Адкрыць галоўнае меню

Змены

няма тлумачэння праўкі
Нарадзіўся ў [[Ленінград]]зе (цяпер [[Санкт-Пецярбург]]). У кнізе «От первого лица» («''Ад першае асобы''»), біяграфіі Пуціна паводле ягоных інтэрвію ў расійскай прэсе, распавядаецца пра бедныя гады дзяцінства будучага прэзідэнта, праведзеныя ў камунальнай кватэры.
 
У 1975 годзе скончыў юрыдычны факультэт [[Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт|Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта]] і паступіў на службу ў [[Камітэт дзяржаўнай бязпекі]], з 1985 па 1990 год працаваў агентам савецкай выведкі ў [[НДР]] (Усходняй [[Нямеччына|Нямеччыне]]). Пад прыкрыццём займання пасады кіраўніка Дома савецка-нямецкага сяброўства ў [[Дрэздэн]]е загадваў у КДБ сачэннем за савецкімі студэнтамі ў НДР<ref>{{Артыкул|аўтар=[[Глеб Лабадзенка]].|загаловак=150 тысячаў людзей на вуліцах — і ніводнай пабітай вітрыны|спасылка=http://old.zviazda.by/ru/archive/article.php?id=48623|выданьне=[[Звязда]]|тып=[[Газэта]]|год=4 снежня 2009|нумар=[http://old.zviazda.by/ru/archive/?idate=2009-12-04 230 (265886588)]|старонкі=[http://old.zvпапярэднік2ttachments/48628/4sne-4.indd.pdf 4]|issn=1990-763x}}</ref>.
 
У 1990 годзе вярнуўся ў Расію, працаваў памочнікам рэктару Ленінградзкага дзяржаўнага ўнівэрсытэту па міжнародных пытаньнях, потым — дарадцам старшыні Ленінградскага Савета (месцкі заканадаўчы сход) вядомага расейскагарасійскага дэмакрата [[Анатоль Сабчак|Анатоля Сабчака]].
 
У чэрвені 1991 году Пуцін быў прызначаны старшынём Камітэту па Знешніх Сувязях мэрыі (бурмістарства) Санкт-Пецярбургу. На гэтай пасадзе ён займаўся прыцягненнем у горад замежных інвэстыцыяўінвэстыцый, адкрыцьцяадкрыцця сумесных прадпрыемстваў. Пуцін быў куратарам стварэння ў Пецярбургу валютнай біржы, пры яго судзеянні (як кажуць, з дапамогаю яго кантактаў ў былым савецкім КГБ і ўсходненямецкай [[Stasi]]) было адчыненае прадстаўніцтва BNP-[[Dresdner Bank]]. Адначасова з 1994 году Пуцін быў першым намеснікам старшыні ўраду Санкт-Пецярбургу.
 
У жніўні 1996 пачалася «маскоўская» кар’ера Уладзіміра Пуціна — ён быў прызначаны намесьнікам упраўляючага справамі прэзыдэнта Расіі. У сакавіку 1997 годугода Пуцін прызначаны намесьнікамнамеснікам кіраўніка адміністрацыі прэзыдэнтапрэзідэнта, начальнікам галоўнага кантрольнаекантрольнага ўправыўпраўлення прэзыдэнтапрэзідэнта РФ. З траўня 1998 года Пуцін — першы намесьнікнамеснік кіраўніка адміністрацыі прэзыдэнтапрэзідэнта Расіі.
 
Наступным моцным узлётам пецярбурскага палітыка было прызначэньнепрызначэнне яго дырэктарам [[Фэдэральная Службы Бязпекі Расійскай Федэрацыі|ФСБ]] — расійскай спецслужбы. З сакавіка 1999 года Пуцін стаў сакратаром Рады БязпекіБяспекі Расіі.
 
=== Прэм’ер-міністарства і першы прэзыдэнцкіпрэзідэнцкі тэрмін ===
У жніўні 1999 году прэзыдэнт Расіі [[Барыс Ельцын]] прызначыў Уладзіміра Пуціна прэм’ер-міністрам Расіі. 31 снежня 1999 году Ельцын сышоў у адстаўку, Пуцін стаўся выканаўчым абавязкі прэзыдэнтапрэзідэнта да наступных выбараў.
 
26 сакавіка 2000 году былі праведзеныя прэзыдэнцкія выбары, у якіх Пуцін перамог у першым туры.
 
Уладзімір Пуцін з самога пачатку дасягнуў шалёнаешалёнай папулярнасьціпапулярнасці ў расейскімрасійскім грамадзтве дзякуючы свайму іміджу маладога, энэргічнага прэзыдэнтапрэзідэнта-спартоўцы на фоне старога й хворага Барыса Ельцына. З пункту гледжаньнягледжання сваёй палітычнаепалітычнай плятформыплатформы Пуцін здолеў аб’яднаць вакол сябе прыхільнікаў часам дыямэтральна супрацьлеглых ідэй. Для дэмакратаў ён быў колішнім сябрам і паплечнікам Анатолія Сабчака і, мяркуючы па прамовах маладога прэзыдэнта, прыхільнікам далейшых і больш радыкальных дэмакратычных і рынкавых рэформ. Для кансэрватараў і нацыяналістаў Пуцін быў сымбалем адраджаючаеся «ВялікаеВялікай РасеіРасіі», новым «водцам».
 
Вялікадзяржаўніцкі складнік пуцінскага курсу апынуўся больш яскравым. Адным з першых рашэнняў Пуціна было прыняцьцепрыняцце новага [[Гімн Расіі|гімнугімна]] на музыку гімнугімна [[СССР]] і зацверджанне чырвонай савецкай харугвы для расійскага войска. У 2004 годзе Пуцін назваў распад Савецкага Саюза «буйнейшай геапалітычнай катастрофай стагоддзя».
 
