Бітва пад Вількамірам (1435): Розніца паміж версіямі

др
няма тлумачэння праўкі
Няма тлумачэння праўкі
дрНяма тлумачэння праўкі
|сілы2 = каля 15 000<ref name=u311 />
}}
'''Бітва пад Вількамірам''' ([[1 верасня]] [[1435]]) — эпізод [[феадальная вайна ў ВКЛ, 1432-1437|Феадальнайфеадальнай вайны ў ВКЛ]] (1432—1437). Бітва адбылася на рацэ [[Швянтоі (прыток Віліі)|Святой]] (прыток [[Вілія|Вілі]]і). Бітва пад [[Вількамір|Вількамірам]] (цяпер Укмерге, Літва), і скончылася перамогай войскавойскаў вялікага князя літоўскага [[Жыгімонт Кейстутавіч|Жыгімонта Кейстутавіча]] (разам з польскімі атрадамі) над войскамвойскамі вялікага князя літоўскага [[Свідрыгайла|Свідрыгайлы]] (разам з атрадамі [[Лівонскі ордэн|Лівонскага ордэна]]). Зыход бітвы фактычна прадвырашыў івырашыў вынік усёй вайны, на карысць ЖыгімонтуЖыгімонта Кейстутавічу і яго палітычным прыхільнікамКейстутавіча.
[[Файл:Stamps of Lithuania, 2005-14.jpg|міні|злева|Літоўская [[паштовая марка]], прысвечаная бітве]]
Войска Свідрыгайлы Альгердавіча налічвала да 15 тысяч чалавек, сярод іх — 6 тысяч ратнікаўваяроў самогауласна вялікага князя, 50 дружын удзельных князеў, 3 тысячы лівонскіх рыцараўвойскаў, 1.,5 тысячы чэшскіх табарытаўтысячытабарытаў, 500 ардынцаў. Гэта разнароднаеРазнароднае войска ўзначальвалі тры военачальнікі — сам Свідрыгайла, магістрлівонскі Лівонскагаландмайстр ордэна[[Франц Франкфон КірскофКірскорф]] і князь [[Жыгімонт Карыбутавіч]]. АдзінымСамым камандуючым,дасведчаным якіз меў ваенны талент,іх быў Жыгімонт Карыбутавіч, удзельнік гусіцкіх войнаў. Жыгімонт Кейстутавіч мабілізаваў 5 тысяч літоўскіхуласна сваіх ваяроў, камандаванне якімі даручыў свайму сыну Міхаілу. Польшча прыслала на дапамогу свайму васалу яшчэ 4-12 тысяч чалавек на чале з Якубам Кабылянскім. Гэты Якуб быў, вопытнымдасведчаным палкаводцамваеначальнікам, удзельнікам Грунвальдскай бітвы і Вялікай вайны з Ордэнам. На працягу двух дзён (29-30 жніўня) войскі Свідрыгайлы Альгердавіча і Жыгімонта Кейстутавіча занялі пазіцыю ўза 9 км на поўдзень ад крэпасці ВількамірВількаміра. На трэці дзень Свідрыгайла, усвядоміўшы нявыгаднасцьневыгоднасць сваёй пазіцыі, вырашыў перайсціперанесці лагерамлагер да Вількаміра., Каліяго Свідрыгайлавойска зпачало войскамі пачаў перадыслакацыю,было ёнатакавана аказаўсяатакавана ўпраціўнікам. надзвычайЦяжкая неспрыяльныхкавалерыя умовах. Яго войскіСвідрыгайлы не паспеліпаспела даразгарнуцца, канцатаксама разгарнуцьне сваюпаспеў цяжкую кавалерыю ісабрацца палявы ўмацаваны лагер з вазоў (вагенбург), пабудаваны на гусіцкі манер., Свідрагайлаватаму неўзабаве войска было атакавана, раздзелена на дзве часткі і практычна знішчана літоўска-польскай кавалерыяй. Свідрыгайла пацярпеў цяжкую паразу, зЗ 50 князёў, якія былі ў бітве на баку Свідрыгайлы, загінулізагінула 13, а 34 трапілі ў палон. З боку лівонскага рыцарства загінулі магістрландмайстр [[Франц фон Кірскорф]] і некалькі [[камтур|комтур]]аў. Свідрыгайла з 30 баярамі ўцёк у Полацк., Ён застаўсязастаўшыся без войска, і саюзнікаў — крыжакоўлівонцаў і без сваёй апоры —арыстакратыі рускайрускіх знаціземляў (многія зудзельныя удзельныхкнязі князёў заставалісябылі ў палоне да канца праўленняваладарства Жыгімонта Кейстутавіча). Тым не меншАднак Свідрыгайла прадоўжыўпрацягнуў вайну, але значна аслаблены, быў вымушаны ў 1437 г.годзе прапанаваць Жыгімонту кампраміс, на які той пад націскамціскам польскага боку не згадзіўся. Свідрыгайла быўўрэшце вымушанызбег бегчы ўу Валахію. На месцы бітвы Жыгімонт Кейстутавіч у 1436 г.годзе загадаў пабудаваць касцёл Святой Троіцы ў гонар перамогі. У цяперашні часЦяпер на гэтым месцы бітвы знаходзіцца населены пункт [[Пабайскас]] (ад польскага «pobojowisko» — поле бітвы).
{{зноскі}}
{{DEFAULTSORT:Вількамір 1435}}