Розніца паміж версіямі "Галіна Антонаўна Войцік"

няма тлумачэння праўкі
(→‎Літаратура: clean up using AWB)
{{пісьменнік}}
'''Галіна Антонаўна ВОЙЦІК''', па мужу '''ЛУЦКЕВІЧ''' ({{ДН|1|7|1927}} — {{ДС|13|8|2007}}<ref>http://nn.by/?c=ar&i=10801</ref>) — беларускі педагог, публіцыст, філолаг.
{{цёзкі2|Войцік}}
{{цёзкі2|Луцкевіч}}
'''Галіна Антонаўна ВОЙЦІКВойцік''', па мужу '''ЛУЦКЕВІЧЛуцкевіч''' ({{ДН|1|7|1927}} — {{ДС|13|8|2007}}<ref>http://nn.by/?c=ar&i=10801</ref>) — беларускі [[педагог]], [[публіцыст]], [[філолаг]].
 
== Біяграфія ==
Дачка Антона Войціка і [[Зоська Верас|Зоські Верас]]. Вучылася ў [[Віленская беларуская гімназія|Віленскай беларускай гімназіі]]. Скончыла [[Віленскі ўніверсітэт|Вільнюскі ўніверсітэт]] (1950). У 1949-54 працавала ў [[Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы|Гродзенскім педагагічным інстытуце]], у 1954-57 і 1961-86 — у Вільнюскім педагагічным інстытуце. Аўтар прац па германістыцы, гістарычных даследаванняў і партрэтаў беларусаў Віленшчыны «Зоська Верас» (1992), «Лявон Луцкевіч» (1999), «Барыс Кіт» (2001), разам з мужам, [[Лявон Антонавіч Луцкевіч|Л. Луцкевічам]], — «Аляксандр Коўш», «Аляксандр Уласаў», «Янка Шутовіч», «Пётра Сергіевіч» (усе 2000), «Канстанцін Галкоўскі», «Мар'ян Пецюкевіч» (абедзве 2001), «Адам Станкевіч», «Антон Антановіч» (абедзве 2002). На беларускую мову пераклала з літоўскай кнігу «Па Віліі» [[Часлаў Кудаба|Ч. Кудабы]] (1992), нарыс «Вучыцца жыць» А. Жэмайцітэ (1988).
Дачка Антона Войціка і [[Зоська Верас|Зоські Верас]]. Вучылася ў [[Віленская беларуская гімназія|Віленскай беларускай гімназіі]]. Скончыла [[Віленскі ўніверсітэт|Вільнюскі ўніверсітэт]] (1950). У 1949-54 працавала ў [[Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы|Гродзенскім педагагічным інстытуце]], у 1954-57 і 1961-86 — у [[Вільнюскі педагагічны інстытут|Вільнюскім педагагічным інстыту]]це.
 
== Творчасць ==
Дачка Антона Войціка і [[Зоська Верас|Зоські Верас]]. Вучылася ў [[Віленская беларуская гімназія|Віленскай беларускай гімназіі]]. Скончыла [[Віленскі ўніверсітэт|Вільнюскі ўніверсітэт]] (1950). У 1949-54 працавала ў [[Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы|Гродзенскім педагагічным інстытуце]], у 1954-57 і 1961-86 — у Вільнюскім педагагічным інстытуце. Аўтар прац па германістыцы, гістарычных даследаванняў і партрэтаў беларусаў Віленшчыны «Зоська Верас» (1992), «Лявон Луцкевіч» (1999), «Барыс Кіт» (2001), разам з мужам, [[Лявон Антонавіч Луцкевіч|Л. Луцкевічам]], — «Аляксандр Коўш», «Аляксандр Уласаў», «Янка Шутовіч», «Пётра Сергіевіч» (усе 2000), «Канстанцін Галкоўскі», «Мар'ян Пецюкевіч» (абедзве 2001), «Адам Станкевіч», «Антон Антановіч» (абедзве 2002). На [[беларуская мова|беларускую мовумов]]у пераклала з літоўскай[[Літоўская мова|літоўска]]й кнігу «Па Віліі» [[Часлаў Кудаба|Ч. Кудабы]] (1992), нарыс «Вучыцца жыць» [[А. Жэмайцітэ]] (1988).
 
{{зноскі}}