Розніца паміж версіямі "Чак Паланік"

109 байтаў выдалена ,  3 гады таму
афармленне
др
(афармленне)
| Шырыня = 200px
| Імя пры нараджэнні = Чарльз Майкл Паланік
| Дата нараджэння = 21.2.1962
| Месца нараджэння = [[Песка]], [[Штат Вашынгтон|Вашынгтон]], [[ЗША]]
| Дата смерці =
| Жанр = [[постмадэрнізм]], [[Мінімалізм, літаратура|мінімалізм]]
| Гады актыўнасці = 1996 — цяпер. час
| Дэбют = [[Раман Байцоўскі клуб, раман|Байцоўскі клуб]]
| Прэміі = [[1997]] '''Pacific Northwest Booksellers Association Award''' (за «Байцоўскі клуб»)<br />
1997 '''Oregon Book Award for Best Novel''' (за «Байцоўскі клуб»)<br />
}}
 
'''Чарльз Майкл «Чак» Паланік''' ({{lang-en|Charles Michael "Chuck" Palahniuk}} [ˈpɔːlənɪk];<ref>{{cite web|url=http://chuckpalahniuk.net/author/faq#How%20do%20you%20pronounce%20palahniuk|title=Chuck Palahniuk F.A.Q.|author=|date=|work=How do you pronounce Palahniuk?|publisher=Афіцыйны сайт Чака Паланика|accessdate=2011-05-13|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/619JwXh6c|archivedate=2011-08-23}}</ref> нар. [[21 лютага]] [[1962]], [[Песка]], [[Штат Вашынгтон|Вашынгтон]], [[ЗША]]) — сучасны амерыканскі [[сатыра|сатырычны]] [[пісьменнік]] і [[Фрылансер|вольны]] [[журналіст]], які жыве ў [[Портленд, Арэгон|Портлендзе (Арэгон)]]. Найболей вядомы як аўтар адзначанай мноствам прэмій кнігі «[[Раман Байцоўскі клуб, раман|Байцоўскі клуб]]», па якой у [[1999]] годзе [[Дэвід Фінчэр|Дэвідам Фінчэрам]] быў зняты [[Байцоўскі клуб, фільм|аднайменны фільм]]. Паланік мае адну з самых шматлікіх супольнасцяў паслядоўнікаў у Сеціве. Мае ўкраінскія карані.
 
== Прозвішча ==
[[Файл:Бійцівський клуб.jpg|thumb|200px|left|Вокладка ўкраінскага выдання ''"[[Байцоўскі клуб, раман|Байцоўскага клубу]]"'', дзе сустракаецца прозвішча ''"Палагнюк"'', зверху ўверх нагамі ''"Паланік"'']]
Існуюць розныя варыянты вымаўлення прозвішча ''«Palahniuk»''. Сапраўды, на тэрыторыі [[Украіна|ЎкраіныУкраіны]], яно вымаўляецца як ''«Палагнюк»'', захаваўшы ўсе традыцыі. Пераклад ''«[[Байцоўскі клуб, раман|Байцоўскага клубуклуба]]»'' на [[Украінская мова|ўкраінскую мову]] першапачаткова захаваў прозвішча менавіта як "Палагнюк", дэманструя ўкраінскасць амерыканскага пісьменніка.
 
