Розніца паміж версіямі "Яфім Яфімавіч Бялевіч"

няма тлумачэння праўкі
{{цёзкі2|Бялевіч}}
'''Яфім Яфімавіч Бялевіч''' ({{ДН|27|2|1889}}, {{МН|Мінск||}} — {{ДС|13|02|1942}}, {{МС|Магадан||}}) — дзеяч беларускага нацыянальнага руху.
 
== Біяграфія ==
[[File:Bnr4 130322.jpg|thumb|злева|Кіраўнікі беларускіх прадстаўніцтваў i місій у еўрапейскіх краінах. Сядзяць (злева направа): [[Яўген Ладноў]], [[Васіль Захарка]], [[Мікола Вяршынін (консул БНР)|Мікола Вяршынін]], [[Леанард Заяц]]; стаяць: [[Лявон Вітан-Дубейкаўскі]], [[Янка Чарапук]], Яўхім Бялевіч. Кастрычнік [[1919]] г. ([[БДАМЛіМ]]).]]
 
Нарадзіўся [[27 лютага]] [[1888]] года ў Мінску. Вучыўся ў [[Мінская гімназія|Мінскай гімназі]]і, з якой за ўдзел у вучнёўскіх беспарадках у [[1907]] выключаны і арыштаваны. Хутка вызвалены. Скончыў гімназію [[экстэрн]]ам. Паступіў на юрыдычны факультэт [[Пецярбургскі ўніверсітэт|Пецярбургскага ўніверсітэта]] (скончыў у [[1912]]). Быў прызваны ў армію. Падчас [[Першая сусветная вайна|Першай сусветнай вайны]] на фронце — [[прапаршчык]], [[штабс-капітан]].
Нарадзіўся [[27 лютага]] [[1888]] года ў Мінску. Вучыўся ў Мінскай гімназіі, з якой за ўдзел у вучнёўскіх беспарадках у [[1907]] выключаны і арыштаваны. Хутка вызвалены. Скончыў гімназію [[экстэрн]]ам. Паступіў на юрыдычны факультэт [[Пецярбургскі ўніверсітэт|Пецярбургскага ўніверсітэта]] (скончыў у [[1912]]). Быў прызваны ў армію. Падчас [[Першая сусветная вайна|Першай сусветнай вайны]] на фронце — [[прапаршчык]], [[штабс-капітан]]. Ад вайскоўцаў-беларусаў абраны дэлегатам на [[Першы Усебеларускі з'езд]], член яго прэзідыума. Да ліпеня [[1918]] займаў пасаду міністра юстыцыі і фінансаў у [[Народны сакратарыят, БНР|Народным сакратарыяце]] — першым урадзе [[БНР]]. Як нязгодны з яго палітыкай, выйшаў у адстаўку. Пасля дыпламатычны прадстаўнік урада БНР у [[Кіеў|Кіеве]], [[Адэса|Адэсе]], [[Берлін]]е. У [[1919]] арыштаваны польскімі акупацыйнымі ўладамі, але здолеў уцячы з-пад варты. У 1918—1919 член [[Беларуская партыя сацыялістаў-федэралістаў|Беларускай партыі сацыялістаў-федэралістаў]], у [[1920]] член [[Беларуская партыя сацыялістаў-рэвалюцыянераў|Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў]], з якой у жніўні 1920 выйшаў з-за адмовы лідараў падпісаць Дэкларацыю пра абвяшчэнне незалежнасці [[БССР]] ад [[31 ліпеня]] [[1920]]. У 1920—[[1922]] служыў у [[Гомель|Гомелі]] ў [[чыгунка|чыгуначных]] часцях [[Чырвоная армія|Чырвонай арміі]]. [[1 кастрычніка]] 1920 арыштаваны асобым аддзелам [[Заходні фронт|Заходняга фронту]] па падазрэнні ў контррэвалюцыйнай дзейнасці; вызвалены праз 6 месяцаў. У чэрвені [[1924]] удзельнічаў у ліквідацыйным з’ездзе БПС-Р. Перайшоў на фінансавую работу — у [[1925]]—[[1930]] упаўнаважаны Наркамфіна БССР, з 1931 у Белшвейаддзяленні [[Вышэйшы савет народнай гаспадаркі|Вышэйшага савета народнай гаспадаркі]]. Арыштаваны [[19 сакавіка]] [[1932]]. Паводле пастановы калегіі [[АДПУ]] [[СССР]] асуджаны да 5 гадоў папраўча-працоўных работ. Этапаваны ў [[Свірскі канцлагер]] [[НКВД]] [[Ленінградская вобласць|Ленінградскай вобласці]]. У зняволенні [[27 снежня]] [[1936]] узяты пад варту. [[8 лютага]] [[1937]] [[Ленінград]]скім абласным судом асуджаны да 5 гадоў зняволення і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Загінуў у [[Магаданскі канцлагер|Магаданскім канцлагеры]]. Па першым прыгаворы рэабілітаваны прэзідыумам [[Мінскі абласны суд|Мінскага абласнога суда]] [[16 лістапада]] [[1963]], па другім — пракуратурай [[Расійская Федэрацыя|Расійскай Федэрацыі]] [[16 снежня]] [[1992]].
 
