Розніца паміж версіямі "Леанід Мікалаевіч Андрэеў"

др
няма тлумачэння праўкі
др
[[Выява:Leonid andreev - da4a.jpg|міні|Віла «Аванс», якая належала Л. Андрэеву (не захавалася)]]
[[Выява:SuicideOfNovellist.jpg|міні|«Самагубства». Анкета пісьменніка ў часопісе «Новае слова», 1912, чэрвень]]
Сапраўдная слава прыйшла да Андрэева пасля выдання ў [[1901]] яго апавядання «Жылі-Былі» ў часопісе [[Жыццё (часопіс)|«Жыццё»]] .У [[1902]] Андрэеў ажаніўся на А. М. Велігорскай — внучатой ​​пляменніцы [[Тарас Рыгоравіч Шаўчэнка|Тараса Шаўчэнкі]]. У тым жа годзе становіцца рэдактарам «Кур'ера», вымушаны быў даць паліцыі [[Падпіска аб нявыездзе|падпіску аб нявыездзе]] з-за сваёй сувязі з рэвалюцыйна настроеным студэнцтвам. Дзякуючы дапамозе Максіма Горкага вялікім накладам быў выпушчаны першы том яго твораў. У гэтыя гады абазначылася накіраванасць творчасці і яго літаратурная манера. У [[1905]] г. вітаў [[Рэвалюцыя 1905-1907 гадоў у Расіі|Першую рускую рэвалюцыю]]; хаваў у сябе дома членаў [[РСДРП]], [[10 лютага]] быў пасаджаны ў турму за тое, што напярэдадні на яго кватэры прайшло таемнае сход ЦК ([[25 лютага]] выпушчаны пад заклад, унесены [[Марозаў, Сава Цімафеевіч|Савам Марозавым]]). У гэтым жа годзе ён напіша апавяданне « Губернатар », які стаў водгукам на забойства [[ 17 ЛЮТАГА ]] [[ эсэры | эсэры ]] [[ Каля , Іван Платонавіч | І. Каляевым ]] [[ кіраўнік горада Масквы | маскоўскага генерал -губернатара ]] вялікага князя [[Сяргей Аляксандравіч | Сяргея Аляксандравіча ]] .У [[ 1906 ]] у пісьменнік вымушаны з'ехаць у Нямеччыну , дзе ў яго нараджаецца другі сын , [[ Андрэеў , Данііл Леанідавіч | Данііл ]] , які пасля стане пісьменнікам (яго пяру належыць трактат "[[ Ружа Свету ]] » ) . У снежні таго ж года ад послеродовой гарачкі памірае яго жонка ( пахавана ў Маскве на могілках Навадзевічых манастыра) .Андрэеў з'язджае на [[ Капры ]] ( [[ Італія ]] ), дзе жыве ў [[ Максім Горкі | Горкага ]] (з снежні 1906 года - да вясны 1907 ) . Пасля пачатку рэакцыі ў [ [ 1907 ] ] у - Андрэеў расчароўваецца ў самой рэвалюцыі . Ён адыходзіць ад рэвалюцыйна настроенага пісьменніцкага асяроддзя Горкага.У [[ 1908 ]] у Андрэеў ажэніцца на А. І. Дзенісевіч ( Карніцкі ) і пераязджае ва ўласны дом у [[ Ваммельсу ]] . На віле « Аванс » ( назва была абрана з-за таго , што дом быў пабудаваны на аванс ад выдаўца ) Леанід Андрэеў піша свае першыя [ [ Драма ( род літаратуры ) | драматычныя ] ] творы .З [ [ 1909 ] ] а актыўна супрацоўнічае з [ [ мадэрн ] ] истскими альманаха выдавецтва « Шыпшына » .=== Першая сусветная вайна , рэвалюцыя 1917 году і смерць пісьменніка
=== Першая сусветная вайна , рэвалюцыя 1917 году і смерць пісьменніка ===
