Розніца паміж версіямі "Балканскі тэатр ваенных дзеянняў Першай сусветнай вайны"

 
=== Чарнагорыя ===
 
{{у планах}}
[[Каралеўства Чарнагорыя|Чарнагорыя]] была выведзена з вайны ў [[1916]] годзе, калі аўстра-венгерскія войскі цалкам акупавалі тэрыторыю краіны. У студзені 1916 года пасля захопу аўстрыйцамі сталіцы каралеўства [[Горад Цэтынэ|Цэтынэ]] паміж аўстра-венгерскай дэлегацыяй і прадстаўнікамі Чарнагорыі пачаліся перамовы аб капітуляцыі чарнагорскай арміі. Цяжкае становішча чарнагорскіх войскаў, якія былі акружаны аўстра-венгерскімі войскамі і прыціснутыя да мора, вымусіла чарнагорскі бок прыняць усе ўмовы аўстрыйцаў. Аднак пад ціскам Францыі кароль Нікола I, перапыніўшы перамовы, [[19 студзеня]] падпісаў указ аб дэмабілізацыі чарнагорскай арміі і збег у Італію. Рэшткі чарнагорскай арміі (каля 3&nbsp;000 чалавек) былі ўзятыя ў палон аўстра-венгерскімі войскамі <ref name = "Корсун 59"> {{Кніга:Корсун М.Г.:Балканскі фронт ПСВ|59|1}} </ref>.
 
Па [[Корфская дэкларацыя|дэкларацыі Корфу]] Чарнагорыя павінна была ўвайсці ў склад Каралеўства Югаславія. [[26 лістапада]] [[1918]] года, пасля таго як тэрыторыя краіны была вызвалена ад аўстра-венгерскіх войскаў сербскімі войскамі, Чарнагорыя афіцыйна ўвайшла ў склад Сербіі. [[Вялікая народная скупшчына|Падгорыцкая скупшчына]] і [[Белаш|прыхільнікі саюза з Сербіяй]] падтрымалі ідэю аб аб'яднанні двух каралеўстваў і аказвалі падтрымку ўвайшоўшым на тэрыторыю Чарнагорыі сербскім войскам. Аднак [[Зелянашы|прыхільнікі]] звержанага караля краіны [[Нікола I Петравіч|Ніколы I]] яшчэ некалькі гадоў працягвалі [[Каляднае паўстанне|ўзброены супраціў]], аж да [[1929]] года, дамагаючыся аднаўлення незалежнасці Чарнагорыі <ref name = "Стварэнне Югаславіі"/>.
 
=== Разбурэнні і ўрон ===