Розніца паміж версіямі "Радыеактыўны распад"

6 870 байтаў дададзена ,  3 гады таму
 
Некаторыя з доўгажывучых ізатопаў важны для абсалютнага [[Геахраналогія|геалагічнага датавання]] часу крышталізацыі горных мінералаў, парод і метэарытаў.
 
== Гісторыя адкрыцця ==
Радыеактыўнасць была адкрыта ў 1896 году французскім фізікам [[А. Бекерэлем]]. Ён займаўся даследаваннем сувязі люмінесцэнцыі і нядаўна адкрытых рэнтгенаўскіх прамянёў.
 
Бекерэляў прыйшла ў галаву думка: ці не суправаджаецца Ці ўсякая люмінесцэнцыя рэнтгенаўскімі прамянямі? Для праверкі сваёй здагадкі ён узяў некалькі злучэнняў, у тым ліку адну з соляў ўрану, фасфарысцыруючыя жоўта-зялёным святлом. Асвятліўшы яе сонечным святлом, ён загарнуў соль у чорную паперу і паклаў у цёмным шафе на фотапласцінку, таксама завёрнутая ў чорную паперу. Праз некаторы час, праявіўшы пласцінку, Бекерэль сапраўды ўбачыў малюнак кавалка солі. Але люмінесцэнтнае выпраменьванне не магло прайсці праз чорную паперу, і толькі рэнтгенаўскія прамяні маглі ў гэтых умовах засвяціць пласцінку. Бекерэль паўтарыў вопыт некалькі разоў і з аднолькавым поспехам.
 
24 лютага 1896 года на пасяджэнні Французскай акадэміі навук ён зрабіў паведамленне «Пра выпраменьванні, якія вырабляюцца фасфарэсцэнцыі». Але ўжо праз некалькі дзён у інтэрпрэтацыю атрыманых вынікаў давялося ўнесці карэкціроўкі. 26 і 27 лютага ў лабараторыі бекерэляў быў падрыхтаваны чарговы досвед з невялікімі зменамі, але з-за хмарнай надвор'я ён быў адкладзены. Не дачакаўшыся добрага надвор'я, 1 сакавіка Бекерэль праявіў пласцінку, на якой ляжала ўранавая соль, так і не облучённую сонечным святлом. Яна, натуральна, не фасфарыцыравала, але адбітак на пласцінцы атрымаўся. Ужо 2 сакавіка Бекерэль далажыў аб гэтым адкрыцці на пасяджэнні Парыжскай Акадэміі навук, азагаловіў сваю працу «Аб нябачнай радыяцыі, што вырабляецца фасфарысцыруючыя целамі» [2].
 
Пасля Бекерэль выпрабаваў і іншыя злучэнні і мінералы ўрану (у тым ліку якія не праяўляюць фасфарэсцэнцыі), а таксама металічны уран. Пласцінка нязменна засвечваюцца. Змясціўшы паміж соллю і пласцінкай металічны крыжык, Бекерэль атрымаў слабыя контуры крыжыка на плыце. Тады стала ясна, што адкрыты новыя прамяні, якія праходзяць скрозь непразрыстыя прадметы, але не з'яўляюцца рэнтгенаўскімі.
 
Бекерэль усталяваў, што інтэнсіўнасць выпраменьвання вызначаецца толькі колькасцю ўрану ў прэпараце і зусім не залежыць ад таго, у якія злучэння ён уваходзіць. Такім чынам, гэта ўласцівасць было ўласціва ня злучэнням, а хімічным элементу - ўране.
 
Сваім адкрыццём Бекерэль дзеліцца з навукоўцамі, з якімі ён супрацоўнічаў. У 1898 г. Марыя Кюры і П'ер Кюры выявілі радыеактыўнасць торыя, пазней імі былі адкрыты радыеактыўныя элементы палоній і радый.
 
Яны высветлілі, што уласцівасцю натуральнай радыеактыўнасці валодаюць усе злучэння ўрану і ў найбольшай ступені сам ўран. Бекерэль жа вярнуўся да цікавяць яго люмінафора. Праўда, ён зрабіў яшчэ адно буйное адкрыццё, якое адносіцца да радыеактыўнасці. Аднойчы для публічнай лекцыі бекерэляў спатрэбілася радыёактыўнае рэчыва, ён узяў яго ў мужа і жонкі Кюры і паклаў прабірку ў кішэню камізэлькі. Прачытаўшы лекцыю, ён вярнуў радыеактыўны прэпарат уладальнікам, а на наступны дзень выявіў на целе пад камізэлькі кішэняй пачырваненне скуры ў форме прабіркі. Бекерэль распавёў пра гэта П'еру Кюры, і той паставіў на сабе вопыт: на працягу дзесяці гадзін насіў прывязаную да перадплечча прабірку з радыем. Праз некалькі дзён у яго таксама з'явілася пачырваненне, якое перайшло затым у цяжкую язву, ад якой ён пакутаваў на працягу двух месяцаў. Так упершыню было адкрыта біялагічнае дзеянне радыеактыўнасці.
 
Але і пасля гэтага муж і жонка Кюры мужна рабілі сваю справу. Дастаткова сказаць, што Марыя Кюры памерла ад прамянёвай хваробы (дажыўшы, тым не менш, да 66 гадоў).
 
У 1955 г. былі абследаваны запісныя кніжкі Марыі Кюры. Яны да гэтага часу выпраменьваюць, дзякуючы радыеактыўнае забруджванне, унесеных пры іх запаўненні. На адным з лісткоў захаваўся радыеактыўны адбітак пальца П'ера Кюры.
 
== Альфа-распад ==