Розніца паміж версіямі "Небытаў"

1 287 байтаў дададзена ,  1 год таму
Найранейшая пакуль пісьмовая згадка пра вёску Небытаў Мазырскага павету Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага сустракаецца ў судовым дэкрэце ад 9 мая 1618 г. аб выданні збеглых адтуль, а таксама з Юравічаў, Козіх Лозаў (Лужаў) у Хойнікі альбо Новы Харленж да суджэнцаў Мікалая і Гальшкі Харлінскіх падданых маці і сына Гальшкі з Гулевічаў і Міхала Лозкаў<ref>Źródła dziejowe. T. XXI: Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym; T. X: Ziemie ruskie. Ukraina (Kijów – Bracław). / A. Jabłonowski. – Warszawa, 1894. S. 234</ref>. У XVII—XVIII стст. вёска належала да Загальскага староства. Паводле рэвізіі 1716 г., wieś Niebytów налічвала пяць дымоў: Амяльян Верабей, Назар Скорчанка, Марозенка Прышчэп, Лук'ян Астапенка, Павел Лук'яненка плацілі старосце князю Дамініку Яну Шуйскаму 13 злотых чыншу і даніны мядовай 7 з паловай бельцаў<ref>НГАБ у Мінску. Ф. 320. Воп. 1. Спр. 1. А. 144</ref>.
 
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Небытаў – у складзе Рэчыцкага павету Чарнігаўскага намесніцтва, потым Маларасійскай губерні, ад 1797 г. – Мінскай губерні Расійскай імперыі. На 1795 год вёска разам з цэлым Загальскім староствам належала “малолетнему Станиславу Бужинскому по жизни его”, але была ў арэндзе ў суддзі Віцэнція Жука<ref>Петреченко І. Є. “Камеральное описание… Речицкой округи” 1796 р.: інформаційний потенціал пам’ятки // Днепровский паром. Природное единство и историко-культурноевзаимодействие белорусско-украинского пограничья / Материалы международной конференции (26-27 апреля 2018 г., г. Гомель). – Минск: Четыре четверти, 2018. С. 72</ref>. Тады ў ёй налічвалася 13 двароў. У 1834 г. 18 двароў, 90 жыхароў. На 1850 год у Небытаве 21 двор, 124 жыхары, уласнасць казны. Пад 1879 г. вёска названа сярод паселішчаў Хойніцкага царкоўнага прыходу<ref>Описание церквей и приходов Минской епархии. VIII. Речицкий уезд. — Минск, 1879. С. 140</ref>. Паводле перапісу 1897 г. 57 двароў, 284 жыхары, капліца, хлебазапасная крама, у Хойніцкай воласці. У 1909 г. у вёсцы 61 двор, 402 жыхары, побач у аднайменным урочышчы 1 двор з 5 жыхарамі<ref>Список населённых мест Минской губернии. / Сост. В. С. Ярмолович. — Минск, 1909. С. 131</ref>, смалакурня.
 
На весну 1921 г. у Небытаве згадана пачатковая школа з 28 вучнямі<ref>Занальны дзяржаўны архіў у г. Рэчыцы . Ф. 3. Воп. 1. Спр. 2. А. 2</ref>. Ад 8 снежня 1926 г. вёска была цэнтрам сельсавету Хойніцкага раёну Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 г. Гомельскай акругі. З 20 лютага 1938 г. у складзе Палескай вобласці з цэнтрам у Мазыры, ад 8 студзеня 1954 г. — у Гомельскай вобласці. На 1930 год 102 двары, 661 жыхар. У 1931 г. арганізаваны калгас "Чырвоная змена", працавала кузня. 62 вяскоўцы загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У 1954/55 н.г. у Небытаве дзейнічала сямігадовая школа.
Паводле перапісу 1959 г. у Небытаве 763 жыхары, у складзе саўгасу "Хойніцкі" з цэнтрам у Казялужжы, працавалі аддзяленне сувязі, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт
 
 
Да [[1 снежня]] [[2009]] года вёска ўваходзіла ў склад [[Казялужскі сельсавет|Казялужскага сельсавета]]<ref>[http://pravo.by/pdf/2009-309/2009-309(003-022).pdf «Об изменении административно-территориального устройства Хойникского района Гомельской области». Решение Гомельского областного Совета депутатов от 1 декабря 2009 г. № 290]{{Ref-ru}}</ref>.
Ананімны ўдзельнік