Розніца паміж версіямі «Радыёхвалі»

38 байтаў дададзена ,  3 гады таму
др
афармленне
(дапаўненне на аснове БелЭн і РуВікі (перанос з артыкула-дубліката))
др (афармленне)
'''Радыёхвалі''' - — [[электрамагнітнае выпрамяненне]], [[даўжыня хвалі]] якога большая за ўмоўную граніцу 50 мкм (частата менш за 6{{e|12}} Гц = 6000 ГГц).
 
Паводле тэхнічных стандартаў<ref>Регламент радиосвязи. Статьи.  — Швейцария, Женева: МСЭ, 2012. Статья 1.5.</ref><ref>ГОСТ 24375-80 Радиосвязь. Термины и определения</ref><ref>Е.  Г.  Геннадиева, В.  Г.  Дождиков, А.  В.  Кульба, Ю.  С.  Лифанов, В.  Н.  Саблин, М.  И.  Салтан; под ред. В.  Н.  Саблина. Краткий энциклопедический словарь по радиоэлектронике и радиопромышленности.  — Москва: Диво, 2006.  — С. 276.  — 286 с.  — ISBN 5-87012-028-4</ref>, '''радыёхвалі''' — [[электрамагнітныя хвалі]], частоты якіх умоўна абмежаваныя частотамі ніжэй за 3000 ГГц, якія распаўсюджваюцца ў прасторы без штучнага [[хвалявод]]а.
 
Радыёхвалі ў электрамагнітным спектры размяшчаюцца ад вельмі нізкіх частот аж да інфрачырвонага дыяпазону. З улікам класіфікацыі [[Міжнародны саюз электрасувязі|Міжнародным саюзам электрасувязі]] радыёхваль па дыяпазонах, да радыёхваль адносяць электрамагнітныя хвалі з частотамі ад 0,03 Гц да 3 ТГц, што адпавядае даўжыні хвалі ад 10  млн. кіламетраў да 0,1 міліметра.
 
У шырокім сэнсе радыёхвалямі з'яўляюццаз’яўляюцца разнастайныя хвалевыя працэсы электрамагнітнага поля ў апаратуры (напрыклад, у хваляправодных прыладах, у [[інтэгральная схема|інтэгральных схемах]] і інш.), у лініях перадачы і, нарэшце, у прыродных умовах, у асяроддзі, якая падзяляе перадатачную і прыёмную антэны<ref>В.  В.  Никольский, Т.  И.  Никольская. Электродинамика и распространение радиоволн. М.: Наука, 1989. С. 467.</ref>.
 
Радыёхвалі, зʼяўляючысяз’яўляючыся электрамагнітнымі хвалямі, распаўсюджваюцца ў свабоднай прасторы са скорасцю святла. Натуральнымі крыніцамі радыёхваль зʼяўляюццаз’яўляюцца ўспышкі маланак і астранамічныя абʼектыаб’екты. Штучна створаныя радыёхвалі выкарыстоўваюцца для стацыянарнай і мабільнай радыёсувязі, радыёвяшчання, радыёлакацыі, радыёнавігацыі, спадарожнікавай сувязі, арганізацыі бесправадных кампʼютарныхкамп’ютарных сетак і ў мностве іншых абласцей.
 
Працэсы выпрамянення, распаўсюджвання і пераўтварэння радыёхваль вывучае [[радыёфізіка]] і [[радыётэхніка]].
Радыёхвалі падзяляюцца на:
# звышдоўгія хвалі з даўжынёй хвалі больш 10 км (частата менш 3{{e|4}} Гц = 30 кГц);
# доўгія хвалі ў інтэрвале даўжынь ад 10  км да 1 км (частата ў дыяпазоне 3{{e|4}} Гц  — 3{{e|5}} Гц = 300 кГц);
# сярэднія хвалі ў інтэрвале даўжынь ад 1  км да 100 м (частата ў дыяпазоне 3{{e|5}} Гц  — 3{{e|6}} Гц = 3 МГц);
# кароткія хвалі ў інтэрвале даўжынь хваль ад 100  м да 10м (частата ў дыяпазоне 3{{e|6}} Гц  — 3{{e|7}} Гц = 30 МГц);
# ультракароткія хвалі з даўжынёй хвалі менш 10 м (частата больш 3{{e|7}} Гц = 30 МГц). Ультракароткія хвалі ў сваю чаргу падзяляюцца на:
## [[метр]]овыя хвалі;