Розніца паміж версіямі "Уільям Катберт Фолкнер"

няма тлумачэння праўкі
{{пісьменнік}}
[[Image:William Faulkner 1954 (3) (photo by Carl van Vechten).jpg|thumb|Уільям Фолкнер]]
'''Уільям Катберт ФОЛКНЕРФолкнер''' ({{lang-en|William Faulkner}}; {{ДН|25|9|1897}} — {{ДС|6|7|1962}}) — [[ЗША|амерыканскі]] пісьменнік, найбуйнейшы прадстаўнік літаратуры «новай свядомасці». Лаўрэат [[Нобелеўская прэмія|Нобелеўскай прэміі]] па літаратуры за [[1949]] год.
 
== Жыццё і творчасць ==
Вучыўся ў [[Оксфардскі ўніверсітэт|Оксфардскім універсітэцеуніверсі]]тэце (штат Місісіпі; 1919—1920). Пачынаў як паэт (зборнік «Мармуровы фаўн», 1924). Першы яго раман «Салдацкая ўзнагарода» (1926) пра лёс «страчанага пакалення», раман «Маскіты» (1927) пра людзей мастацтва. Сусветную вядомасць набылі празаічныя творы, якія склалі своеасаблівую эпапею з жыцця амерыканскага Поўдня: раманы «Сартарыс», «Шум і лютасць» (абодва 1929), «Калі я памірала» (1930), «Свяцілішча» (1931), «Святло ў жніўні» (1932), «Авесалом, Авесалом!» (1936); трылогія «Вёсачка» (1940), «Горад» (1957), «Асабняк» (1959); цыклы аповесцей і апавяданняў «Няскораныя» (1938), «Сыдзі, Майсей» (1942) і інш. Аўтар раманаў-прыпавесцей «Пілон» (1935), «Прытча» (1954), «Выкрадальнікі» (1962), аповесці «Рэквіем па манашцы» (1951, інсцэніравана [[А. Камю]]), кніг нарысаў і эсэ і інш.
 
Яго творы шматгеройныя і шматпадзейныя, адметныя ўвагай да патаемнага існавання чалавека, поліфаніяй думак і пачуццяў, напластаваннем розных часоў, фрагментарнасцю, сюжэтнай разгалінаванасцю, насычаны біблейскімі алюзіямі.
* ''Дранько-Майсюк Л.'' Апошні нерв // Крыніца. 1995. № 13 (8);
* ''Шаблоўская I.'' Уільям Фолкнер і Якуб Колас // Крыніца. 1995. № 13 (8);
* ''Лявонава Е.'' Плыні і постаці. 3 гісторыі сусветнай літаратуры другой паловы XIX—XX стст.  — Мн., 1998.
 
{{Нобелеўская прэмія/літаратура}}