Розніца паміж версіямі "Леанід Мікалаевіч Андрэеў"

др
др
[[Выява:SuicideOfNovellist.jpg|міні|«Самагубства». Анкета пісьменніка ў часопісе «Новае слова», 1912, чэрвень]]
Сапраўдная слава прыйшла да Андрэева пасля выдання ў [[1901]] яго апавядання «Жылі-Былі» ў часопісе [[Жыццё (часопіс)|«Жыццё»]] .У [[1902]] Андрэеў ажаніўся на А. М. Велігорскай — внучатой ​​пляменніцы [[Тарас Рыгоравіч Шаўчэнка|Тараса Шаўчэнкі]]. У тым жа годзе становіцца рэдактарам «Кур'ера», вымушаны быў даць паліцыі [[Падпіска аб нявыездзе|падпіску аб нявыездзе]] з-за сваёй сувязі з рэвалюцыйна настроеным студэнцтвам. Дзякуючы дапамозе Максіма Горкага вялікім накладам быў выпушчаны першы том яго твораў. У гэтыя гады абазначылася накіраванасць творчасці і яго літаратурная манера. У [[1905]] г. вітаў [[Рэвалюцыя 1905-1907 гадоў у Расіі|Першую рускую рэвалюцыю]]; хаваў у сябе дома членаў [[РСДРП]], [[10 лютага]] быў пасаджаны ў турму за тое, што напярэдадні на яго кватэры прайшло таемнае сход ЦК ([[25 лютага]] выпушчаны пад заклад, унесены [[Марозаў, Сава Цімафеевіч|Савам Марозавым]]). У гэтым жа годзе ён напіша апавяданне « Губернатар », які стаў водгукам на забойства [[ 17 ЛЮТАГА ]] [[ эсэры | эсэры ]] [[ Каля , Іван Платонавіч | І. Каляевым ]] [[ кіраўнік горада Масквы | маскоўскага генерал -губернатара ]] вялікага князя [[Сяргей Аляксандравіч | Сяргея Аляксандравіча ]] .У [[ 1906 ]] у пісьменнік вымушаны з'ехаць у Нямеччыну , дзе ў яго нараджаецца другі сын , [[ Андрэеў , Данііл Леанідавіч | Данііл ]] , які пасля стане пісьменнікам (яго пяру належыць трактат "[[ Ружа Свету ]] » ) . У снежні таго ж года ад послеродовой гарачкі памірае яго жонка ( пахавана ў Маскве на могілках Навадзевічых манастыра) .Андрэеў з'язджае на [[ Капры ]] ( [[ Італія ]] ), дзе жыве ў [[ Максім Горкі | Горкага ]] (з снежні 1906 года - да вясны 1907 ) . Пасля пачатку рэакцыі ў [ [ 1907 ] ] у - Андрэеў расчароўваецца ў самой рэвалюцыі . Ён адыходзіць ад рэвалюцыйна настроенага пісьменніцкага асяроддзя Горкага.У [[ 1908 ]] у Андрэеў ажэніцца на А. І. Дзенісевіч ( Карніцкі ) і пераязджае ва ўласны дом у [[ Ваммельсу ]] . На віле « Аванс » ( назва была абрана з-за таго , што дом быў пабудаваны на аванс ад выдаўца ) Леанід Андрэеў піша свае першыя [ [ Драма ( род літаратуры ) | драматычныя ] ] творы .З [ [ 1909 ] ] а актыўна супрацоўнічае з [ [ мадэрн ] ] истскими альманаха выдавецтва «Шыпшына» .
=== Першая сусветная вайна , рэвалюцыя 1917 годугода і смерць пісьменніка ===
 
