Розніца паміж версіямі "Уладзіслаў Галубок"

др
аф, стыль, арф
Тэгі: Праўка з маб. прылады Праўка праз мабільную версію сайта Візуальны рэдактар
др (аф, стыль, арф)
{{Цёзкі2|Голуб}}
{{Цёзкі2|Голубеў}}
'''Уладзісла́ў Галубо́к''', сапр.: '''Уладзісла́ў Іо́сіфавіч Го́луб (Го́лубеў)''' ({{ДН|15|5|1882|3}}, Станцыястанцыя [[Вёска Лясная, Баранавіцкі раён|Лясная]], [[Навагрудскі павет, Расійская імперыя|Навагрудскі павет]], [[Мінская губерня]], цяпер {{МН|Баранавіцкі раён|ў Баранавіцкім раёне|}}, [[Брэсцкая вобласць|Брэсцкай вобласці]] — {{ДС|28|9|1937}}, [[Горад Мінск|Мінск]], [[Народны камісарыят унутраных спраў СССР|НКУС]]) — беларускі [[драматург]], [[празаік]], [[рэжысёр]], [[акцёр]], [[мастак]]. Народны артыст Беларусі (1928)<ref name="БС">{{кніга
|аўтар =
|частка = Голубок Владислав Иосифович
 
== Сям'я ==
Уладзіслаў Галубок нарадзіўся 3 мая (па новым стылі — 15 мая) 1882 года на станцыі Лясная пад Баранавічамі ўНарадзіўся сям'і рабочага-чыгуначніка Іосіфа Голуба. Дзед Уладзіслава -- Тамаш Голуб, быўбраў удзельнікамудзел у [[Паўстанне 1863—1864 гадоў|паўстання]]паўстанні пад кіраўніцтвам [[Вінцэнт1863-Канстанцін1864 Каліноўскі|Каліноўскагагадоў]]<ref name="Замкавец">
{{cite journal
| last = Замкавец
| year = 1993
| pages = 138 – 145
}}</ref>. Вольнымі поглядамі вызначаўся і бацька Іосіф — памочнік паравознага машыніста, а потым слесар у дэпо, — які (магчыма з-за сваёйсваю рэвалюцыйнайрэвалюцыйную дзейнасцідзейнасць) быў забіты невядомым злачынцам.
}}</ref>.
 
Вольнымі поглядамі вызначаўся і бацька Іосіф — памочнік паравознага машыніста, а потым слесар у дэпо, — які (магчыма з-за сваёй рэвалюцыйнай дзейнасці) быў забіты невядомым злачынцам.
 
== Дзяцінства ==
Пачатковую адукацыю Уладзіслаў атрымаў у царкоўна-парафіяльнай школе ў [[Горад Мінск|Мінску]]. Пазней, нягледзячы на матэрыяльныя нястачы ў шматлікай сям'і, бацькі ўладкавалі яго ў Мінскае гарадское вучылішча. Скончыць яго Уладзіславу не давялося: перашкодзіла трагічная смерць бацькі. На руках у маці, Галіны Уладзіславаўны, засталося шасцёра дзяцей. Уладзіслаў як старэйшы сын быў вымушаны зарабляць на хлеб, ён уладкоўваецца на працу спачатку грузчыкам на дрывяны склад пры чыгунцы, а пасляпотым прыказчыкам у магазінкраму да купца Стараневіча. Але з-за канфліктаў з купцом Уладзіслаў быў вымушаны пакінуць працу ў яго краме. Неўзабаве Галубок уладкаваўся слесарам у Мінскае дэпо, а падчас [[Першая сусветная вайна|Першай Сусветнай вайны]] зрабіўсястаў членам [[Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя, Грамада|Сацыял-дэмакратычнага гуртка]]. Некаторыя даследчыкі лічаць<ref name="Яцухна">
{{cite journal
| last = Яцухна
 
<gallery>
FileФайл:Karpiłaŭka by Hałubok.jpg|Пагорак пры сядзібе Лявіцкіх. Малюнак зроблены Уладзіславам Галубком 14 лістапада 1916 года
FileФайл:Cnyanka.jpg|Рака [[РакаЦнянка Цнянка(рака)|Цнянка]], 1927
FileФайл:Golubok.jpg|Партрэт невядомага чалавека, 1936
</gallery>
 
