Розніца паміж версіямі "Сухія дні"

481 байт дададзены ,  3 гады таму
дапаўненне
(→‎Гісторыя: дапаўненне)
(дапаўненне)
[[Liber Pontificalis]] сцвярджае, што пост устанавіў [[Калікст I (Папа Рымскі)|Папа Калікст І]] (217–220)<ref name="cathen" />. Іншыя мяркуюць, што гэта зрабіў [[Сірыцый (Папа Рымскі)|Папа Сірыцый]] (320–399)<ref name="Dalmais" />. [[Леў I (Папа Рымскі)|Папа Леў Вялікі]] (440–461) лічыць, што гэты пост мае апостальскае паходжанне. Пра чацвёрты перыяд посту згадвае [[Геласій I (Папа Рымскі)|Папа Гелазій]] (492–496), аднак дакладны час, калі яго дадалі, невядомы. Гэты ж Папа дазволіў удзяляць у сухія суботы дыяканскія і святарскія пасвячэнні, якія раней ўдзяляліся толькі на Вялікдзень<ref name="cathen" />.
 
Пазней практыка сухіх дзён пашыраецца на іншыя месцы па-за Рымам: у Англіі яны з'явіліся дзякуючы [[Аўгусцін Аўрэлій|св. Аўгустыну]] (VII-VIII стст.), у Галію і Германію іх прынеслі Каралінгі (VIII ст.). Іспанія прыняла сухія дні разам з рымскай літургіяй у ХІ ст. У Мілане іх увёў [[Карла Барамеа|св. Карла Барамеа]]. На Усходзе сухія дні не адзначаліся ніколі<ref name="cathen" /><ref name="Dalmais">{{cite book |last1= Dalmais|first1= Irénée Henri|last2= Jounel|first2= Pierre|last3= Martimort|first3= Aimé Georges|date= |title= The Liturgy and Time|trans-title= |url= https://books.google.by/books?id=DWdk0AZlzZIC|language= en|page= 28–29|publisher= Liturgical Press|isbn= |year=1986}}</ref>.
[[Грыгорый VII (Папа Рымскі)|Папа Грыгорый VII]] (1073–1085) канчаткова вызначыў месца сухіх дзён і прадпісаў іх для ўсяго Каталіцкага Касцёла<ref name="cathen" />.
 
== Асаблівасці літургіі ==
 
Традыцыйна ў сухія дні адбываліся пасвячэнні духавенства. У сухую сераду было прынята аб'яўляць кандыдатаў, у сухую пятніцу гэтых асобаў прадстаўлялі народу, а сухую суботу кандыдатам удзялялі пасвячэнні<ref name="Dalmais" />.
 
== Заўвагі ==
160

правак