Чак у інтэрв'ю ''«[[The Guardian]]»'' сказаў, што яго прозвішча варта прамаўляць: Paula-nick (Пала-нік)<ref>«[http://books.guardian.co.uk/departments/generalfiction/story/0,6000,1176928,00.html „It's Paula-nick“]». ''Guardian Unlimited''. [[2004]]-03-24.</ref>. На яго афіцыйным вэб-сайце размешчана сямейная легенда, згодна з якой так вымаўляць сваё прозвішча вырашылі яго бабуля і дзядуля Пола ({{lang-en|Paula}}) і Нік ({{lang-en|Nick}}), імёны якіх былі сугучныя прозвішчы.
У інтэрв'ю расійскаму выданню ''«{{нп3|Известия|Известия|ru|Известия}}»'', Чак распавёў такую гісторыю:
{{Пачатак цытаты}}
Аднойчы бацькі павялі нас на могілкі, дзе пахаваныя нашы дзед і бабка. Да таго часу, пакуль мы з братам і сёстрамі не ўбачылі надмагіллі, мы паняцця не мелі, як звалі нашых бабку і дзеда. У гэты момант - які павінен быць поўны смутку і павагі - мы ўбачылі дзіўнае супадзенне. Мая сям'я заўсёды прамаўляла нашу прозвішча як "Пала-Нік" і аказалася, што так клікалі нашых бабулю і дзядулю. Гэта нас так рассмяшыла (нам тады было ад 7 да 12 гадоў). Паколькі нашы бацькі былі ў некалькіх кроках - бацька прынёс кветкі на магілу, то мы стрымліваліся, як маглі, каб яны нас не пачулі.
{{oq|ru|Однажды родители повели нас на кладбище, где похоронены наши дед и бабка. До тех пор пока мы с братом и сестрами не увидели надгробия, мы понятия не имели, как звали наших бабку и деда. В этот момент - который должен быть полон печали и уважения - мы увидели странное совпадение. Моя семья всегда произносила нашу фамилию как "Пола-Ник" и оказалось, что так звали наших бабушку и дедушку. Это нас так рассмешило (нам тогда было от 7 до 12 лет). Поскольку наши родители были в нескольких шагах - отец принес цветы на могилу, то мы сдерживались, как могли, чтобы они нас не услышали.}}
{{Канец цытаты}}
 
== Біяграфія ==
=== Да кар'еры ===
Паланіка нарадзіўся ў {{нп3|Паска, Вашынгтон|Паска|en|Pasco, Washington}}, [[Штат Вашынгтон|Вашынгтон]], у сям'і Кэрал і Фрэда Паланіка і вырас у вагончыку ў горадзе {{нп3|Бербанк, Вашынгтон|Бербанк|en|Burbank, Washington}} разам са сваёй сям'ёй. Калі Паланіку было 14 гадоў, яго бацькі разышліся і сталі жыць асобна. Пазней яны развяліся, таму часта пакідалі яго і яшчэ трох братоў з дзядулем і бабуляй па матчынай лініі на іх жывёлагадоўчых ранча ва ўсходняй частцы штата Вашынгтон<ref>{{cite web|url=http://www.villagevoice.com/1999-10-12/books/extreme-sport/|title=Extreme Sport|author=Emily Jenkins.|date=12 октября 1999|work=An Interview with Thrill-Seeking Novelist Chuck Palahniuk|publisher=[[The Village Voice]]|accessdate=2011-05-13|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/619Jx73qH|archivedate=2011-08-23}}</ref>. Дзед Паланіка быў [[Украінцы|украінцам]], які эміграваў у [[ЗША]] праз [[Канада|Канаду]] і застаўся ў [[Нью-ЙоркЁрк|Нью-Ёрку]] ў [[1907|1907 годзе]]. Сам Чак [[Украіна|Украіну]] не наведваў, хоць там жыве яго брат<ref>{{cite web|url=http://www.izvestia.ru/culture/article1703451/|title=Я действительно ходил в группы поддержки для неизлечимо больных|author=Наталья Кочеткова.|date=29 апреля 2005|work=|publisher=[[Известия]]|accessdate=2011-05-13|lang=ru|archiveurl=http://www.webcitation.org/619Jy2YXE|archivedate=2011-08-23}}</ref>. У 2009 годзе маці Паланіка памерла ад раку<ref>{{cite web|url=http://www.irishtimes.com/newspaper/features/2011/1005/1224305251872.html|title=For the Hell of it|author=Jonathan Cape.|date=5 октября 2011|work=|publisher=[[The Irish Times]]|accessdate=2011-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQx7YTu0|archivedate=2012-10-15}}</ref>.
 