===Пачатак [[ Першая сусветная вайна | Першай сусьветнай вайны]] Леанід Андрэеў сустрэў з натхненнем :{ { пачатак цытаты } }« Перамагчы Германію неабходна - гэта пытанне жыцця і смерці не толькі для Расіі - найвялікшага славянскай дзяржавы , усе магчымасці якога наперадзе, але і для еўрапейскіх дзяржаў . < ...> Разгром Германіі будзе разгромам Усееўрапейскай рэакцыі і пачаткам новага цыкла еўрапейскіх рэвалюцый ».{ { канец цытаты | крыніца = Інтэрв'ю газеце " [[ Нью - Ёрк Таймс ]] " , Верасень 1914<ref>См. Предисловие к сборнику: ''Леонид Андреев''. Рассказы. - Москва: Советская Россия, 1977 г.</ref>>} }У час вайны Андрэеў публікуе драму пра вайсковыя падзеі ў Бельгіі ( «Кароль , закон і свабода »). Зрэшты , творы пісьменніка ў той час прысвечаны, галоўным чынам, не вайне , а мяшчанскага побыце , тэме « [[ маленькі чалавек | маленькага чалавека ]] » .Пасля [ [ Лютаўская рэвалюцыя 1917 | Лютаўскай рэвалюцыі ]] [[ 1917 ]] а уваходзіў у рэдакцыйны Савет рэакцыйнай газеты [[ Руская воля | «Руская воля » ]] .[[ Кастрычніцкая рэвалюцыя | Кастрычніцкую рэвалюцыю ]] не прыняў. Пасля аддзялення Фінляндыі ад Расеі - апынуўся ў эміграцыі. Апошнія творы пісьменніка прасякнутыя песімізмам і нянавісцю да бальшавіцкай улады (" Дзённік сатаны» , «SOS» ) <ref> [ http://andreev.org.ru/biografia/index.html Біяграфія . Леанід Андрэеў <! - Загаловак дададзены ботам -> ] </ ref > .[ [ 12 вер ] ] [ [ 1919 ] ] а Леанід Андрэеў раптоўна памёр ад заганы сэрца ў мястэчку Мустамяки , на дачы ў свайго сябра - лекара і літаратара [ [ Фалькоўскі , Фёдар Мікалаевіч | Ф. Н. Фалькоўскага ] ] . Быў пахаваны ў [ [ Мариоки | Мариоках ] ] . У [ [ 1956 ] ] у перапахаваны ў Ленінградзе на [ [ Литераторские кладка | Литераторских мастках ] ] на [ [ Волкава могілках | Волкавых могілках ] ] . <ref Name=autogenerated1> [ http://www.inedelya.ru/interviews / article10701 Інтэрв'ю Ірыны Рыжковай - Андрэевай , унучкі пісьменніка . Газета "Тыдзень" ] </ ref > <ref> [ http://litmostki.ru/andreev/ Надмагілле Л. Н. Андрэева ​​] </ ref >З 1956 года яго выбраныя творы часта перавыдаваліся ў СССР. У [ [ 1991 ] ] у ў Арле , на радзіме пісьменніка , адкрыўся Дом - Музей Леаніда Андрэева<ref>[http://andreev.org.ru/biografia/index.html Биография. Леонид Андреев<!-- Заголовок добавлен ботом -->]</ref>.== Творчасць, асноўныя ідэі ==[ [ Выява: Leonid andreev - veresaev.jpg | міні | Пісьменнікі Леанід Андрэеў (справа ) і [ [ Вересаев , Вікенцій Вікенцьевіч | Вікенцій Вересаев ] ] . ] ]Першыя творы Леаніда Андрэева ​​, шмат у чым пад уздзеяннем бядотных умоў, у якіх тады знаходзіўся пісьменнік , прасякнутыя крытычным аналізам сучаснага свету ( « Баргамот і Гараська », «Горад »). Аднак яшчэ ў раннім перыядзе творчасці пісьменніка праявіліся яго асноўныя матывы : крайні [ [ скептыцызм ] ] , нявер'е ў чалавечы розум ( «Сцяна », « Жыццё Васіля Фивейского » ) , узнікае захапленне [ [ спірытуалізму ( рэлігія ) | спірытуалізму ] ] і рэлігіяй ( «Юда Іскарыёт »). Апавяданні «Губернатар », «Іван Іванавіч » і п'еса « Да зорак » адлюстроўваюць сімпатыю пісьменніка да рэвалюцыі . Аднак пасля пачатку рэакцыі 1907 Леанід Андрэеў адмовіўся ад усялякіх рэвалюцыйных поглядаў , лічачы , што бунт мас можа прывесці толькі да вялікіх ахвяраў і вялікім пакутам ( гл. « [ [ Аповяд пра сем павешаных ] ] »). У сваім апавяданні "[[ Чырвоны смех ] ] » Андрэеў намаляваў карціну жахаў сучаснай вайны (рэакцыя на [ [ Руска -японская вайна | Руска -японскую вайну ] ] ) . Незадаволенасць яго герояў навакольным светам і парадкамі нязменна выліваецца ў пасіўнасць або [ [ анархія | анархічны ] ] бунт . Перадсмяротныя сачыненні пісьменніка прасякнуты дэпрэсіяй , ідэяй пра радасць ірацыянальных сіл. Нягледзячы на патэтычны настрой твораў , літаратурная мова Андрэева ​​, напорысты і экспрэсіўны , з падкрэсленай [ [ сімвалізм ] ] ам , сустракаў шырокі водгук у мастацкай і інтэлігенцкім асяроддзі дарэвалюцыйнай Расіі. Станоўчыя водгукі аб Андрэева ​​пакінулі Максім Горкі , [ [ Рэрых , Мікалай Канстанцінавіч | Рэрых ] ] , [ [ Рэпін , Ілля Яфімавіч | Рэпін ] ] , [ [ Блок , Аляксандр Аляксандравіч | Блок ] ] , [ [ Чэхаў , Антон Паўлавіч | Чэхаў ] ] і многія іншыя. Творы Андрэева ​​адрознівае рэзкасць кантрастаў , нечаканыя павароты сюжэту , у спалучэнні са схематычна прастатой склада. Леанід Андрэеў прызнаны яркім пісьменнікам Срэбнага стагоддзя рускай літаратуры .
Пачатак [[Першая сусветная вайна|Першай сусветнай вайны]] Леанід Андрэеў сустрэў з натхненнем:
{{пачатак цытаты}}« Перамагчы Германію неабходна — гэта пытанне жыцця і смерці не толькі для Расіі — найвялікшай славянскай дзяржавы, усе магчымасці якой наперадзе, але і для еўрапейскіх дзяржаў. <...> Разгром Германіі будзе разгромам Усееўрапейскай рэакцыі і пачаткам новага цыкла еўрапейскіх рэвалюцый».{{канец цытаты|крыніца = Інтэрв'ю газеце "[[Нью-Ёрк Таймс]]", верасень 1914<ref>См. Предисловие к сборнику: ''Леонид Андреев''. Рассказы. - Москва: Советская Россия, 1977 г.</ref>>}}
У час вайны Андрэеў публікуе драму пра вайсковыя падзеі ў Бельгіі («Кароль, закон і свабода»). Зрэшты, творы пісьменніка ў той час прысвечаны, галоўным чынам, не вайне, а мяшчанскаму побыту, тэме «[[Маленькі чалавек|маленькага чалавека]]». Пасля [[Лютаўская рэвалюцыя 1917|Лютаўскай рэвалюцыі]] [[1917]] года ўваходзіў у рэдакцыйны Савет рэакцыйнай газеты [[Руская воля|«Руская воля»]]. [[Кастрычніцкая рэвалюцыя|Кастрычніцкую рэвалюцыю]] не прыняў. Пасля аддзялення Фінляндыі ад Расіі — апынуўся ў эміграцыі. Апошнія творы пісьменніка прасякнутыя песімізмам і нянавісцю да бальшавіцкай улады («Дзённік сатаны», «SOS») <ref>[http://andreev.org.ru/biografia/index.html Біяграфія . Леанід Андрэеў <! - Загаловак дададзены ботам ->] </ref> .