Розніца паміж версіямі "Вінцэнт ван Гог"

2 240 байтаў дададзена ,  7 гадоў таму
дапаўненне
др (параметры шаблона Бібліяінфармацыя перенесены на Викиданные)
(дапаўненне)
|вікісховішча = Vincent van Gogh
}}
'''Вінцэнт ван Гог''' ({{lang-nl|Vincent Willem van Gogh}}, {{ДН|30|3|1853}} — {{ДС|29|7|1890}}) — сусветна вядомы [[Нідэрланды|нідэрландскі]] [[мастак]], творчасць якога належыць да накірунку [[постімпрэсіянізм]]. Фарбы служылі ван Гогу для выражэння сваіх ўнутраныхунутраных перажыванняў ў большай ступені, чым у іншых мастакоў. Не меў прызнання сярод сваіх сучаснікаў, у нашыя ж часы набыў вялікую папулярнасць.
 
== Біяграфія ==
== Дзіцячыя і юнацкія гады ==
 
=== Дзіцячыя і юнацкія гады ===
 
[[Файл:Vincent van Gogh 1866.jpg|thumb|left|150px|Ван Гог прыкладна ў 1866 годзе]]
 
Нарадзіўся [[30 сакавіка]] [[1853]] года ў вёсцы [[Зюндэрт|Грот-Зюндэрт]] у [[Паўночны Брабант|Паўночным Брабанце]], каля мяжы з Бельгіяй. Бацька яго быў [[пратэстантызм|пратэстаскім]] [[пастыр]]ам, а маці паходзіла з сям'і [[мастак]]оў.
 
Вінцэнт быў другім з сямі дзяцей Тэадора і Ганны Карнеліі. Сваё імя ён атрымаў у гонар дзеда па бацькавай лініі, які таксама ўсё сваё жыццё прысвяціў пратэстанцкай царкве. Гэтае імя прызначалася для першага сына Тэадора і Ганны, які нарадзіўся на год раней Вінцэнта і памёр у першы ж дзень. Так Вінцэнт, хоць і быў народжаны другім, стаў старэйшым з дзяцей.
 
Чатыры гады праз пасля нараджэння Вінцэнта, [[1 мая]] [[1857]] года, нарадзіўся яго брат [[Тэадорус ван Гог]] (Тэа). Акрамя яго, у Вінцэнта быў брат Кор (Карнеліс Вінцэнт, [[17 мая]] [[1867]]) і тры сястры — Ганна Карнэлія ([[17 лютага]] [[1855]]), Ліз (Элізабэт Губерта, [[16 мая]] [[1859]]) і [[Віл ван Гог|Віл]] (Вілеміна Якаба, [[16 сакавіка]] [[1862]]). Хатнія памятаюць Вінцэнта як наравістае, цяжкае і нуднае дзіця з «дзіўнымі манерамі», што было прычынай яго частых пакаранняў. Па словах гувернанткі, было ў ім нешта дзіўнае, што адрознівала яго ад іншых: з усіх дзяцей Вінцэнт быў ёй менш прыемны, і яна не верыла, што з яго можа выйсці нешта вартае. Па-за сям'ёй, насупраць, Вінцэнт паказваў адваротны бок свайго характару — быў ціхім, сур'ёзным і задуменным. Ён амаль не гуляў з іншымі дзецьмі. У вачах аднавяскоўцаў ён быў лагодным, прыязным, папераджальным, жаласлівым, мілым і сціплым дзіцем.
 
Нарадзіўся [[30 сакавіка]] [[1853]] года ў вёсцы [[Зюндэрт|Грот-Зюндэрт]] у [[Паўночны Брабант|Паўночным Брабанце]], каля мяжы з Бельгіяй. Бацька яго быў [[пратэстантызм|пратэстаскім]] [[пастыр]]ам, а маці паходзіла з сям'і [[мастак]]оў. Апрача яго ў сям'і было яшчэ пяцёра дзяцей: Ганна, Тэа, Элізабэта, Вільгельміна і Карнэлія. У пятнаццаць гадоў Вінцэнт скончыў сваю адукацыю. Маляваў з дзяцінства, але сур'ёзна сутыкнуўся з гэтым мастацтвам у [[Горад Гаага|Гаазе]], дзе, маючы 16 гадоў, працаваў у галерэі. Сюды яго скіравала маці. Напачатку меў цесную сувязь з мастацкай нідэрландскай традыцыяй, паказваючы асаблівасці прадметаў праз багацце гульні святла. Выкарыстоўваў дастаткова цёмную, імпаставую манеру, тыповую, напрыклад, для [[Франс Гальс|Франса Гальса]].
 