 
=== Пачатак літаратурнай дзейнасці ===
Вялікі ўплыў на Галубка-пісьменніка зрабіла творчасць [[Янка Купала|Янкі Купалы]], [[Якуб Колас|Якуба Коласа]], [[Максім Адамавіч Багдановіч|Максіма Багдановіча]], [[Альберт Францавіч Паўловіч|Альберта Паўловіча]], іншых пардстаўнікоўпрадстаўнікоў беларускага культурна-асветніцкага руху, якія неўзабаве сталі яго сябрамі. Паводле ацэнкі Максіма Багдановіча Галубок «пісаў бойкія і вясёлыя апавяданні, да чаго мае праўдзівую здольнасць. Мова іх заўжды жывая, тэмы іншы раз даволі цікавыя».
 
Першым было надрукавана апавяданне «На вяселле», падпісанае псеўданімам «Сымонка». Пазней пісьменнік не карыстаўся гэтым псеўданімам, спыніўшысяабраў на ласкавымласкавае «Галубок». З гэтага часу імя маладога пісьменніка ўсё часцей і часцей з'яўлялася на старонках газет, часопісаў, альманахаў. Даследчыкі вылучаюць<ref name="Замкавец"/> у ранніх апавяданнях Галубка жывую народную мову, блізкія сялянству тэмы, спачуванне простаму люду, напрыклад у апавяданнях «[[:s:Абмылка вучонага|Абмылка вучонага]]», «Навальніца», у навелах «Мінуўшчына», «Гонар», «[[:s:Вясковыя астраномы|Вясковыя астраномы]]» і многіх іншых. У 1913 годзе ў Пецярбургу выйшла першая кніжка Уладзіслава Галубка «Апавяданні».
 
У літаратурна-мастацкім і навукова-папулярным часопісе краязнаўчага кірунку «[[Лучынка (1914)|Лучынка]]» друкаваліся не толькі апавяданні У. Галубка (некаторыя пад крыптанімам Г-у-к), але і яго нарысы «Сляды старыны» пра старадаўнія замкі, прысвечаныя даследаванню гісторыі і культуры<ref>{{кніга
Уладзіслаў Галубок не забыўся пра сваё дзіцячае захапленне тэатрам. У 1911 г. у Мінск завітала [[першая беларуская трупа]] на чале з [[Ігнат Цярэнцьевіч Буйніцкі|Ігнатам Буніцкім]], якая паказала спектаклі «Модны шляхцюк» [[Карусь Каганец|Каруся Каганца]] і «[[Па рэвізіі]]» [[Марка Лукіч Крапіўніцкі|Марка Крапіўніцкага]], дзе шчодра гучалі беларускія песні, а заканчваўся паказ дэкламацыяй вершаў [[Алаіза Сцяпанаўна Пашкевіч|Цёткі]] і [[Янка Купала|Янкі Купалы]]. Уладзіслаў Галубок упершыню пабачыў спектаклі на беларускай мове і потым шмат у чым пераняў спосаб арганізацыі падобных відовішчаў для сваёй практыкі.
 
У 1917 г. адроджана «[[Першае беларускае таварыства драмы і камедыі]]», раней забароненае царызмамўладамі Расійскай Імперыі. Галубок уступае ў таварыства разам з жонкай і дзецьмі і робіць першыя спробы ў драматургіі<ref name="БС"/>. За адну толькі восень 1917 г. Галубок піша тры п'есы, якія адразу ставіць яго трупа.
 
==== «Забыўся падпярэзацца» ====
Першая п'еса, напісаная і пастаўленая драматургам-рэжысёрам у Першым беларускім таварыстве драмы і камедыі, мела назву «Забыўся падпярэзацца» і распавядалаапавядала пра недарэчнага [[дзяк]]а. Пра гэты твор звестак да нас дайшло вельмі мала, а рукапіс яго, мусіць не захаваўся зусім<ref name="Лаўшук">
{{cite book
| last = Лаўшук
 