Пачатак [[Першая сусветная вайна|Першай сусветнай вайны]] Леанід Андрэеў сустрэў з натхненнем:
{{пачатак цытаты}}
{{пачатак цытаты}}« Перамагчы Германію неабходна — гэта пытанне жыцця і смерці не толькі для Расіі — найвялікшай славянскай дзяржавы, усе магчымасці якой наперадзе, але і для еўрапейскіх дзяржаў. <...> Разгром Германіі будзе разгромам Усееўрапейскай рэакцыі і пачаткам новага цыкла еўрапейскіх рэвалюцый».{{канец цытаты|крыніца = Інтэрв'ю газеце "[[Нью-Ёрк Таймс]]", верасень 1914<ref>См. Предисловие к сборнику: ''Леонид Андреев''. Рассказы. - Москва: Советская Россия, 1977 г.</ref>>}}
У час вайны Андрэеў публікуе драму пра вайсковыя падзеі ў Бельгіі («Кароль, закон і свабода»). Зрэшты, творы пісьменніка ў той час прысвечаны, галоўным чынам, не вайне, а мяшчанскаму побыту, тэме «[[Маленькі чалавек|маленькага чалавека]]». Пасля [[Лютаўская рэвалюцыя 1917|Лютаўскай рэвалюцыі]] [[1917]] года ўваходзіў у рэдакцыйны Савет рэакцыйнай газеты [[Руская воля|«Руская воля»]]. [[Кастрычніцкая рэвалюцыя|Кастрычніцкую рэвалюцыю]] не прыняў. Пасля аддзялення Фінляндыі ад Расіі — апынуўся ў эміграцыі. Апошнія творы пісьменніка прасякнутыя песімізмам і нянавісцю да бальшавіцкай улады («Дзённік сатаны», «SOS») <ref>[http://andreev.org.ru/biografia/index.html Біяграфія . Леанід Андрэеў <! - Загаловак дададзены ботам ->] </ref> .[[12 верасня]] [[1919]] года Леанід Андрэеў раптоўна памёр ад заганы сэрца ў мястэчку Мустамякі, на дачы ў свайго сябра — лекара і літаратара [[Фалькоўскі, Фёдар Мікалаевіч|Ф. М. Фалькоўскага]]. Быў пахаваны ў [[ Марыёкі|Марыёках]]. У [[1956]] у перапахаваны ў Ленінградзе на [[Литераторские кладка|Литераторских мастках]] на [[Волкава могілках|Волкавых могілках]] . <ref Name=autogenerated1> [ http://www.inedelya.ru/interviews / article10701 Інтэрв'ю Ірыны Рыжковай - Андрэевай , унучкі пісьменніка . Газета "Тыдзень" ] </ ref > <ref> [ http://litmostki.ru/andreev/ Надмагілле Л. Н. Андрэева ​​] </ref> З 1956 года яго выбраныя творы часта перавыдаваліся ў СССР. У [[1991]] у ў Арле, на радзіме пісьменніка, адкрыўся Дом - Музей Леаніда Андрэева<ref>[http://andreev.org.ru/biografia/index.html Биография. Леонид Андреев<!-- Заголовок добавлен ботом -->]</ref>.
{{канец цытаты|крыніца=Інтэрв'ю газеце "[[Нью-Ёрк Таймс]]", верасень 1914<ref>См. Предисловие к сборнику: ''Леонид Андреев''. Рассказы. - Москва: Советская Россия, 1977 г.</ref>}}
 
У час вайны Андрэеў публікуе драму пра ваенные падзеі ў Бельгіі («Кароль, закон і свабода»). Зрэшты, творы пісьменніка ў той час прысвечаны, галоўным чынам, не вайне, а мяшчанскаму побыту, тэме «[[Маленькі чалавек|маленькага чалавека]]».
 
Пасля [[Лютаўская рэвалюцыя 1917|Лютаўскай рэвалюцыі]] [[1917]] года ўваходзіў у рэдакцыйны Савет рэакцыйнай газеты [[Руская воля|«Руская воля»]].
 
[[Кастрычніцкая рэвалюцыя|Кастрычніцкую рэвалюцыю]] не прыняў. Пасля аддзялення Фінляндыі ад Расіі — апынуўся ў эміграцыі. Апошнія творы пісьменніка прасякнутыя песімізмам і нянавісцю да бальшавіцкай улады («Дзённік сатаны», «SOS»)<ref>[http://andreev.org.ru/biografia/index.html Биография. Леонид Андреев<!-- Заголовок добавлен ботом -->]</ref>.
 
[[12 верасня]] [[1919]] года Леанід Андрэеў раптоўна памёр ад пароку сэрца ў мястэчку Мустамякі, на дачы ў свайго сябра — лекара і літаратара [[Фалькоўскі, Фёдар Мікалаевіч|Ф. М. Фалькоўскага]]. Быў пахаваны ў [[Марыёкі|Марыёках]]. У [[1956]] годзе перапахаваны ў Ленінградзе на [[Літаратарскія масткі|Літаратарскіх мастках]] на [[Волкавы могілкі|Волкавых могілках]].<ref name=autogenerated1>[http://www.inedelya.ru/interviews/article10701 Интервью Ирины Рыжковой-Андреевой, внучки писателя. Газета «Неделя»]</ref><ref>[http://litmostki.ru/andreev/ Надгробие Л. Н. Андреева]</ref>
 
З 1956 года яго выбраныя творы часта перавыдаваліся ў СССР. У [[1991]] годзе ў Арле, на радзіме пісьменніка, адкрыўся Дом-Музей Леаніда Андрэева<ref name=autogenerated2>[http://andreev.org.ru/museum/index.html Музей Л. Андреева в г. Орёл]</ref>.
 
== Творчасць, асноўныя ідэі ==
[[Выява: Leonid andreev - veresaev.jpg|міні|Пісьменнікі Леанід Андрэеў (справа) і [[Верасаеў, Вікенцій Вікенцьевіч|Вікенцій Верасаеў]].]]
548

правак