Розніца паміж версіямі "Анатоль Восіпавіч Бонч-Асмалоўскі"

→‎Біяграфія: дапаўненне
(→‎Біяграфія: дапаўненне)
У лістападзе [[1879]] арыштаваны за ўдзел у студэнцкіх хваляваннях; пазбаўлены права вучыцца ў ВНУ і высланы ў бацькоўскі маёнтак [[Блонь]] Ігуменскага павета (цяпер [[Пухавіцкі раён]]). У [[1880]] садзейнічаў арганізацыі друкарні «Чорнага перадзелу». Арыштаваны ў красавіку [[1882]], зняволены ў Мінскай турме на працягу 5 месяцаў. Разам з жонкай [[Варвара Іванаўна Бонч-Асмалоўская|Варварай]] і пры ўдзеле [[Адам Ягоравіч Багдановіч|А. Я. Багдановіча]] арганізаваў у Блоні сялянскі гурток самаадукацыі<ref>[http://www.sb.by/?area=content&articleID=24342 Чёрный передел в Блони.]</ref>.
 
Арыштаваны ў красавіку [[1886]] у [[Горад Канатоп|Канатопу]] [[Чарнігаўская губерня|Чарнігаўскай губерні]], дзе быў па справах нелегальнай друкарні. Адзін з арганізатараў і кіраўнікоў Рабочай партыі палітычнага вызвалення Расіі (канец 1890-х гадоў). Арыштаваны ў [[1901]] разам з сынам [[Іван Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі|Іванам]] і сасланы ва [[Сібір|Усходнюю Сібір]]. У [[1904]] вярнуўся па амністыі і ўвайшоў у партыю [[эсэры|эсэраў]], у 1905 кааптаваны ў ЦК. Удзельнік рэвалюцыі 1905-07. У красавіку [[1908]] арыштаваны, у лютым [[1910]] аддадзены пад суд. УВядомы мінскі ўрач [[1911Тэадор Куодзіс|Т. Куодзіс]] апраўданы,і алеяго калега Ф. Ульянаў выехалі ў [[1912]]маёнтак зноўА. арыштаваныБонч-Асмалоўскага<ref>У крыніцы памылкова пазначан як А. І. Бонч-Асмалоўскі</ref> і прыгаворанызрабілі даяму 8«ўяўную месяцаўаперацыю». Сведчанне пра «аперацыю» дазволіла рэвалюцыянеру зацягнуць судовую справу<ref name="УІНО">[http://pdf.kamunikat.org/9714-1.pdf У истоков науки оживления] зняволення{{ref-ru}}</ref>.
 
У [[1911]] апраўданы, але ў [[1912]] зноў арыштаваны і прыгавораны да 8 месяцаў зняволення.
У час [[Першая сусветная вайна|1-й сусветнай вайны]] ў эвакуацыі, працаваў у арганізацыях дапамогі бежанцам-беларусам. Дэлегат [[Першы Усебеларускі з'езд|1-га Усебеларускага з'езда]] ([[1917]]). З [[1918]] у [[Мінск]]у, удзельнічаў у кааператыўным руху. У час акупацыі Беларусі польскімі войскамі на нелегальным становішчы. З [[1926]] у Маскве, член Усесаюзнага таварыства паліткатаржан і ссыльнапасяленцаў. Пісаў успаміны. Валодаў маёнткам Блонь да [[1917]] года, пакуль не прыйшла савецкая ўлада. Драўляная сядзіба існуе і зараз у якасці раённага краязнаўчага музея.
 
У час [[Першая сусветная вайна|1-й сусветнай вайны]] ў эвакуацыі, працаваў у арганізацыях дапамогі бежанцам-беларусам. Дэлегат [[Першы Усебеларускі з'езд|1-га Усебеларускага з'ездаз’езда]] ([[1917]]). З [[1918]] у [[Мінск]]у, удзельнічаў у кааператыўным руху. У час акупацыі Беларусі польскімі войскамі на нелегальным становішчы. З [[1926]] у Маскве, член Усесаюзнага таварыства паліткатаржан і ссыльнапасяленцаў. Пісаў успаміны. Валодаў маёнткам Блонь да [[1917]] года, пакуль не прыйшла савецкая ўлада. Драўляная сядзіба існуе і зараз у якасці раённага краязнаўчага музея.
Бонч-Асмалоўскі развёўся з Варварай Іванаўнай i ў 60 год завёў новую сям'ю, з'явіліся дзеці ад другога шлюбу. Іван Анатольевіч — самы старэйшы сын — памёр у 1969-м, пражыўшы 88 гадоў. Сын [[Радзівон Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі|Радзівон]], эканаміст, у 1930 годзе арыштаваны органамі ГПУ БССР разам з [[Гаўрыла Іванавіч Гарэцкі|Гаўрыілам Гарэцкім]]. Працаваў на будаўніцтве [[Беламорска-Балтыйскі канал|Беламорканала]]. У чэрвені 1938-га быў арыштаваны паўторна і расстраляны. Сын [[Глеб Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі|Глеб]], археолаг, рэпрэсаваны ў 1934 годзе. Пасля 3 гадоў лагераў вярнуўся пад [[Горад Санкт-Пецярбург|Ленінград]]. У 1942 годзе рэабілітавалі. Памёр годам пазней. Дачка Ірына, лекар, з 1933 года жыла ў Ленінградзе. Памерла ў снежні 1941 года.
 
Бонч-Асмалоўскі развёўся з Варварай Іванаўнай i ў 60 год завёў новую сям'юсям’ю, з'явілісяз’явіліся дзеці ад другога шлюбу. Іван Анатольевіч — самы старэйшы сын — памёр у 1969-м, пражыўшы 88 гадоў. Сын [[Радзівон Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі|Радзівон]], эканаміст, у 1930 годзе арыштаваны органамі ГПУ БССР разам з [[Гаўрыла Іванавіч Гарэцкі|Гаўрыілам Гарэцкім]]. Працаваў на будаўніцтве [[Беламорска-Балтыйскі канал|Беламорканала]]. У чэрвені 1938-га быў арыштаваны паўторна і расстраляны. Сын [[Глеб Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі|Глеб]], археолаг, рэпрэсаваны ў 1934 годзе. Пасля 3 гадоў лагераў вярнуўся пад [[Горад Санкт-Пецярбург|Ленінград]]. У 1942 годзе рэабілітавалі. Памёр годам пазней. Дачка Ірына, лекар, з 1933 года жыла ў Ленінградзе. Памерла ў снежні 1941 года.
 
{{зноскі}}