Розніца паміж версіямі "Беларуска-літоўскія летапісы"

няма тлумачэння праўкі
Вялікая частка беларуска-літоўскіх летапісаў была страчаная ў выніку войнаў і культурных чыстак, ацалелыя часта не захаваліся цалкам. У двух тамах [[ПСРЛ|Поўнага збору рускіх летапісаў]], тамы 32-ы (М., [[1975]]) і 35-ы (М., [[1980]]), былі апублікаваныя 17 летапісаў, вядомых (ацалелых) у новы час. Апроч гэтага, у М. Стрыйкоўскага былі звесткі аб яшчэ 15 летапісах, аніводны з якіх не захаваўся. Відаць, у Сярэднявеччы наогул існавала значна большая колькасць беларуска-літоўскіх летапісаў, і карыстанне імі было даступным нават для людзей сярэдняга дастатку<ref>Улашчык, С.237.</ref>.
 
== Назва ==
Да сяр. 19 ст. такія летапісы называліся «літоўскімі», пазней пачалі прапаноўвацца шматлікія іншыя назвы, такія, як «беларускія аб Вялікім княстве Літоўскім» ([[Восіп Максімавіч Бадзянскі|В. М. Бадзянскі]], [[1846]]), «беларускія» ([[Мікалай Іванавіч Кастамараў|М. І. Кастамараў]], [[1861]], [[Вячаслаў Антонавіч Чамярыцкі|В. А. Чамярыцкі]], [[1969]]), «літоўска-рускія» ({{нп3|Іларыён Аляксандравіч Ціхаміраў|І. А. Ціхаміраў|ru|Тихомиров, Илларион Александрович}}, [[1901]]), «заходнерускія» ([[Аляксей Аляксандравіч Шахматаў|А. А. Шахматаў]], [[1901]]), «летапісы Вялікага княства Літоўскага» ([[Р. К. Батура]] і [[Уладзімір Цярэнцьевіч Пашута|У. Ц. Пашута]], [[1977]]). Найчасцей у 20 ст. такія летапісы называліся літоўскімі або заходнерускімі.