У 1986 году Чак скончыў факультэт журналістыкі Арэгонскага ўніверсітэта ў ЗША. Падчас вучобы ў каледжы працаваў стажорам на Нацыянальным [[National Public Radio|Грамадскім радыё KLCC]] ў горадзе [[Горад Юджын, Арэгон|Юджын]], [[штат Арэгон]]. Неўзабаве ён пераехаў у [[Горад Портленд, Арэгон|Портленд]], дзе некаторы час пісаў для мясцовай газеты<ref name="АСТ">{{cite web|url=http://www.kommersant.ru/doc/770896?isSearch=True|title=Непреодолимые странности|author=Анна Наринская.|date=2007-06-04|work=|publisher=[[Коммерсантъ-Власть]]|accessdate=2012-10-01|lang=ru|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQx8QRQI|archivedate=2012-10-15}}</ref>. Пачаўшы працаваць на кампанію ''«{{нп3|Freightliner|Freightliner|en|Freightliner}}»'' механікам па дызелям, ён таксама пісаў навучальныя кіраўніцтва па рамонце грузавікоў і займаўся патроху журналісцкай практыкай ''(праца, да якой ён яшчэ вернецца, нават пасля кар'ернага ўзлёту)''. Пасля выпадковага наведвання бясплатнага семінара, які праводзіўся арганізацыяй ''«{{нп3|Landmark Education|Landmark Education|en|Landmark Education}}»'', Паланік пакінуў працу журналіста ў [[1988|1988 годзе]]<ref>{{cite web|url=http://www.guardian.co.uk/books/2005/may/08/fiction.chuckpalahniuk|title=Fright club|author=Sean O'Hagan.|date=8 мая 2005|work=|publisher=[[The Guardian]]|accessdate=2011-10-30|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/65BHMUnYL|archivedate=2012-02-03}}</ref>.
==== Падзеі, якія паўплывалі на далейшую кар'еру ====
[[Файл:Chuck_Palahniuk_on_tour.png|thumb|left|Паланік ва ўніверсітэце [[Олбані]], [[2004|2004 год]]]]
Выпраўленыя і дапоўненыя выданні «''[[Невідзімкі, раман|Невідзімак]]''» і яго чацвёртага рамана «''[[Ацалелы, раман|Ацалелы]]''» былі апублікаваныя ў 1999 годзе, зрабіўшы Паланіка культавай фігурай. Некалькімі гадамі пазней ён стварыў свой першы бэстсэлер па версіі «[[New York Times]]»<ref>{{cite web|url=http://www.nytimes.com/2001/06/10/books/best-sellers-june-10-2001.html?scp=2&sq=Choke+Palahniuk+best+seller&st=nyt|title=BEST SELLERS: June 10, 2001|author=|date=10 июня 2001|work=|publisher=[[New York Times]]|accessdate=2011-10-31|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/65BHd4KyT|archivedate=2012-02-03}}</ref> - раман ''«[[Удушша]]»''. Дзякуючы гэтаму наступныя кнігі аўтара мелі значны поспех. Такім чынам мог арганізаваць проматуры, падчас якіх ён чытаў урыўкі з сваіх новых, яшчэ неапублікаваных твораў.
 