==== «Пісаравы імяніны» ====
Не без цікавасці публіка сустрэла і наступную камедыю драматурга «Пісаравы імяніны», пастаўленую на той жа сцэне ў снежні 1917. Сюжэт яе наступны. У першым акце прадстаўнікі валасной улады ў асобах старшыні, урадніка і іх саюзнікаў, а таксама дзяк збіраюцца на імяніны да пісара. Добра падпіўшы там, яны ўчыняюць бойку. У астатніх двух актах дзеянне разгортваецца вакол паспешнагапаспешлівага ад'езду пісара, які на самой справе нікуды не паехаў, а стаў ціхенька сачыць за жонкай. У гэты час да яе завітаў палюбоўнік — дзяк. Пісар застае жонку з дзякам і пабівае абодвух.
 
Даследчыкі<ref name="Яцухна"/> адзначаюць, што ў мастацкіх сродках у гэтай п'есе драматург арыентуецца на фальклорныя традыцыі (у беларускай народнай творчасці шырока распаўсюджаны сюжэты аб любоўных прыгодах царкоўных служкаў), а таксама на традыцыі беларускай рэвалюцыйна-дэмакратычнай літаратуры, і ў першую чаргу на апавяданне Якуба Коласа «Пісаравы імяніны».
 
У творы спалучыліся два напрамкі. Адзін — [[Сатыра|сатырычны]], які грунтуецца на выкрыцці сапраўднага аблічча прадстаўнікоў царскай улады і значнай часткі тагачаснай вясковай інтэлігенцыі. Другі — [[фарс]]ава-[[вадэвіль]]ны, заснаваны на любоўнай інтрызе. І хаця элементы апошняга займаюць значнае месца ў вобразна-сюжэтнай тканіне п'сыесы, гэта не дае падставы называць яе вадэвілем.
 
Тагачасная крытыка ад новай п'есы не была ў захапленні: ім падалося, што характарам і зместам яна нагадвала ўкраінскія вадэвілі і камедыі з іх смешнымі дзякамі, сядзельцамі, абдуранымі мужамі і нявернымі жонкамі. Акрамя таго, паводле крытыкаў, поўны змест змест камедыі не адпавядаў яе назве<ref name="Карабанава">{{cite book
| location = Мінск
| page = 42
}}</ref>. Аўтар улічыў усе крытычныя заўвагі і істотна перапрацаваў п'есу: у першым акце вывеў пазнавальныя саыяльныясацыяльныя тыпы і даў некаторым з іх надзвычай выразныя прозвішчы. Напрыклад, валасны старшыня стаў звацца Бічом, старшы ўраднік — Набіносам, ураднікі — Абібокам і Лупадзёрам. Кожны з персанажаў меў не толькі выбітнуювызначальную знешнасць (якую Уладзіслаў Галубок звычайна дакладна апісваў у пачатку п'ес), але і адметную мову, з даволі красамоўнымі слоўцамі і абаротамі.
 
У пастаноўцы п'есы як самому Галубку, так і іншым рэжысёрам не заўсёды ўдавалася дабіцца яе глыбокага ўвасаблення з-за таго, што двум апошнім актам у пэўнай ступені не ставала напружаннаганапружанага дзеяння<ref name="Яцухна"/>. Гэта, а таксама неабходнасць мець у рэпертуары свайго вандроўнага тэатра мабільныя кароткія п'есы прымусіла Галубка падзяліць «Пісаравы імяніны» на дзве часткі. У выніку — на аснове першага акта атрымалася аднаактовая п'еса «Пісаравы імяніны». Астатнія ж дзве дзеі таксама іграліся як самастойны твор пад назвай «Залёты дзяка».
 
==== «Апошняе спатканне» ====
У снежні 1917 года таварыства паставіла п'есу «Апошняе спатканне», напісаную Уладзіславам Галубком на аснове свайго апавядання. У п'есе гісторыя двух братоў-блізнюкоўблізнят Рыгора і Якіма, што сустракаюцца ў турме пасля таго, як адзін з іх з'язджае вучыцца ў горад, а другі застаецца дома, дапоўнілася кранальнымі ўзаемаадносінамі з каханымі. Каханне надае Рыгору і Якіму асаблівую пераканальнасць. Гэта не пляскатыя рэвалюцыянеры — «змагары за народнае шчасце», паказваць якіх было ў традыцыі першых паслярэвалюцыйных гадоў, а звычайныя вясковыя хлопцы, хіба што выхаваныя занадта сумленным бацькам. Таму і шукаюць справядлівасці розным шляхам, і толькі з-за маладой гарачнасці трапляюць у турму. Апошняе спатканне братоў таксама пазбаўлена звычайнай у такіх выпадках меладраматычнасці і залішніх слоў — абодва гінуць, нават не паспеўшы павітацца.
 