У [[1873]] ([[1874]]) годзе Вінцэнт ван Гог пачаў працу ў [[лонданГорад Лондан|лонданскім]]скім філіяле галерэі. Тут ён закахаўся ў дачку сваіх гаспадароў — [[Яўгенія Лоер|Яўгенію Лойер]]. Аднак яна, будучы ўжо заручанай, адмаўляеадмовіла прапановупрапанове з боку мастака. Гэтае расчараванне выклікаевыклікала дэпрэсію і нервовы ўпадак, у выніку чаго ў [[1876]] годзе ван Гог страчваестраціў працу ў галерэі і вяртаеццавярнуўся дадому. Гэта былі першыя праявы хваробы нервовай сістэмы, якая будзе спадарожнічаць яму ўсё жыццё.
 
Нарадзіўся [[30 сакавіка]] [[1853]] года ў вёсцы [[Зюндэрт|Грот-Зюндэрт]] у [[Паўночны Брабант|Паўночным Брабанце]], каля мяжы з Бельгіяй. Бацька яго быў [[пратэстантызм|пратэстаскім]] [[пастыр]]ам, а маці паходзіла з сям'і [[мастак]]оў. Апрача яго ў сям'і было яшчэ пяцёра дзяцей: Ганна, Тэа, Элізабэта, Вільгельміна і Карнэлія. У пятнаццаць гадоў скончыў сваю адукацыю. Маляваў з дзяцінства, але сур'ёзна сутыкнуўся з гэтым мастацтвам у [[Гаага|Гаазе]], дзе, маючы 16 гадоў, працаваў у галерэі. Сюды яго скіравала маці. Напачатку меў цесную сувязь з мастацкай нідэрландскай традыцыяй, паказваючы асаблівасці прадметаў праз багацце гульні святла. Выкарыстоўваў дастаткова цёмную, імпаставую манеру, тыповую, напрыклад, для [[Франс Гальс|Франса Гальса]].
У [[1873]] ([[1874]]) годзе Вінцэнт ван Гог пачаў працу ў [[лондан]]скім філіяле галерэі. Тут ён закахаўся ў дачку сваіх гаспадароў — [[Яўгенія Лоер|Яўгенію Лойер]]. Аднак яна, будучы ўжо заручанай, адмаўляе прапанову з боку мастака. Гэтае расчараванне выклікае дэпрэсію і нервовы ўпадак, у выніку чаго ў [[1876]] годзе ван Гог страчвае працу ў галерэі і вяртаецца дадому. Гэта былі першыя праявы хваробы нервовай сістэмы, якая будзе спадарожнічаць яму ўсё жыццё.
У [[1876]] годзе вярнуўся ў [[Англія|Англію]] як інкасатар у адну з лонданскіх школ. Уражаны беднасцю, адмовіўся збіраць грошы і таму ізноў стаў беспрацоўным.
 
У [[1878]]—[[1880]] гадах, жадаючы дапамагаць бедным і праводзіць місіянерскую дзейнасць, Вінцэнт ван Гог становіцца пратэстанскім [[казнадзей|казнадзеем]] (абвяшчальнікам навукі), працягваючы сямейныя традыцыі. Ён вучыцца тэалогіі, але навучанне для яго было вельмі цяжкім. За дапамогу бедным [[шахцёр]]ам у [[Бельгія|бельгійскім]] [[вугальны басейн|вугальным басейне]] ў [[Борынаж]] за кошт маёмасці пратэстанскай супольнасці ў [[1880]] годзе яго звольнілі.
 