У [[1999|1999 годзе]] ў жыцці Паланіка адбылася падзея, паўплывала на яго далейшае творчасць: яго бацька Фрэд Паланік пачаў сустракацца з жанчынай па імі Донна Фантэйн, з якой ён пазнаёміўся праз службу шлюбных аб'яваў. Гэтая жанчына адправіла свайго былога бойфрэнда Дэйла Шеклфорда ў турму за згвалтаванне. Шеклфорд пакляўся забіць Фантэйн, як толькі выйдзе з турмы. Чак Паланіка быў упэўнены, што праз службу шлюбных аб'яў Фантэйн шукала ''«самага моцнага чалавека, якога толькі можна знайсці»'', каб абараніцца ад Шеклфорда, а бацька Чака адпавядаў дадзенай характарыстыцы<ref>{{cite web|url=http://www.studio360.org/2006/feb/09/|title=Palahniuk, Slapstick, Skyspace|author=|date=9 февраля 2006|work=|publisher=Studio 360|accessdate=2012-09-28|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxCI12s|archivedate=2012-10-15}}</ref>. Пасля вызвалення Шеклфорд высачыў Фантэйн і Паланіка-старэйшага да хаты Донны, куды яны вярталіся пасля спаткання, застрэліў абодвух, аднёс іх цела ў дом і падпаліў яго. Увесну 2001 года Дэйла Шеклфорда прызналі вінаватым у падвойным забойстве і прысудзілі да смяротнага пакарання. Пасля гэтых падзей Чак Паланік пачаў працу над кнігай ''«[[Калыханка, раман|Калыханка]]»''. Сам аўтар сцвярджае, што пісаў гэты раман для таго, каб самому разабрацца: ці заслужыў Шеклфорд смяротны прысуд<ref>{{cite web|url=http://www.randomhouse.com/features/lullaby/story.html|title=The Story Behind Lullaby|author=|date=2001|work=|publisher=randomhouse.com|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxDJ7LM|archivedate=2012-10-15}}</ref>.
==== «Кішкі» і наступныя творы ====
[[File:Palahniuk Diary Tour.jpg|thumb|Паланік з фанатамі у [[Горад Провідэнс|Провідэнсе]], падчас тура кнігі ''«[[Дзённік, раман|Дзённік]]»'', [[2003|2003 год]]]]
У [[2003|2003 годзе]] ў Паланіка выходзіць новы раман - ''«[[Дзённік, раман|Дзённік]]»''. У рамках проматура свайго новага твора Паланік прачытаў аўдыторыі невялікі твор ''«[[Кішкі, твор|Кішкі]]»'' - аповед пра няшчасныя выпадкі падчас мастурбацыі, які потым быў уключаны ў яго кнігу ''«[[Прывіды, раман|Прывіды]]»''. Гісторыя пачынаецца са слоў аўтара, які б гаварыў сваім слухачам, каб тыя глыбока ўдыхнулі, затрымалі дыханне і ня дыхалі на працягу ўсяго аповеду ''(«гісторыя працягваецца да таго часу, пакуль вы можаце не дыхаць»)''. Паведамлялася, што падчас публічнага чытання 35 чалавек страцілі прытомнасць з-за недахопу паветра з прычыны працяглай затрымкі дыхання ''(хоць магчыма, большасць з іх, былыя прыхільнікі Паланіка, толькі зрабілі выгляд, што пазбавіліся пачуццяў)''<ref>{{cite web|url=http://www.guardian.co.uk/books/2004/mar/13/fiction.chuckpalahniuk|title=I dare you|author=Dan Glaister.|date=13 марта 2004|work=|publisher=[[The Guardian]]|accessdate=2011-11-02|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/65BHezVpN|archivedate=2012-02-03}}</ref>.
 
Часопіс ''«[[Playboy]]»'' апублікаваў гэтыя апавяданні ў сакавіцкім выпуску 2004 года<ref>{{cite web|url=http://chuckpalahniuk.net/features/shorts/guts|title=Guts|author=|date=Март 2004|work=|publisher=chuckpalahniuk.net|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxDzU0I|archivedate=2012-10-15}}</ref>. Акрамя таго, Паланік дазволіў ім апублікаваць яшчэ адну навэлу, але выдаўцам яна падалася занадта рэзкай. У рамках проматура творы ''«фантастычна выдумкай»'' летам 2004 года ён зноў чытаў апавяданне «Кішкі», пасля чаго колькасць непрытомнасцяў вырасла да 53 выпадкаў, а ў наступны раз - да 60 (падчас проматура выдання "Дзённіка" ў мяккай вокладцы). Увосень таго ж года пісьменнік пачаў проматур новага выдання рамана «Прывіды», дзе зноў працягнуў чытаць «Кішкі». Падчас чытання 4 кастрычніка 2004 года ў горадзе Боулдер (Каларада) лік якія страцілі прытомнасць павялічылася да 67 чалавек<ref>{{cite web|url=http://www.telegraph.co.uk/culture/books/3643352/67-people-fainted-as-I-read-my-horror-story.html|title=67 people fainted as I read my horror story|author=Chuck Palahniuk.|date=7 июня 2005|work=|publisher=[[The Telegraph]]|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxEkebO|archivedate=2012-10-15}}</ref>. Апошняя страта свядомасці зафіксавана 28 траўня 2007 года ў горадзе Вікторыя (Брытанская Калумбія), дзе пяць чалавек ўпалі ў непрытомнасць, адзін з якіх стукнуўся галавой аб дзверы, спрабуючы пакінуць аўдыторыю. Паланіка, падобна, гэтыя прыпадкі не асоба хвалююць, так як прыхільнікі працягваюць чытаць «Кішкі» і іншыя творы аўтара. У пасляслоўі апошняга выпуску «Зданяў» Паланік напісаў, што за ўвесь час чытання апавядання «Кішкі» адбылося 73 выпадкі страты прытомнасці<ref>{{cite web|url=http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/features/chuck-palahniuk-i-shy-away-from-nonconsensual-violence-7851425.html|title=Chuck Palahniuk: «I shy away from non-consensual violence»|author=Arifa Akbar.|date=16 июня 2012|work=|publisher=[[The Independent]]|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxG50kz|archivedate=2012-10-15}}</ref>.
[[File:Palahnuik Festivaletteratura Mantova 2007.jpg|thumb|Чак на {{нп3|Festivaletteratura|літаратурным фестывалі Мантовы|it|Festivaletteratura}} [[6 верасня]] [[2007|2007 года]]]]
 
