Розніца паміж версіямі "Пётр Цімафеевіч Мсціславец"

рэд. і трохі падкараціў, спадзяюся, што нармальна
др
(рэд. і трохі падкараціў, спадзяюся, што нармальна)
'''Пётр Цімафеевіч МСЦІСЛАВЕЦ''' (пач. [[XVI стагоддзе|XVI ст.]], [[Горад пасляМсціслаў|Мсціслаў]]–пасля [[1602]]), друкар.
 
НарадзіўсяЗ ў [[Горад Мсціслаў|Мсціславе]] ўкупецкай сям'і купца Цімафея і Еўдакіі, у якіх, апроч Пятра, было двое дзяцей. Пасля смерці бацькі стрыечны брат маці — майстра майстар-будаўнік Васіль ўзяў хлопчыка да сябе вучнямвучнем. Магчыма, разам з дзядзькамшто Пётр і апынуўся ў [[Масква|Маскве]] разам з дзядзькам.
 
==Друкарская дзейнасць==
У [[1564]] разамРазам з [[Іван Фёдараў|Іванам Фёдаравым]] выдаў у Маскве «Апостал» — першую датаваную рускую друкаваную кнігу ([[1564]]), два выданні «Часоўніка» — кнігі, па якой, у т.л., навучаліся пачатковай граматы ([[1565]]).
 
У [[1566]] з-за ганенняў Мсціславец разамі зФёдараў Фёдаравым вымушаны былі пакінуцьпакінулі Маскву, і вярнуццапераехалі ў [[ВКЛ]]. На Айчыне на грошы і ў Заблудаўскім маентку [[Рыгор Хадкевіч|Рыгора Хадкевіча]] яны заснавалі ў Заблудаўскім маёнтку новую друкарню, дзе карысталіся ўратаванымівывезенымі з Масквы шрыфтам, дошкамі, застаўкамі і літарамі.
У [[1565]] таксама разам з Іванам Фёдаравым зрабіў два выданні «Часоўніка» — кнігі, якая выкарыстоўвалася ў тым ліку і для пачатковага навучання грамаце.
 
У [[1568]]–[[1569]] гг. разам з Фёдаравым у Заблудаўскай друкарні выдаў «[[ЕвангельлеЕвангелле]] вучыцельнае» — зборнік размоў і павучэнняў з тлумачэннем евангельскіх тэкстаў.
У [[1566]] з-за ганенняў Мсціславец разам з Фёдаравым вымушаны былі пакінуць Маскву і вярнуцца ў [[ВКЛ]]. На Айчыне на грошы і ў Заблудаўскім маентку [[Рыгор Хадкевіч|Рыгора Хадкевіча]] яны заснавалі новую друкарню, дзе карысталіся ўратаванымі з Масквы шрыфтам, дошкамі, застаўкамі і літарамі.
 
Летам [[1569]] г. Пётр пакінуў Фёдарава і, па прапанове братоў Зарэцкіх, паехаўпераехаў у [[Вільня|Вільню]], дзе, на грошы і ў доме віленскіх купцоў, братоў Кузьмы і Лукі [[Мамонічы|Мамонічаў]], пабудаваў новую друкарню, і стварыўзрабіў новыновыя шрыфт, дошкі, застаўкі і літары.
У [[1568]]–[[1569]] гг. разам з Фёдаравым у Заблудаўскай друкарні выдаў «[[Евангельле]] вучыцельнае» — зборнік размоў і павучэнняў з тлумачэннем евангельскіх тэкстаў.
 
У віленскай друкарні Мамонічаў Мсціславец выдаў «Евангелле Напрастольнае» ([[1575]]). У гэтай кнізе ён упершыню выкарыстаў шрыфт, падобны да буйнога [[паўустаў|паўуставу]], які ў далейшым капіраваўся пры кожным перавыданні «Евангелля Напрастольнага». У [[1576]] выдаў «[[Псалтыр]]», які карыстаўся вялікім попытам у ВКЛ і [[Маскоўская дзяржава|Маскоўскай дзяржаве]]. Тады ж у віленскай друкарні Мамонічаў Мсціславец выдаў «Часоўнік».
Летам [[1569]] г. Пётр пакінуў Фёдарава і па прапанове братоў Зарэцкіх паехаў у [[Вільня|Вільню]], дзе на грошы і ў доме віленскіх купцоў, братоў Кузьмы і Лукі [[Мамонічы|Мамонічаў]] пабудаваў новую друкарню і стварыў новы шрыфт, дошкі, застаўкі і літары.
 