Прадстаўнікі «сямейнага клана», палітычнае эліты ельцынскае эпохі, паступова выціскаліся з улады. За сваю падтрымку дэмакратаў пачаліся рэпрэсіі супраць буйных бізнэсмэнаў-алігархаў [[Барыс Беразоўскі|Барыса Беразоўскага]] і [[Уладзімір Гусінскі|Ўладзіміра Гусінскага]]. 24 лютага 2004 года, менш чым за месяц да парламенцкіх выбараў, Пуцін звольніў з пасады прэм’ер-міністра не дастаткова лаяльнага [[Міхаіл Касьянаў|Міхаіла Касьянава]], прадстаўніка эліты ельцынскага часу, і прызначыў на яго пазыцыю дыплямата [[Міхаіл Фрадкоў|Міхаіла Фрадкова]].
 
У 2003 годзе быў сарваны гешэфт па зьліцьцізліцці нафтавых кампаніяўкампаній «[[Нафтавая Кампанія ЮКОС|ЮКОС]]» і «[[Сыбнафта]]», у выніку якое меўся зьявіццаз’явіцца найбуйнейшы ў сьвецесвеце нафтавы канцэрн, які мог пагражаць аўтарытэту Пуціна ўнутры краіны і ўплываць на ўнутрыпалітычную сытуацыю. Па сфабрыкаваных абвінавачаньняхТаксама быў арыштаваны кіраўнік «ЮКОС» [[Міхаіл Хадаркоўскі]], пачаўся працэс зьнішчэньнязнішчэння гэтаегэтай некалі найбуйнейшаенайбуйнейшай і найбольш пасьпяховаепаспяховай расейскаерасійскай карпарацыі.
 
У сферы зьнешняезнешняй палітыкі Пуцін узяў курс на ўзмацненьнеўзмацненне стасункаў з краінамі [[СНД]] з мэтаюмятой стварэньнястварэння процівагі пашыраючымся [[NATO]] і [[ЕС]], да якіх далучыліся многія краіны цэнтральнаецэнтральнай і ўсходняеўсходняй [[Еўропа|Еўропы]] і пачалі далучацца краіны былога СССР. Разам зьз лідэрамі Еўрапейскага Саюза Пуцін асудзіў амэрыканскую кампанію ў [[Ірак|Іраце]]. Увогуле, прэзідэнт падтрымлівае добрыя, «сяброўскія» адносіны з прэзыдэнтампрэзідэнтам [[ЗША]] [[Джордж Ўокер Буш|Джорджам Бушам]], нямецкім канцлерам [[Гергард Шрэдэр|Гергардам Шрэдэрам]], італійскім прэм’ерам [[Сыльвіё Берлусконі]].
 
На парламенцкіх выбарах у 2003 годзе створаная ўладай партыя «[[Адзіная Расія]]» атрымала больш за палову месцаў у [[Дзяржаўная Дума Федэральнага Сходу Расійскай Фэдэрацыі|Дзяржаўнай Думе Расіі]] дзякуючы манаполіі на тэлевізійны этэр і іншыя буйныя прэфэрэнцыі падчас перадвыбарчае кампаніі. Адначасова ў парламент упершыню за гісторыю новае Расіі не прайшлі дэмакратычныя партыі «[[СПС]]» і «[[Яблоко]]».
За Пуцінам працягнулася і ўзмацнілася расійская актыўнасьць у [[Чачня|Чачні]]. Міжнародныя праваабарончыя арганізацыі сведчаць аб узмацненні парушэньняў правоў чалавека ў паўночна-каўкаскай рэспубліцы.
 
=== Другі прэзыдэнцкіпрэзідэнцкі тэрмін ===
14 сакавіка 2004 году Ўладзімір Уладзіміравіч Пуцін 71% выбаршчыкаў быў у першым туры абраны на другі тэрмін прэзідэнцтва. Як і на парламенцкіх выбарах некалькі месяцаў да гэтага, зноў па Расіі ішла неабаснавана актыўная кампанія на карысць Пуціна. Расійская канстытуцыя не дазваляе адной асобе займаць пасаду прэзыдэнта больш, чым два тэрміны запар, таму Пуцін ня мае права балатавацца на выбарах у 2008 годзе.
 
13 верасня 2004 года, з нагоды крызы з закладнікамі ў [[Беслан]]ы і тэрарыстычных актаў у Маскве, Пуцін пачаў рэформу дзяржаўнага кіравання, у ходзе якоеякой былі адмененыя выбары ґубернатараўгубернатараў расейскіхрасійскіх рэґіёнаўрэгіёнаў. Гэты крок быў многімі раскрытыкаваны, у тым ліку [[Міхаіл Гарбачоў|Міхаілам Гарбачовым]] як адступ ад прынцыпаў дэмакратыі і вяртанне да цэнтралізацыі ўлады, як за савецкім часам. Разам з гэтым былі ўскладненыя ўмовы праходу незалежных дэпутатаў у Дзяржаўную Думу.
 
Падчас прэзыдэнцкіхпрэзідэнцкіх выбараў ва [[Украіна|Ўкраіне]] ў канцы 2004 году Пуцін двойчы наведваў Украіну з мэтаюмятой падтрымаць кандыдата ад улады [[Віктар Януковіч|Віктара Януковіча]] і адзіны разам з прэзідэнтам [[Беларусь|Беларусі]] [[Аляксандр Лукашэнка|Аляксандрам Лукашэнкам]] павіншаваў Януковіча з перамогай у выбарах, пазней прызнаных сфальсыфікаванымі.
 
29 лістапада 2006 году падтрымаў дактрыну «[[Рускі свет|рускага света]]».
8 654

праўкі