Розніца паміж версіямі "Крызіс Рымскай імперыі III стагоддзя"

(Новая старонка: '{{Эпохі рымскіх імператараў}} У III стагоддзі н.э. Рымская цывілізацыя ўс...')
 
== Эпоха «салдацкіх імператараў» ==
[[Файл:Porta Asinaria 2948.JPG|thumb|left|300px|[[Сцяна Аўрэліяна|Гарадская сцяна]], пабудаваная на зыходзе крызісу для абароны Рыма ад знешніх пагроз.]]
З [[235]] г. пачаўся перыяд «імператарскай чахарды». Жаданнем вывесці краіну з крызісу, а не насыціцца хароствамі імператарскай улады адрозніваліся [[Дэцый Траян|Гай Дэцый ]] ([[249]]—[[251]] гг.), а таксама арыстакрат [[ВалярыянВалерыян I|Публій Ліцыній ВалярыянВалерыян]] ([[253]]—[[260]] гг.) і яго сын [[Галіен]] (253—[[268]] гг.). Аднак і за час іх кіравання актывізаваўся мясцовы сепаратызм, які прывёў да ўлады «дынастыю ілірыйцаў» (гэтыя імператары не былі ў сваяцтве, але ўсе паходзілі з ваеннага саслоўя [[Ілірыя|Ілірыі]]): [[Клаўдзій II]] Гоцкі ([[268]]—[[270]] гг.) паклаў пачатак адраджэнню Імперыі, перадаўшы прастол у рукі Луцыя Даміцыя [[Аўрэліян]]а ([[270]]—[[275]] гг.). Аўрэліян адбіў нашэсце [[германцы|германскіх плямёнаў]], аднавіў рымскую адміністрацыю ва ўсходніх правінцыях і падпарадкаваў [[Гальская імперыя|Гальскую імперыю]]. Яго ўлада насіла абсалютны характар, што з'явілася перадумовай да далейшага афармлення імперскага [[дамінат]]у.
 
== Канчатак крызісу ==