Таксама ў [[2003|2003 годзе]] выйшла адна з немастацкіх кніг Паланіка - раман ''«[[Уцекачы і валацугі]]»'' - аўтабіяграфічны твор. Па структуры гэты раман нагадвае даведнік для турыстаў, які Паланіка прысвячае горадзе Портленд, дзе пісьменнік жыў і працаваў. А ў [[2005|2005 годзе]] выйшаў раман ''«[[Прывіды]]»'' - раман, які складаецца з некалькіх дзесяткаў асобных гісторый, якія распавядаюць, якія трапілі ў пастку распачыналымі пісьменнікамі. Падчас проматура гэтага рамана ў [[2005|2005 годзе]] ў [[Маямі]] Паланік паведаміў, што «Прывіды» з'яўляюцца апошняй кнігай з «трылогіі жаху», якая ўключае таксама творы ''«[[Калыханка, раман|Калыханка]]»'' і ''«[[Дзённік, раман|Дзённік]]»''. Акрамя таго, пісьменнік распавёў, што рыхтуецца да выдання раман ''«[[Рэнт: біяграфія Бастэра Кейсі, раман|Рэнт: біяграфія Бастэра Кейсі]]»'' будзе першым з «навукова-фантастычнай трылогіі». У [[2008|2008 годзе]] Паланік правёў тыдзень на ''Clarion West Writers Workshop'', чытаючы лекцыі для 18 студэнтаў пра метады пісьма і тэорыі белетрыстыкі.
 
У [[2008|2008 годзе]] выходзіць чарговая экранізацыя рамана Паланіка - фільм ''«[[Удушша, фільм|Удушша]]»''. Рэжысёрам выступіў Кларк Грэг, да гэтага знаёмы як рэжысёр тэлесерыялаў. Прэм'ера фільма адбылася на кінафестывалі незалежнага кіно ''«[[Сандэнс]]»''. У гэтым жа годзе Чак Паланік апублікаваў кнігу ''«[[Снаф]]»'' пра гісторыю [[ПорнаграфіяПарнаграфія|порнаактрысы]]. Кніга апісвае мноства сцэн сексуальнага характару. У [[2011|2011 годзе]] ўлады [[Турцыя|Турцыі]] абвінавацілі перакладчыка і выдаўца рамана ў публікацыі матэрыялаў, змест якіх супярэчыць маральным каштоўнасцям турэцкага грамадства<ref>{{cite web|url=http://www.turkishnews.ru/news/3190.html|title=Переводчику и издателю романа Чака Паланика грозит тюрьма|author=|date=3 октября 2011|work=|publisher=turkishnews.ru|accessdate=2011-11-02|lang=ru|archiveurl=http://www.webcitation.org/65BHg4DiJ|archivedate=2012-02-03}}</ref>.
 
==== Апошнія працы ====
[[File:Chuck Palahniuk, New York Comic Con 2012.jpg|thumb|right|Чак Паланік на [[Comic Con|New York Comic Con]] у 2012 годзе]]
[[5 мая]] [[2009|2009 года]] быў упершыню надрукаваны раман ''«[[Пігмеі, раман|Пігмеі]]»''. Сюжэт рамана круціцца вакол 13-гадовага баевіка з краіны з перамаглі таталітарызмам, які прыехаў у неназваную штат пад выглядам вучня па абмену. Юны баявік і яго саўдзельнікі рыхтуюць серыю тэрактаў пад назвай ''«Аперацыя Хаос»''. Асаблівасцямі рамана сталі цытаты выбітныхвядомых кіраўнікоў і палітычных дзеячаў ''([[Адольф Гітлер]], [[Іосіф Сталін]], [[Леў Троцкі]], [[Мао Цзэдун]], [[Яган Мост]] і інш.)'', Непасрэдна звязаныя з тэмай кіраўніка. Акрамя таго, увесь раман, за выключэннем цытат і простай мовы амерыканцаў, напісаны вельмі своеасаблівай мовай падлетка-замежніка, які валодае вялікім слоўнікавым запасам і пры гэтым паталагічна няздольнага спасцігнуць чужую граматыку.
 
