Розніца паміж версіямі "Балканскі тэатр ваенных дзеянняў Першай сусветнай вайны"

 
=== Дэзертырства, салдацкія паўстанні ===
 
{{у планах}}
З пачаткам баявых дзеянняў аўстрыйскай арміі на Балканах у яе шэрагах былі зафіксаваныя частыя выпадкі [[Дэзерцірства|дэзертырства]]. За перыяд кампаніі 1914 года 35&nbsp;000 ваеннаслужачых [[Славяне|славянскай нацыянальнасці]]: [[Сербы|сербаў]], [[Харваты|харватаў]], [[Чэхі|чэхаў]], [[Славенцы|славенцаў]], [[Славакі|славакаў]] і прадстаўнікоў іншых народаў беглі з шэрагаў аўстра-венгерскай арміі. Значная колькасць гэтых салдат пераходзіла на бок сербскай арміі і пазней яны ўдзельнічалі ў баях супраць войскаў Цэнтральных дзяржаў <ref name = "дэзертырства"> [http://ah.milua.org/army/mironov.html Рэвізія каштоўнасных уяўленняў аўстра-венгерскіх франтавікоў перыяду Першай сусветнай вайны {{ref-ru}}]</ref>. Аднак падобная праблема існавала і ў сербскай арміі. [[Насельніцтва Рэспублікі Македоніі|Насельніцтва Македоніі]], якая ўвайшла ў склад Сербіі ў 1913 годзе, лічыла вайну справай сербаў. [[Македонцы]] ўхіляліся ад прызыву, а на фронце дэзертыравалі або лічылі за лепшае здавацца ў палон. У сувязі з гэтым сербскае камандаванне імкнулася накіроўваць македонцаў на тылавыя работы <ref name = "Задохін137"/> <ref group = "заўв."> Таксама македонцы-дэзерціры ішлі ў горы Македоніі, дзе [[УМОРА]] арганізоўвала ўзброеныя атрады для барацьбы з сербскімі ўладамі. Адна частка прадстаўнікоў УМОРА патрабавала аўтаноміі Македоніі, іншая частка патрабавала далучэння да Балгарыі. </Ref>.
 
Пасля ўтварэння Салоніцкага фронту, у 1916 годзе адбыліся масавыя братанні паміж балгарскімі і рускімі салдатамі <ref name = "братанні"> [http://www.genrogge.ru/bulgaria/bulg2-2.htm Балгарыя ў пачатку XX стагоддзя {{ref-ru}}] </ref>. Масавыя салдацкія хваляванні адбыліся ў 1917 годзе ў шэрагах французскіх экспедыцыйных войскаў. Пад уплывам [[Наступленне Нівеля#Вынікі наступлення|салдацкіх мецяжоў]] у Францыі, французскія ваеннаслужачыя на Балканах таксама запатрабавалі заключэння міру і спынення вайны. Аднак камандуючы саюзнымі войскамі генерал Сарай жорстка адрэагаваў на патрабаванні салдат, падавіўшы ўсе выступы <ref name = "рэвалюцыйныя рухі"> «Революционное движение во французской армии в 1917 г.», стар. 307—308</ref>.
 
Былі адзначаны частыя выпадкі дэзертырства з грэцкай арміі. Навабранцы, прызваныя з [[горад Афіны|Афін]], [[горад Ларыса|Ларысы]], [[горад Ламія|Ламіі]], [[горад Патры|Патр]] не адчувалі патрыятычнага пачуцця і не жадалі ваяваць. У студзені [[1918]] года паўсталі атрады грэчаскіх войскаў з Ламіі і Ларысы, аднак пасля наведвання іх каралём [[Аляксандр I, кароль Грэцыі|Аляксандрам]] сітуацыя нармалізавалася <ref name = "грэчаскія дэзерціры"> {{кніга
|аўтар = Palmer A.
|загаловак = The Gardeners of Salonica
|спасылка =
|выданне =
|месца = [[горад Лондан|London]]
|выдавецтва =
|год = [[1965]]
|том =
|pages = 166, 171
|allpages =
|серыя =
|isbn =
}} {{en icon}}</ref>.
 
Аднак самае масавае салдацкае паўстанне ўспыхнула на Балканах у канцы вайны. Балгарскія салдаты, якія стаміліся ад працяглай вайны паднялі паўстанне з патрабаваннем хутчэйшага заключэння перамір'я. Да [[28 верасня]] 1918 года колькасць паўстаўшых салдат дасягнула 30&nbsp;000 чалавек. Частка мяцежнікаў рушыла на Сафію, што выклікала паніку ў сталіцы краіны. Аднак на дапамогу балгарскім саюзнікам прыбыла [[217-я пяхотная дывізія, Германская імперыя|217-я нямецкая дывізія]], якой удалося спыніць паўстанцаў. Аднак гэта не дапамагло Балгарыі. У гэты ж дзень баявыя дзеянні на Балканах завяршыліся <ref name = "Гісторыя ПСВ 516"> {{Крыніцы/История первой мировой войны 1914—1918 гг.|2|515}} </ref>.
 
=== Страты ===