Розніца паміж версіямі "Рускія цары"

1 726 байтаў дададзена ,  12 гадоў таму
др
 
'''...'''
 
[[16 студзеня]] [[1547]] ва [[Успенскі сабор Маскоўскага крамля |Успенскім саборы]] [[Маскоўскі крэмль|Маскоўскага Крамля]] адбылося ўрачысты вянчанне на царства вялікага князя [[Іван Грозны|Івана IV]], які і стаў першым царом. Такім чынам, тытул цара, як найвышэйшы тытул у дзяржаве існаваў з [[1547]] па [[1721]] год, калі [[Пётр I, імператар расійскі|Пётр I]] прыняў тытул імператара і [[Расія]] стала імперыяй.
 
== Сакралізацыя ==
У пачатку ХVI ст. усё большае распаўсюджванне атрымоўвае прызнанне і ідэя божага паходжання ўлады Гасудара. Адным з першых аб гэтым загаварыў Іосіф Волацкі. У сваіх пасланнях да Вялікага Князя Васілія III ён стала менаваў яго «самадзержцам», «царом» і «гасударам усея Рускія зямлі». Больш таго, Іосіф Волоцкий прыпадабняў зямную місію рускага гаспадара Божаму Промыслу: «Царь ведь естеством подобен вышнему Богу», так як ён «скипетр царствия принял от Бога». Сігізмунд Герберштэйн сведчыць, што ў часы Васілія III самога Вялікага Князя яго падданыя звалі «ключником и постельничим Божиим» лічылі, што «...воля гасудара ёсць воля Божыя і, што бы ні зрабіў государ, ён робіць гэта па волі Божыяй»<ref>С.В. Перевезенцев. Смысл русской истории. М.: Вече, 2004. 496с.</ref>
 
Сакралізацыя манарха (у Расіі) узнікла як наступства засваення канцэпцыі «Масква — [[Трэці Рым]]», і прычынна была звязаная на ўсіх гістарычных этапах, наўпрост ці ўскосна, з вонкавымі культурнымі фактарамі, пераўтворанымі ў традыцыйнай культурнай свядомасці. Такое пераўтварэнне, пераасэнсаванне вяло да стварэння прынцыпова новых тэкстаў (культурных адзінак).<ref name="fnУспЦБ"/>
У гэты жа час атрымала распаўсюджванне канцэпцыя Масквы, як Трэцяга Рыму (''два Рыма палі, тэці стаіць, а чацвертаму не быць''), якая абгрунтоўвае пераемнасць рускай дзяржавы ад Царграда, які пал пад ударамі мусульман. Старажытнае Візантыйскае царства з яго багавенчанымі імператарамі заўсёды было ўзорам для праваслаўных краін.
 
Палітычныя перадпасылкі сакралізацыі манарха складваліся з дзвюх тэндэнцый — 1) перанясення на маскоўскага манарха фукнцый візантыйскага васілеўса, што ўвасаблялася як у канцэпцыі Трэцяга Рыма, так і ў візантынізацыі расійскага дзяржаўнага і царкоўнага жыцця пры цары Аляксеі Міхайлавічы; 2) прысвойванне цару функцый галавы царквы, што пачалося з царавання Пятра I.<ref name="fnУспЦБ"/>
[[16 студзеня]] [[1547]] ва [[Успенскі сабор Маскоўскага крамля |Успенскім саборы]] [[Маскоўскі крэмль|Маскоўскага Крамля]] адбылося ўрачысты вянчанне на царства вялікага князя [[Іван Грозны|Івана IV]], які і стаў першым царом. Такім чынам, тытул цара, як найвышэйшы тытул у дзяржаве існаваў з [[1547]] па [[1721]] год, калі [[Пётр I, імператар расійскі|Пётр I]] прыняў тытул імператара і [[Расія]] стала імперыяй.
 
Культурна-семіятычныя перадпасылкі сакралізацыі манарха ляжалі ў разуменні новых тэкстаў (культурных адзінак) носьбітамі традыцыйнай мовы культуры. Так, тытул цара набыў у Расіі яўна выражаныя рэлігійныя канатацыі, таму што для традыцыйнай культурнай свядомасці гэта слова асацыявалася найперш з Хрыстом.<ref name="fnУспЦБ"/>
 
Сакралізацыя манарха ў Расіі распаўсюдзілася на ўвесь сінадальны перыяд, і на працягу ўсяго гэтага часу была ў канфлікце з расійскай традыцыйнай рэлігійнай свядомасцю.<ref name="fnУспЦБ"/>
 
{| align=center