Розніца паміж версіямі "Сентынельцы"

4 160 байтаў дададзена ,  2 гады таму
няма тлумачэння праўкі
Сентынельцы вельмі варожыя ў адносінах да любых незнаёмцаў і патрабуюць актыўнай дэманстрацыі мірных намераў перш, чым дазваляюць чужаземцам падысці на адлегласць стрэлу з лука. Прадпрымаемыя спробы ў канцы 1960-х пакідання ім матэрыяльных каштоўнасцяў прывялі да таго, што сентынельцы сталі выкарыстоўваць хатняе начынне і металічныя аб'екты ў побыце, какосы былі імі з'едзены, але не былі пасаджаныя, лялька была пахавана, свіння не была з'едзена, але была забіта і пахавана, як і лялька. Чырвоныя вёдры былі прынятыя з відавочным захапленнем, у той час як зялёныя былі адхіленыя.
 
Для больш блізкага вывучэння абарыгенаў даследчыкі перыядычна падкідвалі на пустынную частку пляжу розныя прадметы, у асноўным какосы, прычым самі навукоўцы назіралі за тым, што адбываецца з бяспечнай адлегласці. Абарыгены падыходзілі да прадметаў з асцярогай, групамі. Кантакт даводзілася перарываць кожны раз, як толькі сентынельцы пачыналі дэманстраваць сваю зброю, цэлячыся ў даследчыкаў. Падобныя кантакты былі спыненыя яшчэ ў 1990-х гадах; пазнейшыя даследаванні праводзіліся ўжо з далёкіх дыстанцый або з паветра.<blockquote>Даволі многія склалі сваю зброю і пачалі жэстыкуляваць нам, каб кінулі ім рыбу. Жанчыны павыходзілі з ценю, каб паглядзець на нашы паводзіны. Некалькі мужчын падышлі і ўзнялі рыбу. Яны здаваліся здаволенымі, але не было адчування змякчэння ў іх варожым настроі. Усе яны пачалі выкрыкваць незразумелыя словы. Мы пачалі крычаць у адказ і паказваць жэстамі, што мы ўсяго толькі хочам з імі пасябраваць. Напружанасць ня аслаблялася. У гэты момант адбылася дзіўная рэч - адна з жанчын падышла да ваяра і села з ім на пясок ў гарачым абдымках. Гэты акт стаў паўтарацца іншымі жанчынамі, кожнай са сваім мужчынам, гэта стала выглядаць як нейкі групавы акт саіція. Такім чынам ваяўніча настроеная група паменшылася. Гэта працягвалася на працягу досыць доўгага часу, калі раптам тэмп гэтага шалёнага танца жаданняў паменшыўся і пары вярнуліся ў цень джунгляў. Аднак некаторыя воіны ўсё яшчэ заставаліся на варце. Мы падышлі ўшчыльную да берага і кінулі яшчэ трохі рыбы, якую тут жа падабрала моладзь. Было далёка за поўдзень, і мы сталі вяртацца на судна.</blockquote>Тая ж экспедыцыя апісвала выяўленую сярод іншых рэчаў паселішчы прастакутную дошку, якая выглядае як шахматная дошка 8 × 8; паходжанне і прызначэнне гэтага аб'екта невядомыя, але народнасці онге і [[Джарава (народ)|джарава]] не выкарыстоўваюць у сябе настольныя гульні. У прынцыпе, гэта магла быць сапраўдная шахматная дошка, закінутая на востраў морам.{{ізаляваны артыкул}}
 
== Сучасны стан ==
[[Паўночны Сентынельскі востраў]] намінальна з'яўляецца часткай кіраванай Індыяй [[Саюзныя тэрыторыі Індыі|саюзнай тэрыторыі]] [[Андаманскія і Нікабарскія астравы|Андаманскіх і Нікабарскіх астравоў]]. Фактычна ж сентынельцы існуюць цалкам аўтаномна, і ўмяшанне індыйскага ўрада ў справы вострава абмежавана толькі выпадковымі назіраннямі і нават перашкаджаннем любому доступу да востраву звонку. Таму востраў ''дэ-факта'' з'яўляецца аўтаноміяй пад індыйскім пратэктаратам.
 
З 1967 г. індыйскія ўлады ў [[Порт-Блэр]] прадпрымалі абмежаваныя спробы ўсталявання кантакту з сентынельцами пад заступніцтвам дырэктара Tribal Welfare і антраполага T. N. Pandit. Гэтыя «Экспедыцыі па ўсталяванні кантакту» складаліся з серый планавых візітаў, падчас якіх на беразе пакідаліся «падарункі», напрыклад, какосавыя арэхі, у спробе знізіць варожасць сентынельцаў да чужынцаў. На нейкі час, здавалася, гэта стала прыносіць некаторы поспех, аднак праграма была згорнутая да канца 1990-х пасля шэрагу варожых сутыкненняў, якія прывялі да смяротных ахвяраў у аналагічнай праграме ўстанаўлення кантактаў з народам [[Джарава (народ)|джарава]], якія пражываюць на астравах [[Паўднёвы Андаман]] і [[Сярэдні Андаман]], і з-за асцярогі заносу на востраў хвароб.
 
У 2006 годзе сентынельскія стрэлкі забілі двух рыбакоў, якія ажыццяўлялі незаконную лоўлю ў межах вострава, і прагналі градам стрэл верталёт, які быў пасланы, каб забраць цела. Да сённяшняга дня цела рыбакоў так і не былі забраныя, аднак сыходны струмень паветра ад шрубы пасланага вертолёта агаліў целы двух гэтых рыбакоў, якія былі пахаваныя сентынельцами ў неглыбокіх магілах.
 
У 2014 годзе расійскі тэлевядучы Цімафей Бажэнаў наведаў адзін з Андаманскіх астравоў (верагодна, Паўночны Сентынельский). У сваёй паездцы ён не сустрэў карэнных жыхароў вострава. Зрэшты, перад Бажэнавым не стаяла задача пошуку сентынельцаў, ён адправіўся на востраў, каб знайсці ў [[Мангры|мангравых зарасніках]] глейкага скакуна - рыбу, якая вядзе земнаводны лад жыцця і здольную перасоўвацца па сушы і дрэвам.
 
17 лістапада 2018 года сентынельцамі быў забіты 27-гадовы амерыканскі місіянер Джон Ален Чо. Чо прыбыў на востраў, каб звярнуць сентынельцаў у хрысціянства. Для кантакту з імі Чо арандаваў каноэ у індыйскіх рыбакоў. Вядома, што ён быў застрэлены з лука.{{ізаляваны артыкул}}
 
[[Катэгорыя:Народы Індыі]]
49

правак