Розніца паміж версіямі "Гісторыя тэорыі імавернасцей"

др
== Сярэдневяковая Еўропа і пачатак Новага часу ==
[[Выява:Historical dice.jpg|міні|left|Старажытныя ўзоры ігральных касцей]]
Першыя задачы імавернаснага характару ўзніклі ў розных [[Азартная гульня|азартных гульнях]] — [[ігральная косць|кастяхкасцях]], [[Ігральныя карты|картах]] і інш.{{sfn |Гнеденко Б. В.|2005|с=366. }} Французскі канонік XIII ст. [[Рышар дэ Фурніваль]] правільна падлічыў усе магчымыя сумы ачкоў пасля кідка трох касцей і ўказаў лік спосабаў, якімі можа атрымацца кожная з гэтых сум. Гэты лік спосабаў можна разглядаць як першую лікавую меру магчымасці падзеі, аналагічную імавернасці. Да Фурніваля, а іншы раз і пасля яго, гэту меру часта падлічвалі няправільна, мяркуючы, напрыклад, што сумы 3 і 4 ачка роўнаімаверныя, бо абодзве могуць атрымацца «толькі адным спосабам»: па выніках кідка «тры адзінкі» і «двойка з дзвюма адзінкамі» адпаведна. Пры гэтым не ўлічвалася, што тры адзінкі на самай справе атрымліваюцца толькі адным спосабам: <math>~1+1+1</math>, а двойка з дзвюма адзінкамі — трыма: <math>~1+1+2;\;1+2+1;\;2+1+1</math>, так што гэтыя падзеі не роўнаімаверныя{{sfn |Майстров Л. Е.|1967|с=22. }}. Падобныя памылкі неаднаразова сустракаліся і ў далейшай гісторыі навукі.
 
У вялікай матэматычнай энцыклапедыі «Сума арыфметыкі, геаметрыі, адносін і прапорцый» італьянца [[Лука Пачолі|Лукі Пачолі]] (1494) ёсць арыгінальныя задачы на тэму: як раздзяліць стаўку паміж двума ігракамі, калі серыя ігр прыпынена датэрмінова. Прыклад падобнай задачы: гульня ідзе да 60 ачкоў, пераможац атрымлівае ўсю стаўку ў 22 [[дукат]]ы, у ходзе гульні першы ігрок набраў 50 ачкоў, другі — 30, і тут гульню прыйшлося спыніць; патрэбна справядліва раздзяліць зыходную стаўку. Рашэнне залежыць ад таго, што разумець пад «справядлівым» падзелам; сам Пачолі прапанаваў дзяліць [[Прапарцыянальнасць|прапарцыянальна]] набраным ачкам (55/4 і 33/4 дуката){{sfn |Гнеденко Б. В.|2005|с=368. }}; пазней яго рашэнне было прызнана памылковым<ref name="renyi">{{кніга|аўтар=Реньи А.|частка=Об истории теории вероятностей|загаловак=Реньи А.&nbsp; Трилогия о математике|месца=М.|выдавецтва=Мир|год=1980|старонак=376}} — С. 184—186.</ref>.