Уладзімір Васількавіч: Розніца паміж версіямі

др
(tagged non-categorized.)
др (removed Category:Асобы using HotCat)
[[Выява:Помнік Уладзіміру Васількавічу.gif|thumb|200px|Помнік Уладзіміру Васількавічу каля [[Камянецкая вежа|Камянецкай вежы]]]]
'''Уладзімір Васількавіч''' (таксама '''''Уладзімір-Іван Васількавіч''''' ([[1249]] ці [[1250]]  [[{{ДС|10 снежня]] [[|12|1288]]}})  — сын [[Васілька Раманавіч]]а, князь [[Валынь|Валынскі]].
==Біяграфія==
Заняў сталец ў [[1269]] пасля смерці бацькі. У 1273 ён ваяваў з [[яцвягі|яцвягамі]], якіх прымусіў прасіць міру. Барацьба ўспыхнула з новай сілай у [[1273]]—[[1274]] і скончылася «''перамогаю і гонарам вялікім''». Калі ў [[1279]], падчас голаду, яцвягі прасілі яго: «не патруці нас, але перакармі» — ён ім прадаў [[жыта]].
 
== Біяграфія ==
У [[1274]] Уладзімір вымушаны быў ваяваць з [[вялікія князі літоўскія|літоўскім князем]] [[Трайдзень|Трайдзеням]], які разбураў ўладзімірскія воласці, помсцячы Уладзіміру, па словах летапісца, за тое, што бацька яго забіў трох братоў Трайдзеня. Праз некаторы час ворагі прымірыліся. Аднак у наступным годзе мірнае пагадненне было парушана. Уладзімір, яго стрыечны брат [[Леў I Галіцкі]] разам з ханам [[Нагай|Нагаям]] распачалі ваенныя дзеянні з [[ВКЛ|Вялікім княствам]]. Уладзімір выступіў спачатку да [[Навагрудак|Навагрудка]], а пасля да [[Гродна|Гародні]]. Паход аднак не дасягнуў канчатковай мэты з-за сварак і адсутнасці адзінства ў стане саюзнікаў.
Заняў сталец ў [[1269]] пасля смерці бацькі. У 1273 ён ваяваў з [[яцвягі|яцвягамі]], якіх прымусіў прасіць міру. Барацьба ўспыхнула з новай сілай у [[1273]]—[[1274]] і скончылася «''перамогаю і гонарам вялікім''». Калі ў [[1279]], падчас голаду, яцвягі прасілі яго: «не патруці нас, але перакармі»  — ён ім прадаў [[жыта]].
 
У [[1274]] Уладзімір вымушаны быў ваяваць з [[вялікія князі літоўскія|літоўскім князем]] [[Трайдзень|Трайдзеням]], які разбураў ўладзімірскія воласці, помсцячы Уладзіміру, па словах летапісца, за тое, што бацька яго забіў трох братоў Трайдзеня. Праз некаторы час ворагі прымірыліся. Аднак у наступным годзе мірнае пагадненне было парушана. Уладзімір, яго стрыечны брат [[Леў I Галіцкі]] разам з ханам [[Нагай|Нагаям]] распачалі ваенныя дзеянні з [[ВКЛ|Вялікім княствам]]. Уладзімір выступіў спачатку да [[Навагрудак|Навагрудка]], а пасля да [[Гродна|Гародні]]. Паход аднак не дасягнуў канчатковай мэты з-за сварак і адсутнасці адзінства ў стане саюзнікаў.
Уладзімір паўтарыў паход на Гродна у [[1277]] разам з князямі Мсціславам і Юрыем, але і на гэты раз саюзнікаў напаткала няўдача. Перабежчык паведаміў гарадзенцам аб бязладдзі ў варожым войску, якія направілі на яго дружыну [[прусы|прусаў]]. Прусы адных пабілі, другіх узялі ў палон. На наступны дзень паўднёварускія князі штурмавалі Горадзен. Як паведамляе летапіс, абаронцы горада «''аки мертва стояша на забролях города''». Такога адпору нападаючыя не чакалі і сталі прасіць міру, «''како города им не имати''», ды зышлі прэч: "''городу не вспеша ничего же тако возвратит а во свояси''". Лічыцца, што з гэтага часу [[Гродна|Горадзен]] канчаткова ўвайшоў у склад ВКЛ.
 
Уладзімір паўтарыў паход на Гродна у [[1277]] разам з князямі Мсціславам і Юрыем, але і на гэты раз саюзнікаў напаткала няўдача. Перабежчык паведаміў гарадзенцам аб бязладдзі ў варожым войску, якія направілі на яго дружыну [[прусы|прусаў]]. Прусы адных пабілі, другіх узялі ў палон. На наступны дзень паўднёварускія князі штурмавалі Горадзен. Як паведамляе летапіс, абаронцы горада «''аки мертва стояша на забролях города''». Такога адпору нападаючыя не чакалі і сталі прасіць міру, «''како города им не имати''», ды зышлі прэч: "«''городу не вспеша ничего же тако возвратит а во свояси''"». Лічыцца, што з гэтага часу [[Гродна|Горадзен]] канчаткова ўвайшоў у склад ВКЛ.
 
У наступныя гады здзейсніў шэраг паходаў на [[Польшча|Польшчу]]: у [[1283]] і [[1286]]. У [[Венгрыя|венгерскі]] паход у [[1285]] Уладзімір не пайшоў з-за хваробы ног.
 
Летапіс характарызуе яго як кнігалюба і шырока ўтворанага чалавека: ён «глаголаше ясна ад кніг, зане бысть філосаф вялікі» (Іпацьеўскі летапіс ад 1288  г.)
 
Не маючы нашчадства, Уладзімір адпісаў «''зямлю сваю ўсю і гарады''» Луцкому князю [[Мсціслаў Жанілавіч|Мсціславу Данілавічу]]. Захаваныя, верагодна, не цалкам, у летапісным тэксце, дзве граматы Ўладзіміра з'яўляюцца найстаражытным узорам княжых духоўных грамат. Памёр Уладзімір у канцы 1288.
 
Князь Уладзімір Васількавіч лічыцца заснавальнікам [[Камянец|Камянца]], па яго загаду пабудавана славутая [[Камянецкая вежа]]. У горадзе ў 200 метраў ад вежы пастаўлены помнік князю-заснавальніку.
 
== Літаратура ==
* {{ВТ-ЭСБЕ|Владимир-Иван Василькович}}
* [http://brestobl.narod.ru/gerb/kobrin1.html Памяць: Кобрынскі раён] / Гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі. — Мінск: БЕЛТА, 2002.
* ''Творогов О. В.'' [http://lib.pushkinskijdom.ru/Default.aspx?tabid=3770 Владимир Василькович, князь Волынский] // Словарь книжников и книжности Древней Руси. — Вып. 1 (XI — первая половина XIV в.) / АН СССР. ИРЛИ; Отв. ред. Д. С. Лихачев. — {{Л.}}: Наука, 1987. — 493 с.
 
{{Няма катэгорый}}
 
[[Катэгорыя:Князі валынскія]]
 
[[Катэгорыя:Асобы]]
[[en:Vladimir Vasilkovich]]
[[pl:Włodzimierz Iwan Wasylkowicz]]