==== «Бязвінная кроў» ====
 
==== «Ганка» («Ні тая, ні другая») ====
П'еса «Ні тая, ні другая» была створана ў 1918 годзе, ва ўдасканаленым варыянце 1920 года з'явілася пад назвай «Ганка». У ён распавядаеццаапавядаецца трагічная гісторыя пра выхаванага ў багатай сям'і студэнта Васіля і сялянскую дзяўчыну Ганку, якія кахаюць адзін аднаго. Але апякунка Васіля, хітрая палкоўніца, паварочвае справу так, што Васіль жэніцца з дачкой багатай памешчыцы, папраўляючы тым самым разбураную палкоўніцкую гаспадарку. Ганка рэагуе на ўсё гэта знешне спакойна, ды толькі праз нейкі час нараджае дзіця і раптам канчае жыццё самагубствам. Васіль спрабуе выправіць становішча, але разумее, што ўжо позна.
 
І ў першым, і ў другім варыянце п'еса крысталасямела ўстойлівымўстойлівы поспехампоспех у гледачоў. Даследчыкі<ref name="Завадская">{{cite journal
| last = Завадская
| first = І.
| year = 2002
| pages = 72 - 76
}}</ref> адзначаюць, што гэта было абумоўлена не толькі «слёзнасцю» гісторыі, але і мноставаммноствам камічных сцэн з удзелам старой памешчыцы і яе палюбоўніка Альфонса, а таксама пранізлівых дзявочых мараўмар і прыгожых узаемаадносін.
 
==== «Ліпавічок» ====
 
==== «Белы вянок» («Акрываўлены падатак») ====
П'еса «Белы вянок» прысвечана жыццю сялян у Заходняй Беларусі. УТвор творы расказваеццаапавядае пра трагічнае становішча беднай сялянскай сям'і. Гаспадар — арандатар Гарасім, даведзены да галечы, не можа заплаціць пану падатак. Жонка Гарасіма спакушае яго забіць разносчыцу тавараў і забраць яе грошы. Селянін доўга вагаецца і пасля пакутлівага роздуму згаджаецца, бо яму не дае спакою страшэнны прывід — яго маленькая дачка Аксіння стане жабрачкай. У першым варыяце п'есы фінал атрымаўся вельмі жахлівы — у выніку трагічнай памылкі Гарасім забіваў [[сякера]]й замест разносчыцы дачку. Але Галубок, які заўсёды крытычна ставіўся да сваёй творчасці, разумеў, што такі адкрыта меладраматычны фінал не ідзе на карысць твору. Таму пры выданні п'есы перарабіў яго. Гарасім узнімаў сякеру і раптам пазнаваў дачку<ref name="Галубок">{{cite book
| last = Галубок
| first = У.
 
==== «Пінская мадонна» ====
Найбольш складанай па будове стала камедыя Галубка «Пінская мадона». Драматург аб'яднаў у ён народныя анекдоты з уласнай фантазіяй і вырашыў не проста павесяліцьвесяліць публіку, але і выкрыць ашуканства папоў і памешчыкаў. Па сюжэце ксёндз і памешчык з дапамогай бадзяжнага манаха ажыццявілі авантуру з быццам цудатворнай выявай Маці Боскай і наладзілі збор сродкаў на сваю карысць. Пікантнасць сітуацыі ў тым, што мясцовы мастак піша тую мадонну з разгульнайдзейкі Дзіяны, якую лёгка пазнаць у «святым партрэце». Сярод гараджан расце абурэнне, але «ў патрэбны момант» з'яўляецца гарадавы, які прымушае ўсіх маліцца «блуднай мадонне».
 