Мсціславец у пасляслоўях да гэтыхвіленскага двух"Евангелля" выданняўі пералічвае"Псалтыра" імёныз сваіхудзячнасцю фундатараўўзгадвае імёны двухфундатараў, Зарэцкіх і двух Мамонічаў., З удзячнасьцю пішакажучы аб Зарэцкіх, аб тым якякія здолелі натхніць яго дана пачатку самастойнай працысамастойную працу: «''понежа понудили есте нас недостойных выше наглея меры на сие дело''». Таксама з удзячнасцю піша; аб Мамонічах, якія забяспечылі яго памяшканнем у сваім доме і ва ўсім «''изобильно его довольствовали''». Аб сваёй працы кажа вельмі сціпла, так, нібыта ён проста не жадае боскага пакарання за марнагубствамарнаванне дадзенага яму талента.
У [[1575]] у віленскай друкарні Мамонічаў Мсціславец выдаў «Евангельле Напрастольнае». Мсціславец першы зрабіў шрыфт падобны да буйнога паўуставу, у наступным яго капіравалі паўсюдна дзе друкавалі «Эвангельле Напрастольнае».
 
У тым жасамым годзе ([[1576]]) Мамонічы па палітычных матывах вырашылі прыпыніць працу сваёй друкарні. ВерагоднаВідаць, гэта супярэчыла ўмовам паміж імі і Пятром, ён быў незадаволены спыненнем выдавецкай дзейнасці., Мсціславеці звярнуўся ў суд для падзелападзелу друкарскай маёмасці,. паПаводле [[вырак|выраку]], ён мусіў атрымаць ўсё друкарскае абсталяванне і 30 [[Капа (уліковая адзінка)|коп]] грошаў, а Кузьма Мамоніч — кнігі: ЕвангельліЕвангеллі, Псалтыры і Часоўнікі. Але вырак суда няне быў выкананы, і друкарня стаяла апячатаная. У [[1577]] суд, верагодна па запыце Мсціслаўца, пацвердзіў мінулагодні вырак наконт друкарскай маёмасці.
У [[1576]] у віленскай друкарні Мамонічаў Мсціславец выдаў «[[Псалтыр]]», які карыстаўся вялікім попытам у ВКЛ і [[Маскоўская дзяржава|Маскоўскай дзяржаве]].
 
Мсціславец у пасляслоўях да гэтых двух выданняў пералічвае імёны сваіх фундатараў — двух Зарэцкіх і двух Мамонічаў. З удзячнасьцю піша аб Зарэцкіх, аб тым як здолелі натхніць яго да пачатку самастойнай працы — «''понежа понудили есте нас недостойных выше наглея меры на сие дело''». Таксама з удзячнасцю піша аб Мамонічах, якія забяспечылі яго памяшканнем у сваім доме і ва ўсім «''изобильно его довольствовали''». Аб сваёй працы кажа вельмі сціпла, нібыта ён проста не жадае боскага пакарання за марнагубства дадзенага яму талента.
 
Тады ж у віленскай друкарні Мамонічаў Мсціславец выдаў «Часоўнік».
У тым жа годзе Мамонічы па палітычных матывах вырашылі прыпыніць працу сваёй друкарні. Верагодна гэта супярэчыла ўмовам паміж імі і Пятром, ён быў незадаволены спыненнем выдавецкай дзейнасці. Мсціславец звярнуўся ў суд для падзела друкарскай маёмасці, па [[вырак|выраку]] ён мусіў атрымаць ўсё друкарскае абсталяванне і 30 [[Капа (уліковая адзінка)|коп]] грошаў, а Кузьма Мамоніч кнігі: Евангельлі, Псалтыры і Часоўнікі. Але вырак суда ня быў выкананы і друкарня стаяла апячатаная.
 
У [[1577]] суд, верагодна па запыце Мсціслаўца, пацвердзіў мінулагодні вырак на конт друкарскай маёмасці.
 
Далейшы лёс Пётра Мсціслаўца па крыніцах не прасочваецца.
 
Некаторыя даследчыкі, спасылаючыся на тое, што Мамонічы не атрымалі нічога з маёмасці Мсціслаўца ані шрыфтоў, ані дошак, ані літар, а таксама на тое, што значная частка яго друкарскага матэрыялу выкарыстаная ў астрожскіх выданнях [[1590-я|1590-х]] гг. і пач. [[XVII стагоддзе|XVII ст.]] лічаць, што Мсціславец зноў далучыўся да І. Фёдарава і працаваў разам з ім у друкарні якую каля [[1578]] г. ў [[Астрог|Астрозе]] заснаваў [[Канстанцін Канстанцінавіч АСТРОЖСКІ|К. К. Астрожскі]]. Такім чынам, магчыма, што жыццёвыя шляхі Пятра і Івана зноў перакрыжаваліся, але не на вялікі часненадоўга. Пасля таго як Фёдараў у [[1582]] г. пакінуў Астрог, то верагодна, што менавіта Мсціславец узначаліў астрожскую друкарню, бо вялікае выданне «Кніга аб постнічаствепоснічастве» [[Васілій Вялікі|Васілія Вялікага]] [[1594]] г. і «Часаслоў» [[1602]] г. надрукаваны ў Астрозе няне толькі яго віленскім шрыфтам, з выкарыстаннем яго віленскіх дошак, вялікіх і малых заставак, буйных літар, але ў іх бачныя і яго тэхнічныя прыёмы, аналагічныя віленскім.
 
Дакладная дата смерці невядома, але верагодна пасля 1602 году.
 
[[Катэгорыя:Друкары]]