[[12 верасня]] [[1919]] года Леанід Андрэеў раптоўна памёр ад заганы сэрца ў мястэчку Мустамякі, на дачы ў свайго сябра — лекара і літаратара [[Фалькоўскі, Фёдар Мікалаевіч|Ф. М. Фалькоўскага]]. Быў пахаваны ў [[ Марыёкі|Марыёках]]. У [[1956]] у перапахаваны ў Ленінградзе на [[Литераторские кладка|Литераторских мастках]] на [[Волкава могілках|Волкавых могілках]] . <ref Name=autogenerated1> [ http://www.inedelya.ru/interviews / article10701 Інтэрв'ю Ірыны Рыжковай - Андрэевай , унучкі пісьменніка . Газета "Тыдзень" ] </ ref > <ref> [ http://litmostki.ru/andreev/ Надмагілле Л. Н. Андрэева ​​] </ref> З 1956 года яго выбраныя творы часта перавыдаваліся ў СССР. У [[1991]] у ў Арле, на радзіме пісьменніка, адкрыўся Дом - Музей Леаніда Андрэева<ref>[http://andreev.org.ru/biografia/index.html Биография. Леонид Андреев<!-- Заголовок добавлен ботом -->]</ref>.
== Творчасць, асноўныя ідэі ==
[[Выява: Leonid andreev - veresaev.jpg|міні|Пісьменнікі Леанід Андрэеў (справа) і [[Верасаеў, Вікенцій Вікенцьевіч|Вікенцій Верасаеў]].]]
===Пачатак [[ Першая сусветная вайна | Першай сусьветнай вайны]] Леанід Андрэеў сустрэў з натхненнем :{ { пачатак цытаты } }« Перамагчы Германію неабходна - гэта пытанне жыцця і смерці не толькі для Расіі - найвялікшага славянскай дзяржавы , усе магчымасці якога наперадзе, але і для еўрапейскіх дзяржаў . < ...> Разгром Германіі будзе разгромам Усееўрапейскай рэакцыі і пачаткам новага цыкла еўрапейскіх рэвалюцый ».{ { канец цытаты | крыніца = Інтэрв'ю газеце " [[ Нью - Ёрк Таймс ]] " , Верасень 1914<ref>См. Предисловие к сборнику: ''Леонид Андреев''. Рассказы. - Москва: Советская Россия, 1977 г.</ref>>} }У час вайны Андрэеў публікуе драму пра вайсковыя падзеі ў Бельгіі ( «Кароль , закон і свабода »). Зрэшты , творы пісьменніка ў той час прысвечаны, галоўным чынам, не вайне , а мяшчанскага побыце , тэме « [[ маленькі чалавек | маленькага чалавека ]] » .Пасля [ [ Лютаўская рэвалюцыя 1917 | Лютаўскай рэвалюцыі ]] [[ 1917 ]] а уваходзіў у рэдакцыйны Савет рэакцыйнай газеты [[ Руская воля | «Руская воля » ]] .[[ Кастрычніцкая рэвалюцыя | Кастрычніцкую рэвалюцыю ]] не прыняў. Пасля аддзялення Фінляндыі ад Расеі - апынуўся ў эміграцыі. Апошнія творы пісьменніка прасякнутыя песімізмам і нянавісцю да бальшавіцкай улады (" Дзённік сатаны» , «SOS» ) <ref> [ http://andreev.org.ru/biografia/index.html Біяграфія . Леанід Андрэеў <! - Загаловак дададзены ботам -> ] </ ref > .