Сам Галубок у п'есе выконваў каларытную ролю юрлівага ксяндза.
Разгадайце, людзі, чаго слёзы льюцца…}}
 
ВальналюбівыВольналюбівы плытагон Андрэй стаў першай значнай роллюроляй для [[Канстанцін Фёдаравіч Быліч|К. Ф. Быліча]].
 
=== Дзейнасць Вандроўнага тэтратэатра Галубка ===
[[Выява:Belarusian wandering theatre 1926.jpg|thumb|265px|Акцёрскі склад Беларускага вандроўнага тэатра, [[1926]] г.]]
У розныя часы тэатр меў такія назвы: «Трупа беларускіх артыстаў пад загадам Галубка» (Трупа Галубка), з [[1924]] — «Другая беларуская дзяржаўная трупа», з [[1926]] — «Беларускі дзяржаўны вандроўны тэатр»<ref name=marakou>[http://www.marakou.by/by/davedniki/represavanyya-litaratary/tom-i?id=19353 ГАЛУБОК Уладзіслаў] // {{Крыніцы/Даведнік Маракова|РЛ|1|0|РЛ1-3|РЛ1-3}}</ref>..
У 1920 годзе ў [[Горад Мінск|Мінску]] адчыніўся Беларускі дзяржаўны драматычны тэатр, у склад якога ўвайшла значная частка акцёраў [[Першае беларускае таварыства драмы і камедыі|Першага Беларускага таварыства драмы і камедыі]]. Неўзабаве ўзнік яшчэ адзін тэатр — Вандроўны, які мусіў абслугоўваць правінцыю. Кіраваць ім выпала Уладзіславу Галубку.
 
Рэпертуар новага тэтратэатра складаўся пераважна з п'ес Уладзіслава Галубка, які асабіста адказваў за іх пастаноўку, музычнае аздабленне і дэкарацыі, што пісаліся ім уласнаручна, нярэдка проста на сценах будынкаў, дзе даводзілася выступаць. Сярод п'ес іншых аўтараў можна адзначыць камедыю-жарт «[[Чорт і баба]]» [[Францішак Аляхновіч|Ф. Аляхновіча]] пастаўленая трупай у 1921 годзе<ref name=1a>{{Кніга|аўтар = |частка = |загаловак = Хрэстаматыя па гісторыі беларускага тэатра і драматургіі: У 3 т. Т. 1: Ад вытокаў — да пачатку XX стагоддзя|арыгінал = |спасылка = |адказны = Бел. ун-т культуры; Укл., рэд. тэкстаў, уступ. арт. і камент. А.В.Сабалеўскага|выданне = 2-е выд., пашыр. і ўдаклад.|месца = Мн.|выдавецтва = Беларуская навука|год = 1997|том = |старонкі = 366—367|старонак = 444|серыя = |isbn = 985-08-0064-X|тыраж = }}</ref>.
 
Спачатку трупа была невялікая: некалькі сяброў Галубка, яго жонка Ядвіга, іх сын, дочкі Багуся, Мілачка і Люся, для якіх пісаліся дзіцячыя ролі. З іншых выканаўцаў можна назваць такіх акцёраў пераважна маладога пакалення, як [[Андрэй Блажэвіч]] (Вангін) Б. Бусел (Райзман), [[Міхась Васілёк]] (Грынблат), Н. Клачко, І. Крыцкі, Л. Скжындзіеўская, Ю. Фляйто<ref name=en>{{Кніга|аўтар = А. В. Сабалеўскі|частка = Беларускі трэці дзяржаўны тэатр|загаловак = Тэатральная Беларусь: Энцыклапедыя: У 2 т.|арыгінал = |спасылка = |адказны = Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.|выданне = |месца = Мн.|выдавецтва = |год = 2002
Першапачаткова калектыў працаваў пры [[Беларускі рабочы клуб|Беларускім рабочым клубе]] і іграў спектаклі для гледачоў ускраін [[Горад Мінск|Мінска]]. Пазней выступаў таксама ў мінскіх клубах імя Леніна, Луначарскага, Дзям'яна Беднага, «Камуна» і ў «Беларускай хатцы».
 
