ролі Авечкі)]]
 
 
== Рэпрэсіі ==
 
Арыштавалі Галубка ў 1937 г. «традыцыйным» спосабам, на досвітку. Хутка ў мінскай кватэры драматурга адбыўся вобыск. Забралі не толькі ўсе рукапісы, але нават прыватныя рэчы тэатра. Вельмі пацярпела сям'я: старэйшаму сыну Эдуарду, навуковаму супрацоўніку, не дазволілі абараніць дысертацыю па беларускай драматургіі, дачку Багуславу прымусілі ехаць на вёску — «перавыхоўвацца» ў калгасе, малодшых сыноў выключылі з камсамола, як дзяцей ворага народа. Жонка ў адчаі спрабавала скончыць жыццё самагубствам — яе ледзь выратавалі.
 
Пасля арышту Галубка ўсе яго карціны былі звезены уў НКУС, затым туды запрасілі гомельскага мастака Міхаіла Сімкоўскага і загадалі замаляваць на ўсіх палотнах подпіс аўтара. Сімкоўскі працаваў усю ноч, не спадзяючыся, што і сам выйдзе на волю. Аднак раніцай яго выпусцілі і нават дазволілі ўзяць што-нішто з твораў Галубка. Сімкоўскі змог вынесці толькі чатыры работы. Цяпер яны вісяць у адным з гомельскіх клубаў.
 
Пра далейшы лёс Галубка яго сям'я так нічога і не даведалася. У дакументах сведчылася — памёр у 1942 г. ад гіпертаніі. Але дзе і як пахаваны — ні слова. Ёсць падставы лічыць, што гэтае паведамленне — фальшывая адпіска, якіх было шмат у той час<ref name="Замкавец"/>.
 
== Значэнне працы У. Галубка ==
 
Драматургічная, рэжысёрская і акцёрская дзейнасць Галубка з'яўляецца сувязным звяном паміж дарэвалюцыйным і савецкім беларускім тэатрам. У драматургіі яго творчасць выяўлялася глыбокім веданнем народнага жыцця. П'есы адрозніваліся сцэнічнай вастрынёй канфлікту, многія з іх напісаны ў жанры меладрамы з кантрастным супрацьпастаўленнем дабра і зла. Камедыі насычаны каларытным народным гумарам, характарызуюцца вострымі сітуацыямі з сатырычнай афарбоўкай<ref name="БС"/>.
 
 
== Спіс пастановак п'ес Уладзіслава Галубка ==
* «Апошняе спатканьне» (Вільня, 1917, пастаўлена ў 1919),
 
* «АпошняеПісаравы спатканьнеімяніны» (Вільня, 1917, пастаўленаяпастаўлена ў 19191927),
* «Бязьвінная кроў» (пастаўлена ў 1918),
* «Пісаравы імяніны» (1917, пастаўленая ў 1927),
* «БязьвіннаяЗалёты кроўдзяка» (пастаўленаяпастаўлена ў 1918),
* «Залёты дзяка» (пастаўленая ў 1918),
* «Бязродны» (пастаўленая ў 1919),
* «Суд» (Вільня, 1920, пастаўленаяпастаўлена ў 1924),
* «Душагубы» (пастаўленаяпастаўлена ў 1921),
* «Ганка» (1920, пастаўленаяпастаўлена ў 1929),
* «Пан Сурынта» (1923, пастаўленаяпастаўлена ў 1930),
* «Плытагоны» (пастаўленаяпастаўлена ў 1923),
* «Фанатык» (пастаўленаяпастаўлена ў 1922),
* «Пінская мадонна» (пастаўленаяпастаўлена ў 1927),
* «Белы вянок» (1921, пастаўленаяпастаўлена ў 1929),
* «Ветрагоны» (1919, пастаўленаяпастаўлена ў 1930),
* «Ліпавічок» (1922) і інш.
* «Бабы-ліхадзейкі» (1922)
* «Краб» (1927, пастаўленаяпастаўлена ў 1930),
* «Белая зброя» (1933, пастаўленаяпастаўлена пад назвай «Рыкашэт» у 1935),
 
== Ушанаванне памяці ==
 
== Літаратура ==
 
* Замкавец, У. Жыццё, абарванае куляй/Уладзімір Замкавец//Полымя. — 1993. — № 8. С. 138—145.
* Завадская, І. Яму не было замены… : Пра Уладзіслава Галубка/Ірына Завадская//Роднае слова. — 2002. — № 5. — С. 72 — 76.
 
== Спасылкі ==
 
{{Commonscat|Vladislav Golubok}}
{{wikisource|Катэгорыя:Уладзіслаў Галубок}}
171 421

праўка