У [[2010|2010 годзе]] ў ЗША быў выпушчаны раман ''«[[Хто ўсё раскажа]]»''. Раман апавядае пра двух блізкіх жанчынах, адна з якіх пастаянна засцерагае іншую ''(знакамітую і немаладую акторку)'' ад неабдуманых учынках на любоўным фронце, бо тая, шалеў, пастаянна здзяйсняе дурасці<ref>{{cite web|url=http://www.timeout.ru/books/event/275604/|title=Кто всё расскажет|author=|date=2012|work=|publisher=[[Time Out]] Москва|accessdate=2012-09-26|lang=ru|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxJ8t08|archivedate=2012-10-15}}</ref>.
Сам Паланік і некаторыя крытыкі адзначаюць той факт, што пісьменнік кожнай сваёй кнігай стараецца ўсхваляваць чытачоў, узбурыць іх, імкнучыся апісаць іх уласны вопыт, які яны перажылі або перажываюць ў жыцці. Паланік кіруецца і сваім уласным жыццёвым вопытам, і тымі апавяданнямі, якія ён чуў ад людзей, маючы зносіны з імі. Больш за тое, крытыкі лічаць, што пісьменнік цалкам жыве раманам, знаходзіцца ў яго цэнтры, утвараючы адзінае цэлае са сваімі героямі<ref name=WD/><ref>{{cite web|url=http://www.amazon.com/Fight-Club-Novel-Chuck-Palahniuk/dp/product-description/0393327345/ref=dp_proddesc_0?ie=UTF8&n=283155&s=books|title=Amazon.com Review|author=Bob Michaels.|date=|work=|publisher=[[Amazon.com]]|accessdate=2012-09-28|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxXvge6|archivedate=2012-10-15}}</ref>. Паланік таксама не схільны падзяляць высокае і нізкае мастацтва ''(па яго словах, жахі і парнаграфію ад людзей, якія доўга размаўляюць у Вольва)'', выкарыстоўваючы і тое, і іншае пры напісанні раманаў, каб комплексна ўздзейнічаць на чытачоў. Пры напісанні рамана Паланіка імкнецца дасягнуць тры мэты: апісаць аспект чалавечага вопыту, аб якім не напіша ніхто з [[СМІ]]; прымусіць рэдактара смяяцца; апісаць нешта, неверагоднае і яго, тое, што ён сам ніколі не прачытае сваёй маці або пляменнікам і складана ўяўляе, як будзе чытаць публічна.<ref name=WD/>
 
== КрытакаКрытыка ==
[[File:Palahniuk, Chuck MBFI 2011.jpg|thumb|right|Паланік на літаратурным фестывалі ў [[Маямі]], [[2011|2011 год]]]]
Некаторыя крытыкі характарызуюць яго як ''«шокавага пісьменніка»'' з-за незвычайнасці адлюстро сітуацый, да якіх усё ж ставяцца больш з [[гумар]]ам, чым крытычна, у першую чаргу, з-за учынкаў персанажаў. Таксама часам узнікаюць сумневы ў дарэчнасці публіцыстычных уставак у мастацкія творы, якія з'яўляюцца адным з аргументаў характарыстыкі ''«шокавага пісьменніка»''. Паланіка тлумачыць, чаму ён выкарыстоўвае элементы публіцыстыкі, тым, што, па-першае, лічыць такую ​​форму неверагодна лёгкачытальным, па-другое, такая форма дазваляе паднесці прыдуманую гісторыю нібы на самай справе адбылася, па-трэцяе, гэта дазваляе эксперыментаваць са структурай [[раман]]а, ладна скарачаючы яго, калі размяшчалі зусім незвязаныя рэчы побач адзін з адным, не хвалюючыся пры гэтым пра вялікую колькасць шматслоўныя пераходных фраз.
 