Ад вайскоўцаў-беларусаў абраны дэлегатам на [[Першы Усебеларускі з'езд]], член яго прэзідыума. Да ліпеня [[1918]] займаў пасаду міністра юстыцыі і фінансаў у [[Народны сакратарыят, БНР|Народным сакратарыяце]] — першым урадзе [[БНР]]. Як нязгодны з яго палітыкай, выйшаў у адстаўку. Пасля дыпламатычны прадстаўнік урада БНР у [[Кіеў|Кіеве]], [[Адэса|Адэсе]], [[Берлін]]е.
 
У [[1919]] арыштаваны польскімі акупацыйнымі ўладамі, але здолеў уцячы з-пад варты. У 1918—1919 член [[Беларуская партыя сацыялістаў-федэралістаў|Беларускай партыі сацыялістаў-федэралістаў]], у [[1920]] член [[Беларуская партыя сацыялістаў-рэвалюцыянераў|Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў]], з якой у жніўні 1920 выйшаў з-за адмовы лідараў падпісаць Дэкларацыю пра абвяшчэнне незалежнасці [[БССР]] ад [[31 ліпеня]] [[1920]]. У 1920—[[1922]] служыў у [[Гомель|Гомелі]] ў [[чыгунка|чыгуначных]] часцях [[Чырвоная армія|Чырвонай арміі]]. [[1 кастрычніка]] 1920 арыштаваны асобым аддзелам [[Заходні фронт|Заходняга фронту]] па падазрэнні ў контррэвалюцыйнай дзейнасці; вызвалены праз 6 месяцаў. У чэрвені [[1924]] удзельнічаў у ліквідацыйным з’ездзе БПС-Р. Перайшоў на фінансавую работу — у [[1925]]—[[1930]] упаўнаважаны [[Наркамфін БССР|Наркамфіна БССР]], з 1931 у Белшвейаддзяленні [[Вышэйшы савет народнай гаспадаркі|Вышэйшага савета народнай гаспадаркі]].
 
Арыштаваны [[19 сакавіка]] [[1932]]. Паводле пастановы калегіі [[АДПУ]] [[СССР]] асуджаны да 5 гадоў папраўча-працоўных работ. Этапаваны ў [[Свірскі канцлагер]] [[НКВД]] [[Ленінградская вобласць|Ленінградскай вобласці]]. У зняволенні [[27 снежня]] [[1936]] узяты пад варту. [[8 лютага]] [[1937]] [[Ленінград]]скім абласным судом асуджаны да 5 гадоў зняволення і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Загінуў у [[Магаданскі канцлагер|Магаданскім канцлагеры]].
 
Па першым прыгаворы рэабілітаваны прэзідыумам [[Мінскі абласны суд|Мінскага абласнога суда]] [[16 лістапада]] [[1963]], па другім — пракуратурай [[Расійская Федэрацыя|Расійскай Федэрацыі]] [[16 снежня]] [[1992]].
 
{{DEFAULTSORT:Бялевіч Яфім}}