РаспачаўшыПачаўшы працу ў сталіцы, Трупа беларускіх артыстаў выправілася ў падарожжы па Беларусі, такім чынам, стаўшы аб'язным тэатрам. Артысты не мелі ўласнага транспарту, таму часта на выпадковых павозках ці санях, а часта і пешшу пераходзілі паміж беларускімі мястэчкамі<ref name=main>{{артыкул|аўтар=Анатоль Сабалеўскі|загаловак=Тэатр Уладзіслава Галубка|арыгінал=|спасылка=|аўтар выдання=|выданне=Роднае слова|тып=|месца=Мн.|выдавецтва=|год=2007|выпуск=|том=|нумар=5|старонкі=|isbn=}}</ref>.
 
У 1921 годзе тэатру нечакана пашанцавала: Наркамасвет вырашыў узяць трупу на дзяржаўнае ўтрыманне, абавязаўшы акцёраў абслугоўваць рабочыя клубы і навакольныя вёскі. Але неўзабаве тэатры сталі пераводзіць на гасразлікгаспразлік, і трупа была пазбаўлена датацыі.
 
У выніку мастацкае аздабленне для спектакляў рабілася літаральна з таго, што знаходзілася пад рукой. У рабоце тэатра актыўны ўдзел прымала публіка, яна дапамагала здабываць усё неабходнае для спектакля. Адны несці мэблю, другія, лаўкі, табурэтызэдлікі, лампы,лямпы і іншыя рэчы. Самі акцёры рамантавалі сцэну, малявалі дэкарацыі, і г. д., бо рабочых для абслугоўвання тэатра трупа не мела.
 
{{Цытата|аўтар=Уладзіслаў Галубок. Год працы|З'яўляецца пытанне, як жа ставіліся спектаклі? А вось як: у дзень спектакля можна бачыць, як па вуліцах Менска цягнуцца артысты і артысткі, несучы на плячах у клуб належны к спектаклю рэквізіт, пазычаны у добрых суседзяў. Нясуць яны гэту паклажу і праклінаюць усё на свеце, а з другога боку праклінаюць артыстаў суседзі, каторым апрыкрала гэтая штодзённая пазычка.}}
 
Працаўнікі трупы сумяшчалі сваю акцёрскую працу з дзённай працай на фабрыцы ці ў школе, паколькі праца ў трупе не аплацваласяаплачвалася.
 
Працаваць прыходзілася ў зусім непрыстасаваных памяшканнях<ref>{{cite book
Пасля арышту Галубка ўсе яго карціны былі звезены ў НКУС, затым туды запрасілі гомельскага мастака Міхаіла Сімкоўскага і загадалі замаляваць на ўсіх палотнах подпіс аўтара. Сімкоўскі працаваў усю ноч, не спадзяючыся, што і сам выйдзе на волю. Аднак раніцай яго выпусцілі і нават дазволілі ўзяць што-нішто з твораў Галубка. Сімкоўскі змог вынесці толькі чатыры работы. Цяпер яны вісяць у адным з гомельскіх клубаў.
 
Пра далейшы лёс Галубка яго сям'я так нічога і не даведалася. У дакументах сведчыласязасведчана — памёр у 1942 г. ад гіпертаніі. Але дзе і як пахаваны — ні слова. Ёсць падставы лічыць, што гэтае паведамленне — фальшывая адпіска, якіх было шмат у той час<ref name="Замкавец"/>.
 
Існуюць легенды пра лёс Галубка пасля арышту. Даследчык Замкавец распавядаеапавядае, што, быццам, Галубок быў высланы ў Сібір і там стварыў тэатральную трупу зса ссыльных. Выступленні іх нібыта бачылі на паромах вялізныхвялікіх сібірскіх рэк.
 
Уладзіслаў Галубок рэабілітаваны пасмяротна [[26 жніўня]] [[1957]] года [[Вярхоўны суд|Вярхоўным судом]] БССР.
 
== Значэнне працы У. Галубка ==
Драматургічная, рэжысёрская і акцёрская дзейнасць Галубка з'яўляецца сувязным звяном паміж дарэвалюцыйным і савецкім беларускім тэатрам. У драматургіі яго творчасць выяўлялася глыбокім веданнем народнага жыцця. П'есы адрозніваліся сцэнічнай вастрынёй канфлікту, многія з іх напісаны ў жанры меладрамы з кантрастнымкантрасным супрацьпастаўленнем дабра і зла. Камедыі насычаны каларытным народным гумарам, характарызуюцца вострымі сітуацыямі з сатырычнай афарбоўкай<ref name="БС"/>.
 