== Прыхільнікі ==
У 2003 годзе ўдзельнікі афіцыйнага Інтэрнэтінтэрнэт-сайта Паланіка знялі дакументальны фільм пра яго жыццё, названы ''«Паштоўкі з будучыні: Дакументальная стужка, прысвечаная Чаку Паланіку»''<ref>{{cite web|url=http://chuckpalahniuk.net/store/postcards-dvd|title=Postcards from the Future: The Chuck Palahniuk Documentary|author=The Cult.|date=2003|work=|publisher=chuckpalahniuk.net|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BQxby2R0|archivedate=2012-10-15}}</ref>. Афіцыйны фан-сайт «Культ» ({{lang-en|«The Cult»}}), як яго ўдзельнікі называюць сябе<ref>{{cite web|url=http://chuckpalahniuk.net/about|title=About chuckpalahniuk.net|author=|date=|work=|publisher=chuckpalahniuk.net|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BR2GQ0Vk|archivedate=2012-10-15}}</ref>, арганізаваў творчую майстэрню, дзе Чак Паланік вучыць усіх тонкасцям кнігапісання. Штомесяц Паланік публікуе эсэ пра метады працы пісьменніка і адказвае на пытанні пра іх на працягу ўсяго наступнага месяца. Ён збіраецца скампанаваць іх усе ў кнігу, прысвечаную мінімалістычнаму стылю пісьма<ref>{{cite web|url=http://chuckpalahniuk.net/workshop|title=Writers' Workshop|author=Чак Паланик.|date=|work=|publisher=chuckpalahniuk.net|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BR2Gu46x|archivedate=2012-10-15}}</ref>. У адным з інтэрв'ю Паланік сказаў наступнае: ''«Я стараюся не думаць аб чаканнях маіх прыхільнікаў, і, працуючы над новым раманам, я не спрабую спадабацца ім. Я праводжу велізарная колькасць часу, не маючы зносіны з гэтымі людзьмі. Я не маю ніякага кантролю над тым, як буду успрыняты імі, таму імкнуся засяродзіцца на тым, чым магу кіраваць, - гэта значыць на наступным рамане<ref name=WD/>»''.
 
Паланік таксама спрабуе адказваць на ўсе лісты, што паступаюць ад яго прыхільнікаў. Часам ён дасылае дзіўныя падарункі ''(пластыкавыя рукі, дыядэмы каралеў школьных баляў і маскі)'' разам са сваімі адказамі. Часам ён дорыць іх прыхільнікам на чытаннях сваіх кніг, часта ў якасці прызоў за зададзеныя пытанні. Падпісваючы на ​​гэтых чытаннях кнігі, ён таксама ставіць на іх гумарыстычныя выданні, змест якіх звязаны з утрыманнем кніг (напрыклад, выданне ''«Уласнасць клінікі доктара Б. Алекзандера па змене полу»'' на экзэмпляры ''«Невідзімак»'')<ref>{{cite web|url=http://www.ew.com/ew/article/0,,488679,00.html|title=A Knock Out|author=Karen Valby.|date=23 сентября 2003|work=|publisher=[[Entertainment Weekly]]|accessdate=2012-09-26|lang=en|archiveurl=http://www.webcitation.org/6BR2HMjNQ|archivedate=2012-10-15}}</ref>.
== Бібліяграфія ==
{{БібліяграфіяВерх}}
{{ЛітЗапіс|1996|раман|[[Раман Байцоўскі клуб, раман|Байцоўскі клуб]]|Fight Club}}
{{ЛітЗапіс|1999|раман|[[Ацалелы, раман|Ацалелы]]|Survivor}}
{{ЛітЗапіс|1999|раман|[[Невідзімкі, раман|Невідзімкі]]|Invisible Monsters}}
{{Бібліяінфармацыя}}
 
{{DEFAULTSORT:Паланік Чак}}
[[Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1961 годзе]]
[[Катэгорыя:Нарадзіліся 21 лютага]]
[[Катэгорыя:Пісьменнікі ЗША]]
[[Катэгорыя:Журналісты ЗША]]