[ [ 12 вер ] ] [ [ 1919 ] ] а Леанід Андрэеў раптоўна памёр ад заганы сэрца ў мястэчку Мустамяки , на дачы ў свайго сябра - лекара і літаратара [ [ Фалькоўскі , Фёдар Мікалаевіч | Ф. Н. Фалькоўскага ] ] . Быў пахаваны ў [ [ Мариоки | Мариоках ] ] . У [ [ 1956 ] ] у перапахаваны ў Ленінградзе на [ [ Литераторские кладка | Литераторских мастках ] ] на [ [ Волкава могілках | Волкавых могілках ] ] . <ref Name=autogenerated1> [ http://www.inedelya.ru/interviews / article10701 Інтэрв'ю Ірыны Рыжковай - Андрэевай , унучкі пісьменніка . Газета "Тыдзень" ] </ ref > <ref> [ http://litmostki.ru/andreev/ Надмагілле Л. Н. Андрэева ​​] </ ref >З 1956 года яго выбраныя творы часта перавыдаваліся ў СССР. У [ [ 1991 ] ] у ў Арле , на радзіме пісьменніка , адкрыўся Дом - Музей Леаніда Андрэева<ref>[http://andreev.org.ru/biografia/index.html Биография. Леонид Андреев<!-- Заголовок добавлен ботом -->]</ref>.== Творчасць, асноўныя ідэі ==[ [ Выява: Leonid andreev - veresaev.jpg | міні | Пісьменнікі Леанід Андрэеў (справа ) і [ [ Вересаев , Вікенцій Вікенцьевіч | Вікенцій Вересаев ] ] . ] ]Першыя творы Леаніда Андрэева ​​, шмат у чым пад уздзеяннем бядотных умоў, у якіх тады знаходзіўся пісьменнік , прасякнутыя крытычным аналізам сучаснага свету ( « Баргамот і Гараська », «Горад »). Аднак яшчэ ў раннім перыядзе творчасці пісьменніка праявіліся яго асноўныя матывы : крайні [ [ скептыцызм ] ] , нявер'е ў чалавечы розум ( «Сцяна », « Жыццё Васіля Фивейского Фівейскага» ) , узнікае захапленне [ [ спірытуалізмуСпірытуалізм ( рэлігія ) | спірытуалізму спірытуалізмам] ] і рэлігіяй ( «Юда Іскарыёт »). Апавяданні «Губернатар », «Іван Іванавіч » і п'еса « Да зорак » адлюстроўваюць сімпатыю пісьменніка да рэвалюцыі . Аднак пасля пачатку рэакцыі 1907 Леанід Андрэеў адмовіўся ад усялякіх рэвалюцыйных поглядаў , лічачы , што бунт мас можа прывесці толькі да вялікіх ахвяраў і вялікімвялікіх пакутампакут ( гл. « [ [ Аповяд пра сем павешаных ] ] »). У сваім апавяданні "[[ Чырвоны смех ] ] » Андрэеў намаляваў карціну жахаў сучаснай вайны (рэакцыя на [ [ Руска -японская вайна | Руска -японскую вайну ] ] ) . Незадаволенасць яго герояў навакольным светам і парадкамі нязменна выліваецца ў пасіўнасць або [ [ анархія Анархія| анархічны ] ] бунт . Перадсмяротныя сачыненні пісьменніка прасякнуты дэпрэсіяй , ідэяй пра радасць ірацыянальных сіл. Нягледзячы на патэтычны настрой твораў , літаратурная мова Андрэева ​​Андрэева​​, напорыстынапорыстая і экспрэсіўны экспрэсіўная, з падкрэсленайпадкрэсленым [ [ сімвалізм ] ] ам , сустракаў шырокі водгук у мастацкай і інтэлігенцкім асяроддзі дарэвалюцыйнай Расіі. Станоўчыя водгукі аб АндрэеваАндрэеве ​​пакінулі Максім Горкі , [ [ Рэрых , Мікалай Канстанцінавіч | Рэрых ] ] , [ [ Рэпін , Ілля Яфімавіч | Рэпін ] ] , [ [ Блок , Аляксандр Аляксандравіч | Блок ] ] , [ [ Чэхаў , Антон Паўлавіч | Чэхаў ] ] і многія іншыя. Творы Андрэева ​​адрознівае рэзкасць кантрастаў , нечаканыя павароты сюжэту , у спалучэнні са схематычна прастатой склада. Леанід Андрэеў прызнаны яркім пісьменнікам Срэбнага стагоддзявеку рускай літаратуры .
 
== Творы ==
548

правак