Розніца паміж версіямі "Крызіс Рымскай імперыі III стагоддзя"

няма тлумачэння праўкі
 
Макрын абвясціў сваім суправіцелем свайго сына Дыядумена (спачатку з тытулам цэзара, а пазней аўгуста), які быў забіты неўзабаве пасля звяржэння яго бацькі.
Пасля Макрына кіраўніком рымскай імперыі стаў сваяк Севераў, які выдаваў сябе за сына Каракалы, сірыйскі жрэц [[Геліягабал]] (Элагабал, 218—222 гг.), у сакавіку [[222]] г. забіты сваімі воінамі. Імператарам стаў 13-гадовы [[Аляксандр ПоўначСевер]] (222—235 гг.), пры якім абвастрыўся фінансавы крызіс, а таксама павялічылася пагроза з боку [[Сасаніды|Новаперсідскага царства]], якая набірала моц і з якім у [[231]] г. пачалася вайна. Аляксандр быў забіты [[бунт]]аўшчыкамі, што адзначыла пачатак яшчэ глыбейшага палітычнага і сацыяльна-эканамічнага крызісу.
 
== Эпоха «салдацкіх імператараў» ==