Розніца паміж версіямі "Яўген Багарнэ"

2 байты выдалена ,  7 гадоў таму
др
арфаграфія
др (r2.7.2+) (робат дадаў: ru:Богарне, Евгений)
др (арфаграфія)
Пасля шлюбу маці з Напалеонам [[1 лютага]] [[1805]] года Яўген атрымаў тытул прынца Французскай імперыі, [[2 лютага]] [[1805]] года — [[Ордэн Ганаровага легіёна]], а [[7 чэрвеня]] [[1805]] года — тытул віцэ-караля Італіі. У 1812 годзе камандаваў 4-м (італьянскім) пяхотным корпусам Вялікай Арміі.
 
Яўген стаў фактычным кіраўніком Італіі (тытул караля насіў сам Напалеон), калі яму было ўсяго 24 годагады. Але ён здолеў кіраваць краінай досыць цвёрда: увёў у дзеянне [[Кодэкс Напалеона|Грамадзянскі кодэкс]], рэарганізаваў армію, пабудаўваўпабудаваў каналы, умацаванні і школы і здолеў заслужыць любоў і павагу свайго народа.
 
У 1805 годзе Яўген атрымаў вялікі крыж ордэна Жалезнай кароны і вялікі крыж ордэна Святога Губерта Баварскага. [[23 снежня]] [[1805]] года ён быў прызначаны галоўнакамандуючым корпусам, якія блакавалі [[Венецыя|Венецыю]], [[3 студзеня]] [[1806]] года — галоўнакамандуючым Італьянскай арміяй, а [[12 студзеня]] [[1806]] года — генерал-губернатарам Венецыі.
На плашчы вышыты зоркі ордэнаў Ганаровага легіёна і [[Жалезная карона|Жалезнай кароны]]. (Малы каранацыйны касцюм экспануецца ў [[Дзяржаўны Эрмітаж|Дзяржаўным Эрмітажы]]. У Расію патрапіў як сямейная рэліквія разам з калекцыяй зброі, якую прывёз малодшы сын Яўгенія Багарнэ — Максіміліян, герцаг Лейхтэнбергскі, муж дачкі імператара [[Мікалай I|Мікалая I]] [[Марыя Мікалаеўна, дачка Мікалая I|Марыі Мікалаеўны]]).
 
Пасля першага адрачэння Напалеона Яўген Багарнэ сур'езнаёзна разглядаўся Аляксандрам I у якасці кандыдата на французскі прастол.
За адмову ад сваіх італьянскіх уладанняў атрымаў 5000000 франкаў, якія перадаў свайму цесцю — каралю Баварыі [[Максіміліян I, кароль Баварыі|Максіміліяну-Іосіфу]], за што яго «памілавалі» і падаравадіпадаравалі тытулы ландграфа Лейхтэнбергскага і князя [[Айхштэт|Айхштэцскага]] (па іншых даных — купіў іх у 1817 годзе).
 
Даўшы слова не падтрымліваць больш Напалеона, не прымаў удзелу (у адрозненне ад сястры [[Гартэнзія Багарнэ|Гартэнзіі]]) у яго рэстаўрацыі падчас «[[Сто дзён|Ста дзён]]», а ў чэрвені 1815 года ганараваны Людовікам XVIII тытулам пэра Францыі.