Розніца паміж версіямі "Неарамантызм"

2 байты выдалена ,  7 гадоў таму
няма тлумачэння праўкі
(Новая старонка: ''''Неарамантызм''' — кірунак у мастацтве (першым чынам, у літаратуры) мяжы XIX—XX стагоддзяў, ...')
 
Неарамантызм апынуўся вельмі плённым літаратурным кірункам. У ХХ стагоддзі працягваюць стварацца неарамантычныя творы («Адысея капітана Блада» Р. Сабаціні і «Спадчыннік з Калькуты»).
 
На фарміраванне неарамантызму аказала значны ўплыў філасофія [[Фрыдрых Ніцшэ|Ніцшэ]] і [[ШапэнгаўэрШапенгаўэр]]а, таму ў цэнтры неарамантычнага твора часта стаіць асоба асаблівай сілы.
 
Сярод яркіх прадстаўнікоў неарамантызму — такія пісьменнікі, як [[Этэль Ліліян Войніч]], [[Джэк Лондан]], [[Майн Рыд]], [[Рафаэль Сабаціні]], [[Жуль Верн]], [[Артур Конан ДойльДойл]], [[Генрык Ібсен]], [[Пуга Гамсун]], [[Рэдзьярд Кіплінг]], [[Эйна Лейна]], [[Эдман Ростан]], [[Роберт Льюіс Стывенсан|Роберт Стывенсан]], Герман Гесэ; у Расіі — ранні [[Максім Горкі]], [[Мікалай Гумілёў]], [[Аляксандр Грын]], Уладзімір Набокаў.
 
Да неарамантызму адносяць таксама шэраг значных музыкантаў (першым чынам, [[Рыхард Вагнер|Рыхарда Вагнера]]), мастакоў (у прыватнасці, [[Беклін]]а) і інш.