Розніца паміж версіямі "Чак Паланік"

18 байтаў дададзена ,  7 месяцаў таму
др
→‎Прозвішча: арфаграфія
др
др (→‎Прозвішча: арфаграфія)
 
== Прозвішча ==
[[Файл:Бійцівський клуб.jpg|thumb|200px|left|Вокладка ўкраінскага выдання ''"«[[Байцоўскі клуб, раман|Байцоўскага клубу]]"»'', дзе сустракаецца прозвішча ''"«Палагню́к"»'', зверху ўверх нагамі ''"«Паланік"»''.]]
Існуюць розныя варыянты вымаўлення прозвішча ''«Palahniuk»''. Сапраўды, на тэрыторыі [[Украіна|Украіны]], яно вымаўляецца як ''«Палагню́к»'', захаваўшы ўсе традыцыі. Пераклад ''«[[Байцоўскі клуб, раман|Байцоўскага клуба]]»'' на [[Украінская мова|ўкраінскую мову]] першапачаткова захаваў прозвішча менавіта як ''«Палагню́к»'', дэманструючы ўкраінскасць амерыканскага пісьменніка.
 
Чак у інтэрв'юінтэрв’ю ''«[[The Guardian]]»'' сказаў, што яго прозвішча варта прамаўляць: Paula-nick (Пала-нік)<ref>«[http://books.guardian.co.uk/departments/generalfiction/story/0,6000,1176928,00.html „It's„It’s Paula-nick“]». ''Guardian Unlimited''. [[2004]]-03-24.</ref>. На яго афіцыйным вэб-сайце размешчана сямейная легенда, згодна з якой так вымаўляць сваё прозвішча вырашылі яго бабуля і дзядуля Пола ({{lang-en|Paula}}) і Нік ({{lang-en|Nick}}), імёны якіх былі сугучныя прозвішчыпрозвішчу.
 
{{Пачатак цытаты}}
{{Канец цытаты}}
 
У інтэрв'юінтэрв’ю расійскаму выданню ''«{{нп3|Известия|Известия|ru|Известия}}»'', Чак распавёў такую гісторыю:
{{Пачатак цытаты}}
Аднойчы бацькі павялі нас на могілкі, дзе пахаваныя нашы дзед і бабка. Да таго часу, пакуль мы з братам і сёстрамі не ўбачылі надмагіллі, мы паняцця не мелі, як звалі нашых бабку і дзеда. У гэты момант  — які павінен быць поўны смутку і павагі  — мы ўбачылі дзіўнае супадзенне. Мая сям'ясям’я заўсёды прамаўляла нашу прозвішча як "«Пала-Нік"» і аказалася, што так клікалі нашых бабулю і дзядулю. Гэта нас так рассмяшыла (нам тады было ад 7 да 12 гадоў). Паколькі нашы бацькі былі ў некалькіх кроках, бацька прынёс кветкі на магілу, то мы стрымліваліся, як маглі, каб яны нас не пачулі.
{{oq|ru|Однажды родители повели нас на кладбище, где похоронены наши дед и бабка. До тех пор пока мы с братом и сестрами не увидели надгробия, мы понятия не имели, как звали наших бабку и деда. В этот момент — который должен быть полон печали и уважения — мы увидели странное совпадение. Моя семья всегда произносила нашу фамилию как "Пола-Ник" и оказалось, что так звали наших бабушку и дедушку. Это нас так рассмешило (нам тогда было от 7 до 12 лет). Поскольку наши родители были в нескольких шагах — отец принес цветы на могилу, то мы сдерживались, как могли, чтобы они нас не услышали.}}
{{Канец цытаты}}