=== Рашэнне стаць мастаком ===
 
Ван Гог выязжае ў [[Брусель]], дзе вырашае стаць мастаком. У [[1881]] годзе з-за далейшых фінансавых праблем вяртаецца да бацькоў у [[Этэн]]. Там ён стварае першыя карціны, якія пазней стануць шырока вядомымі (напрыкл. «[[Сейбіт, карціна Ван Гога|Сейбіт]]»). У гэты час закахаўся ў сваю стрыечную сястру Кі Вос з дома Стрыкер, муж якой памёр. Нягледзячы на тое, што яна адмаўляе яго заляцанні, Вінцэнт выязжае за ёй у Амстэрдам. Паводзіны ван Гога выклікаюць частыя канфлікты. Пасля сваркі наконт будучых планаў, зрывае кантакты з бацькам і пераезжае ў Гаагу. Там вучыцца маляванню ў Антона Mauve. У 1882 годзе закахаўся ў Сіен Горнік з т. зв. вулічных жанчын, якая становіцца яго мадэллю і сяброўкай па жыцці. Ціск і абурэнне з боку сям'і выклікаюць у ван Гога нарастаючую дэпрэсію. У гэтым самым годзе з'яўляюцца першыя карціны напісаныя маслам.
Пад канец [[1883]] года згаджаецца з бацькамі і вырашае пасяліцца ў іх новым доме ў Ное. Там жыве да смерці бацькі ў [[1885]] годзе. У гэты перыяд былі створаны такія карціны як «Мёртвая натура з разгорнутай [[Біблія]]й» або «Ядучы [[бульба|бульбу]]».
У лістападзе [[1885]] года Вінцэнт выязжае ў [[Антверпен]], каб вучыцца ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў. У гэты час ён вельмі хварэе, церпіць ад [[сіфіліс]]у, а хворы страўнік нішчыцца ад недахопу ежы. Ван Гог хутка адмаўляецца ад навукі, бо яго празмерна індывідуальная тэхніка не мае прызнання ў акадэміі. Расчараваны, ён едзе ў [[Парыж]].
У Парыжы жыве разам з малодшым братам Тэо на Montmartre. Вялікае ўражанне на яго робяць працы [[імпрэсіянізм|імпрэсіяністаў]]. Некаторыя з іх дапамагаюць ван Гогу, сярод іх: [[Эміль Бернар]] i [[Поль Гаген]]. Асабліва пасябраваў з [[Поль Гаген|ГагенГагенам]]ам.
Ван Гога пачынаюць пакідаць сябры і знаёмыя, калі выпіваючы ўжо не зможа кантраліраваць сваіх паводзін. Вырашае выехаць з Парыжа. У тыя часы панавала захапленне японскім мастацтвам, якое меў і ван Гог. Таму пераезжае ў месца якое б нагадвала яму [[Японія|Японію]].
 
=== Арль ===
[[Выява:A Vincent Van Gogh.jpg|right|thumb|Вінцэнт ван Гог. «Поле пшаніцы з крумкачамі»]]
У [[1888]] годзе перасяляецца ў [[Арль]] у [[Праванс]]е. Там у поўні сфармаваўся яго стыль малявання, які характэрызуюць інтэнсіўныя колеры, якія адбіваюцца ад прадметаў ды кантрасная грубая фактура і дэфармацыя. Паўстае шмат цудоўных карцін. Ван Гог жадаў зрабіць з Арль мастацкі цэнтр, пераконвае ў гэтым Поля Гагена, які прыбыў у Арль у кастрычніку [[1888]] года. Ван Гог наймае «жоўты дом», дзе працуе па шаснаццаць гадзін на суткі. Паміж Вінцэнтам і Гагенам здараюцца канфлікты. 23-га снежня мела месца сварка, падчас якой п'яны ван Гог атакуе Гагена брытвай. Той здолеў уцячы, ван Гог жа адразае сабе кавалак правага вуха. З гэтага моманту галюцынацыі і нэрвовыя зрывы здараюцца ў яго ўсё часцей, пераплятаючыся з перыядамі добрага самаадчування і яснасці думкі. У гэты час ён стварае найбольш сваіх знакамітых твораў.