Розніца паміж версіямі "Бляшаная кафедра"

→‎Прынцыпы: Кірыл Генік internal link added
(untagged isolated.)
(→‎Прынцыпы: Кірыл Генік internal link added)
[[Image:Cyril Genik.jpg|thumb|upright|[[Кірыл Генік]] (1857–1925)]]
 
Цэнтральнай фігурай ўкраінскай абшчыны ў Вініпегу ў той час быў [[Кірыл Генік]] (1857-1925). Ён прыбыў з Галічыны, скончыў Украінскую Акадэмічную гімназію ў [[Горад Львоў | Львове]] і на працягу кароткага часу вывучаў права ў Чарнавіцкім універсітэце.<ref name="Martynowych, Orest T 1924. page 170">Martynowych, Orest T. Ukrainians in Canada: The Formative Period, 1891-1924. Canadian Institute of Ukrainian Studies Press, University of Alberta, Edmonton, 1991, page 170.</ref> Генік быў сябрам [[Іван Якаўлевіч Франко | Івана Франка]], украінскага аўтара «Ліса Мікіты», намінаванага на [[Нобелеўская прэмія па літаратуры |Нобелеўскую прэмію па літаратуры]]. Генік, сяброўства на вяселлі аўтара, верагодна, падзяляў сацыялістычныя погляды Франка і ўхваляў яго з'едлівую сатыру на тагачаснае духавенства. Вызваленні насельніцтва ад духавенства, разам з зямельнай рэформай, было спосабам вызвалення сялян ад прыгнёту памешчыкаў трымалі зямлю ў сваіх руках у змове з іерархіяй царквы. Пасля прыбыцця ў Канаду, Генік стаў першым украінскім, нанятым урадам Канады. Ён працаваў іміграцыйным агентам, адказным за рассяленне пасяленцаў ў іх гомстедах. Стрыечны брат Генік, Іван Бодруг (1874-1952), і Бодруг сябар Іван Негрич (1875-1946) таксама прыбылі з вёскі Бярозаў з-пад Коломыя і дзе былі настаўнікамі пачатковай школы.<ref name="Martynowych, Orest T 1924. page 170"/> Гэтая тройца складала ядро інтэлігенцыі ва ўкраінскім супольнасці, і была вядомая як Бярозаўская Троіца. Генік, старэйшы, быў адзіным жанатым з трох. Яго жонка Паліна (народжаная Цюрковська) была дачкой святара, адукаванай жанчынай. Муж і жонка мала трох сыноў і тры дачкі.<ref>Hryniuk, Stella. Dictionary of Canadian Biography Online, www.biographi.ca/EN/009004-119.01-e.php?id_nbr=8154</ref>
 
Іншай ключавой асобай быў епіскап Серафім, чыё сапраўднае імя было Стэфан Устволський. Справа скончылася тым, што Уствольського пазбавілі сану на расійскім Святым сінодам Рускай ў [[Горад Санкт-Пецярбург | Санкт-Пецярбургу]]. Але яго гісторыя пачынаецца з моманту, калі па асабістых прычынах, ён адправіўся на Афон, дзе быў асвячоны ў [[Епіскап | епіскапскі]] сан святым Анфім, які сам аб'яўляў сябе біскупам. Існуе падазрэнне, што святы Анфім высьвеціў Уствольського на злосць [[Цар | цара]], паколькі ў тыя часы паміж царом і Святым сінодам адбывалася барацьба за кіраваннем Рускай праваслаўнай царквой.<ref name="ukr">Mitchell, Nick. Ukrainian-Canadian History as Theatre in The Ukrainian Experience in Canada: Reflections 1994, Editors: Gerus, Oleh W.; Gerus-Tarnawecka, Iraida; Jarmus, Stephan, The Ukrainian Academy of Arts and Sciences in Canada, Winnipeg, page 226 </ref> Пасля освяченння біскупам Серафім адправіўся ў Паўночную Амерыку, дзе ненадоўга спыніўся ва ўкраінскіх сьвятароў у [[Горад Філадэльфія | Філадэльфіі]]. На час прыбыцця ў ў Вініпег ў яго ён не належаў ні да [[Руская праваслаўная царква | Рускай праваслаўнай царквы]], ні да якой-небудзь іншай. Украінскі ў прэрыях прынялі яго як вандроўнага святога па традыцыі, пачатай яшчэ з вытокаў хрысціянства.<ref>Mitchell, Nick. The Mythology of Exile in Jewish, Mennonite and Ukrainian Canadian Writing in A Sharing of Diversities, Proceedings of the Jewish Mennonite Ukrainian Conference, «Building Bridges», General Editor: Fred Stambrook, Canadian Plains Research Center, University of Regina, 1999, page 188. </ref>
50

правак