Розніца паміж версіямі "Вільгельм Рыхард Вагнер"

др
няма тлумачэння праўкі
др
др
 
Вагнер прыдаваў вылучнае значэнне '''[[Аркестроўка|аркестроўцы]]''' і шырэй — [[сімфанізм]]у. Аркестр Вагнера параўноўваюць з антычным хорам, які каментаваў якое адбываецца і перадаваў «утоены» сэнс. Рэфармуючы аркестр, кампазітар скарыстаў да чатырох вагнераўскіх туб, увёў басовую трубу, кантрабасавы [[трамбон]], пашырыў струнную групу, выкарыстоўваў шэсць [[арфа]]ў. За ўсю гісторыю оперы да Вагнера ніводны кампазітар не скарыстаў аркестра такога маштабу (да прыкладу, «[[Пярсцёнак Нібелунгаў]]» выконвае чацвярны склад аркестра з васьмю валторнамі).
 
[[Файл:Bust of Wagner.jpg|thumb|250px|Бюст Вагнера ў [[Лейпцыг]]у.]]
 
Агульнапрызнана наватарства Вагнера і ў вобласці '''[[Гармонія|гармоніі]]'''. [[Танальнасць]], успадкаваную ім ад венскіх класікаў і ранніх рамантыкаў, ён надзвычай пашырыў шляхам інтэнсіфікацыі [[Храматыка|храматызму]] і ладавых [[Альтэрацыя (музыка)|альтэрацый]]. Паслабіўшы (просталінейную ў класікаў) адназначнасць сувязяў цэнтра (тонікі) і перыферыі, наўмысна ўнікаючы прамога вырашэння [[Кансананс і дысананс|дысанансу ў кансананс]], ён надаў [[Мадуляцыя (музыка)|мадуляцыйнаму]] развіццю напружанасць, дынамічнасць і бесперапыннасць. Візітнай карткай вагнераўскай гармоніі лічацца «[[Трыстан-акорд]]»
 
Разуменне музыкі як увасабленні бесперапыннага руху, развіцця пачуццяў прывяло Вагнера да ідэі зліцця гэтых лейтматываў у адзіны струмень сімфанічнага развіцця, у «'''бясконцую мелодыю'''» (unendliche Melodie). Нябытнасць танічнай апоры (на працягу ўсёй оперы «[[Трыстан і Ізольда (опера)|Трыстан і Ізольда]]»), незавершанасць кожнай тэмы (ува ўсім цыкле «[[Пярсцёнак Нібелунгаў]]», з выняткам кульмінацыйнага жалобнага марша ў оперы «[[Гібель багоў (опера)|Гібель багоў]]») спрыяюць бесперапыннаму нарастанню эмоцый, што не атрымвае дазволы, што дазваляе трымаць слухача ў сталай напрузе (як у прэлюдыях да опер «[[Трыстан і Ізольда (опера)|Трыстан і Ізольда]]» і «[[Лаэнгрын (опера)|Лаэнгрын]]»).
 
== Уплыў ==
[[Оперная рэформа Вагнера]] зрабіла значны ўплыў на еўрапейскую і рускую музыку, пазначыўшы найвысокі этап музычнага рамантызму і адначасна заклаўшы асновы для будучых мадэрнісцкіх плыняў. Простай ці апасродкаванай асіміляцыяй вагнераўскай опернай эстэтыкі (асабліва наватарскай «скразной» музычнай драматургіі) адзначана значная частка наступных оперных твораў. Выкарыстанне [[лейтматыў]]най ''сістэмы'' у операх пасля Вагнера стала трывіяльным і ўсеагульным. Не менш значным стаў уплыў наватарскай музычнай мовы Вагнера, асабліва яго [[Гармонія|гармоніі]], у якой кампазітар перагледзеў «старыя» (якія колішне лічыліся непарушнымі) каноны [[Танальнасць|танальнасці]].
 
Сярод рускіх музыкантаў знаўцам і прапагандыстам Вагнера быў яго сябар [[Аляксандр Мікалаевіч Сяроў (кампазітар)|А. М. Сяроў]]
 
== Антысемітызм Вагнера ==
[[Кароткая яўрэйская энцыклапедыя|Электронная яўрэйская энцыклапедыя]] адзначала, што неадымнай часткай светапогляду Вагнера была [[юдафобія]], а сам Вагнер характарызаваўся як адзін з папярэднікаў антысемітызму XX стагоддзя<ref name="enzik">{{ЭЯЭ|10813|Вагнер Вильгельм Рихард}}</ref>.
 
Антысеміцкія выступы Вагнера выклікалі пратэсты і пры яго жыцці; так, яшчэ ў 1850 годзе надрукаваная Вагнерам пад псеўданімам «Вальнадумец» публікацыя ў часопісе «[[:de:Neue Zeitschrift für Musik|Neue Zeitschrift für Musik]]» яго артыкулы «Яўрэйства ў музыцы» выклікала пратэсты з боку прафесараў [[Лейпцыгская кансерваторыя|Лейпцыгскай кансерваторыі]]; яны патрабавалі адхілення тагачаснага рэдактара часопіса, [[Франц Брэндэль|Франца Брэндэля]], ад кіраўніцтва часопісам<ref name="enzik" />.
 
Вагнер быў катэгарычна супраць таго, каб прэм'ерай «Парсіфаля» дырыжаваў яўрэй [[Герман Леві]], і, бо гэта быў выбар [[Людвіг II (кароль Баварыі)|караля]] (Леві лічыўся адным з лепшых дырыжораў свайго часу і, нароўні з [[Ганс фон Бюлаў|Гансам фон Бюлавам]], лепшым вагнераўскім дырыжорам), Вагнер да апошняга моманту патрабаваў, каб Леві хрысціўся. Леві адмовіўся<ref name="gotfr">{{cite web|url=https://www.nytimes.com/1998/11/22/arts/l-wagner-and-hitler-evidence-of-hatred-926493.html|title=Wagner and Hitler; Evidence of Hatred|author=Gottfrid Wagner, Michael Shapiro, Lawrence Mass, John Corigliano, William M. Hoffman|date=1998-11-22|publisher=[[The New York Times]]|accessdate=2015-02-13|lang=en|archiveurl=https://www.webcitation.org/682ON9uae?url=http://www.nytimes.com/1998/11/22/arts/l-wagner-and-hitler-evidence-of-hatred-926493.html|archivedate=2012-05-30}}</ref>.
 
== Творы ==
35 447

правак