Розніца паміж версіямі "Валянціна Браніславаўна Караткевіч"

няма тлумачэння праўкі
{{цытата|Яна там была два гады, пісала дысертацыю, ну і стала адчуваць сябе трошкі масквічкай. Ну, а мы тут такія, правінцыя. І гэта ў яе трошачкі так праслізгвала ў размовах, адносінах. І наша начальства яе тут незалюбіла. Хаця яна дысертацыю ўжо зрабіла амаль што, назад яе не ўзялі — не трэба нам тут такая ганарыстая. Хай едзе, дзе была. І яна страшэнна забітая гэтым, што трэба ехаць у Брэст.}}
 
Пасля знаёмства з Уладзімірам Караткевічам Валянціна вырашыла перабрацца ў [[Мінск]]. Спярша паспрабавала ўладкавацца ў Інстытут гісторыі Акадэміі навук, але туды яе не ўзялі. Тады Караткевіч парушыў свой прынцып «ні за каго не прасіць» і дапамог уладкаваць яе летам<ref name="zviazda"/> 1969 года ў [[Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклора Акадэміі навук Беларусі]]<ref name="РБЭ"/>. Валянціна абмяняла сваю двухпакаёвую кватэру ў Брэсце на пакой у Мінску. Праз два гады гэты пакой разам з двухпакаёвай кватэрай Караткевіча па [[Вуліца Веры Харужай (Мінск)|вуліцы Веры Харужай]], 48 абмянялі на трохпакаёвую кватэру ў [[дом па вуліцы Карла Маркса, 36 (Мінск)|доме па вуліцы Карла Маркса, 36]]). Там Валянціна, Уладзімір і маці пісьменніка жылі да сваіх апошніх дзён<ref name="zviazda"/>.
 
== Навуковая дзейнасць ==
Даследавала старажытнасці [[Паморская культура|паморскай культуры]], займалася вывучэннем гісторыі гарадоў, [[краязнаўства]]м. Член рэдкалегіі і адзін з аўтараў «[[Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі|Збора помнікаў гісторыі і культуры Беларусі]]» (т. 1—7, 1984—1988, [[Дзяржаўная прэмія БССР|Дзяржаўная прэмія Беларусі]] 1990)<ref name="РБЭ">{{крыніцы/Рэспубліка Беларусь: энцыклапедыя|4|Короткевич Валентина Брониславовна}}</ref>. Як пісаў [[Адам Мальдзіс]], тое, што зрабіла Валянціна Браніславаўна для падрыхтоўкі «Збора…», для таго, каб ''«ён ішоў „без купюр“, можна смела назваць навуковым подзвігам, грамадзянскай мужнасцю. Яна бясконца ездзіла ў экспедыцыі, абараніла не адзін помнік архітэктуры, пісала сама артыкулы і брашуры і рэдагавала чужыя»''<ref name="zviazda"/>.
 
== Сям’я ==
дрэнна гаворыш па-беларуску, то ты яму не пара». Неўзабаве Валянціна Нікіціна вывучыла беларускую мову, прычым, паводле слоў [[А. Мальдзіс]]а, стала размаўляць на ёй лепш за сваіх нядаўніх крытыкаў<ref name="zviazda"/>.
 
19 лютага 1971 года Валянціна і Уладзімір ажаніліся{{Sfn|Верабей|2005|с=14}}. Па ўспамінах ягоных сяброў, была яму ''«і жонкай, і ахоўніцай, і нянькай, і медсястрой, і лекарам»''<ref>[http://martsinovich.of.by/archives/1395 TUT.BY ПРА ПРЭЗЕНТАЦЫЮ МАЁЙ КНІГІ Ў ВІЦЕБСКУ]</ref>. Дзяцей у пары не было. Пісьменнік цяжка перажываў хваробу жонкі. 8 ліпеня 1982 года, калі стан здароўя Валянціны Браніславаўны пагоршыўся і яе забралі ў шпіталь, Караткевіч напісаў верш «Ў бездарожжа для тых, каму шчасціць…»<ref name="zviazda"/>.
19 лютага 1971 года Валянціна і Уладзімір ажаніліся{{Sfn|Верабей|2005|с=14}}. Дзяцей у пары не было.
 
Пісьменнік прысвяціў жонцы верш «Таўры» і раман «[[Чорны замак Альшанскі]]» (1979), які пачынаецца словамі: ''«В. К., якой гэты раман абяцаў дзесяць год назад, з удзячнасцю»''<ref name="zviazda"/>.
 
== Творы ==