Розніца паміж версіямі "Радыеактыўны распад"

Тэгі: Праўка з маб. прылады Праўка праз мабільную версію сайта
Тэгі: Праўка з маб. прылады Праўка праз мабільную версію сайта
Радыеактыўнасць была адкрыта ў 1896 году французскім фізікам [[Антуан Анры Бекерэль|А. Бекерэлем]]. Ён займаўся даследаваннем сувязі [[Люмінесцэнцыя|люмінесцэнцыі]] і нядаўна адкрытых [[Рэнтгенаўскае выпраменьванне|рэнтгенаўскіх прамянёў]].
 
БекерэляўБекерэль прыйшлазадаўся ўпытаннем: галаву думка:ці не суправаджаецца ці ўсякая люмінесцэнцыя рэнтгенаўскімі прамянямі? Для праверкі сваёй здагадкі ён узяў некалькі злучэнняў, у тым ліку аднуадно з соляў ўрану[[уран]]у, фасфарысцыруючыяякое фасфарысцыруе жоўта-зялёным святлом. Асвятліўшы яеяго сонечным святлом, ён загарнуў соль у чорную паперу і паклаў у цёмнымцёмнай шафе на фотапласцінку, якую таксама завёрнутаязагарнуў ўу чорную паперу. Праз некаторы час, праявіўшы пласцінку, Бекерэль сапраўды ўбачыў малюнак кавалка солі. Але [[люмінесцэнтнае выпраменьванне]] не магло прайсці праз чорную паперу, і толькі рэнтгенаўскія прамяні маглі ў гэтых умовах засвяціць пласцінку. Бекерэль паўтарыў вопыт некалькі разоў і з аднолькавым поспехам.
 
24 лютага 1896 года на пасяджэнні [[Французская акадэмія навук|Французскай акадэміі навук]] ён зрабіў паведамленне «Пра выпраменьванні, якія вырабляюццаўтвараюцца фасфарэсцэнцыіфасфарэсцэнцыяй». Але ўжо праз некалькі дзён у інтэрпрэтацыю атрыманых вынікаў давялося ўнесці карэкціроўкі. 26 і 27 лютага ў лабараторыі Бекерэля быў падрыхтаваны чарговы досведэксперымент з невялікімі зменамі, але з-за хмарнага надвор'я ён быў адкладзены. Не дачакаўшыся добрага надвор'я, 1 сакавіка Бекерэль праявіў пласцінку, на якой ляжала ўранавая соль, так і не облучённуюабпрамененую сонечным святлом. Яна, натуральна, не фасфарыцыравала, але адбітак на пласцінцы атрымаўся. Ужо 2 сакавіка Бекерэль далажыў аб гэтым адкрыцці на пасяджэнні Парыжскай Акадэміі навук, азагаловіўазагаловіўшы сваю працу «Аб нябачнай радыяцыі, што вырабляеццаўтвараецца фасфарысцыруючыяфасфарысцыруючымі целамі».<ref>''Манолов К., Тютюнник В.'' Биография атома. Атом — от Кембриджа до Хиросимы. — Переработанный пер. с болг.. — <abbr>М.</abbr>: Мир, 1984. — С. 20—21. — 246 с.</ref>.
 
 
Пасля Бекерэль выпрабаваў і іншыя злучэнні і мінералы ўрану (у тым ліку якія не праяўляюць фасфарэсцэнцыі), а таксама металічны уран. Пласцінка нязменна засвечвалася. Змясціўшы паміж соллю і пласцінкай металічны крыжык, Бекерэль атрымаў слабыя контуры крыжыка на пласцінцы. Тады стала ясна, што адкрыты новыя прамяні, якія праходзяць скрозь непразрыстыя прадметы, але не з'яўляюцца рэнтгенаўскімі.
 
Бекерэль усталяваўустанавіў, што інтэнсіўнасць выпраменьвання вызначаецца толькі колькасцю ўрану ў прэпараце і зусім не залежыць ад таго, у якія злучэння ён уваходзіць. Такім чынам, гэта ўласцівасць былобыла ўласціва не злучэнням, а [[Хімічны элемент|хімічнаму элементу]] - ўрану.
 
Сваім адкрыццём Бекерэль дзеліцца з навукоўцамі, якімі ён супрацоўнічаў. У 1898 г. [[Марыя Кюры]] і [[П’ер Кюры|П'ер Кюры]] выявілі радыеактыўнасць [[Торый|торыя]], пазней імі былі адкрыты радыеактыўныя элементы [[Палоній|палоній]] і [[Радый|радый]].
 
Яны высветлілі, што уласцівасцю натуральнай радыеактыўнасці валодаюць усе злучэннязлучэнні ўрану і ў найбольшай ступені сам ўрануран. Бекерэль жа вярнуўся да цікавівшагацікавіўшага яго люмінафора. Праўда, ён зрабіў яшчэ адно буйное адкрыццё, якое адносіцца да радыеактыўнасці. Аднойчы для публічнай лекцыі Бекерэлю спатрэбілася радыеактыўнае рэчыва, ён узяў яго ў сямейства Кюры і паклаў прабірку ў кішэню камізэлькі. Прачытаўшы лекцыю, ён вярнуў радыеактыўны прэпарат уладальнікам, а на наступны дзень выявіў на целе пад камізэлькі кішэняй камізэлькі пачырваненне скуры ў форме прабіркі. Бекерэль распавёў пра гэта П'еру Кюры, і той паставіў на сабе вопыт: на працягу дзесяці гадзін насіў прывязаную да перадплечча прабірку з радыем. Праз некалькі дзён у яго таксама з'явілася пачырваненне, якое перайшло затым у цяжкую язву, ад якой ён пакутаваў на працягу двух месяцаў. Так упершыню было адкрыта біялагічнае дзеянне радыеактыўнасці.
 
Але і пасля гэтага сям'я Кюры мужна рабілі сваю справу. Дастаткова сказаць, што Марыя Кюры памерла ад [[Прамянёвая хвароба|прамянёвай хваробы]] (дажыўшы, тым не менш, да 66 гадоў).
 
У 1955 г. былі абследаваны запісныя кніжкі Марыі Кюры. Яны да гэтага часу выпраменьваюць, дзякуючы [[радыеактыўнае забруджванне|радыеактыўнаму забруджванню]], унесеныхунесеным пры іх запаўненні. На адным з лісткоў захаваўся радыеактыўны адбітак пальца П'ера Кюры.
 
== Альфа-распад ==
1 020

правак