Адкрыць галоўнае меню

Змены

 
=== Перыяд прызначаных губернскіх маршалкаў (1863—1917) ===
Напярэдадні і ў ходзе [[Паўстанне ў Польшчы, Літве і Беларусі, 1863—1864|Студзеньскага паўстання]] загадамі расійскіх улад дваранскія выбары ў «заходніх губернях» (Ковенскай, Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Віцебскай, Магілёўскай, Кіеўскай, Падольскай, Валынскай) на працягу [[1862]]—[[1864]] былі адменены (афіцыйна «прыпынены» пастанаўленнем [[Заходні камітэт|Заходняга камітэта]] (1862—1865) расійскага ўрада ад 12 красавіка 1864), што працягвалася да лютага [[1917]]. На выбарныя дваранскія пасады ў «нядобранадзейных» і патэнцыйна мяцежных «заходніх губернях» пачалі прызначаць асоб паводле распраджэння міністэрства ўнутраных спраў ці цара. Былі зроблены загады, каб на гэтыя пасады прызначаліся асобы з іншых губерняў і некатолікі, хоць да канца 1870-х на выбарныя дваранскія пасады (з-за недахопу кадраў) расійскай уладай часта прызначаліся мясцовыя каталіцкія дваране — тыя, якія даказалі сваю адданасць расійскаму ўраду і добранадзейнасць, валодалі рускай мовай. Так, першым прызначаным мінскім губернскім маршалкам стаў [[Яўстах Станіслававіч Прушынскі]] (1797—1877), ураджэнец Мінскай губерні і дваранін-каталік. Аднак з канца 1870-х на выбарных дваранскіх пасадах сустракаюцца ў падаўляльнай большасці немясцовыя ўраджэнцы і некатолікі. Такім чынам, усё гэта было парушэннем праў, дадзеных усяму дваранству Расійскай імперыі «Даравальнай граматай дваранству» ([[1785]]): абмежаванасць у праве выбару сваіх чыноўнікаў самакіравання была не толькі дыскрымінацыяй у адносінах да дваран-католікаў, але і адмовай праў дваран іншых канфесій (праваслаўных, пратэстантаў, мусульман), якія былі запісаны ў радаводныя кнігі «заходніх губерняў» і стала там пражывалі. Апошнім прызначаным расійскай царскай уладай прадвадзіцелем дваранства Мінскай губерні быў [[АляксандрСцяпан СяргеевічМікалаевіч Далгаво-СабураўСорнеў]]. (1864—1933).
 
== Пасада мінскага губернскага маршалка ў паімперскі час ==