Галубок творча развіваў традыцыі старажытнага народнага тэатра: [[Батлейка|батлейкі]], народнай драмы, інтэрмедый<ref name="БС"/>. Акрамя акцёрскай і рэжысёрскай дзейнасці У. Галубок працаваў як мастак-дэкаратар, ён афармляў пастаноўкі ўсехўсіх сваіх п'ес<ref name="БС"/>.
 
У. Галубок выхаваў многіх беларускіх акцёраў: [[Уладзімір Іосіфавіч Дзядзюшка|У. І. Дзядзюшка]], [[Канстанцін Фёдаравіч Быліч|К. Ф. Быліч]], [[Андрэй Блажэвіч]] і іншых<ref name="БСЭ"/>. У трупе Галубка рабіла свае першыя крокі на сцэне адна з найбольш знакамітых беларускіх актрыс [[Стэфанія Міхайлаўна Станюта|Стэфанія Станюта]], музычнай часткай кіраваў [[Несцер Фёдаравіч Сакалоўскі|Нестар Сакалоўскі]] — аўтар Дзяржаўнага гімна Беларусі; а на скрыпцы граў Міхаіл Лучанок, бацька вядомага кампазітара — [[Ігар Міхайлавіч Лучанок|Ігара Лучанка]]<ref>[http://www.bk-brest.by/ru/56/history/1373/ ВЛАДИСЛАВ ГОЛУБОК ИЗ БАРАНОВИЧЕЙ был первым Народным артистом БССР] {{ref-ru}}</ref>. У трупе працавалі і некаторыя беларускія пісьменнікі і паэты, напрыклад, [[Міхась Васілёк]], [[Міхась Чарот]], [[Васіль Пятровіч Сташэўскі|Васіль Сташэўскі]], [[Алесь Дудар]] і іншыя.
== Ушанаванне памяці ==
* Імем Уладзіслава Галубка названыя [[Вуліца У.Галубка, Мінск|вуліца]] мінскага [[Жылы раён Кунцаўшчына, Мінск|жылога раёна Кунцаўшчына]], вуліца ў [[Маладзечна|Маладзечне]]<ref>[http://village.omniton.net/by/108/50/2682/ Вуліцы, што будуць добраўпарадкаваныя да «Дажынак»] // «[[Рэгіянальная газета]]»</ref>, у вёсцы Лясная.
* У Мінску адкрыта «Гасцёўня Уладзіслава Галубка» — філіял Дзяржаўнага музея гісторыі тэатральнай і музычнай культуры Беларусі. У экспазіцыі музея прадстаўлены касцюмы з тэатра У. ГолубкаГалубка, фотаздымкі, дакументы, мастацкія творы, афішы тэатра першага народнага артыста Беларусі<ref>[http://minsk-old-new.com/minsk-3047.htm Гостиная Владислава Голубка — филиал Государственного музея истории театральной и музыкальной культуры Беларуси] {{ref-ru}}</ref>.
* У 1982 годзе рэжысёр [[Аляксандр Арцёмавіч Салавей|А. А. Салавей]] зняў фільм «Владислав Голубок»<ref>[http://www.belarusfilm.by/studio/personas/3026/ Соловей Александр Артемович] {{ref-ru}}</ref>.
 
== Зноскі ==
{{reflist|2}}
 
{{зноскі}}
 
== Літаратура ==
* ''Замкавец, У.'' Жыццё, абарванае куляй/Уладзімір Замкавец//Полымя. — 1993. — № 8. С. 138—145.
* ''Завадская, І.'' Яму не было замены… : Пра Уладзіслава Галубка/Ірына Завадская//Роднае слова. — 2002. — № 5. — С. 72 — 76.
* ''Яцухна, В.'' Аднаактовыя п'есы Уладзіслава Галубка/В. Яцухна//Беларуская літаратура [зборнік артыкулаў]. Вып. 17. — Мінск, 1989. — С. 84 — 91.
* Адхінуўшы заслону часу…: Успаміны пра Уладзіслава Галубка.—Мн., 1979