Розніца паміж версіямі "Плошча Незалежнасці (Мінск)"

 
== Гісторыя ==
Плошча спачатку забудоўвацца ў пачатку [[1930-я|30-х]] гадоў [[XX стагоддзе|XX стагоддзя]] па праекту архітэктара [[І. Р. Лангбард]]а як галоўная плошча сталіцы і першапачаткова насіла імя Леніна. На ёй быў пабудаваны [[Дом урада (Мінск)|Дом Урада [[БССР]] і ўсталяваныпастаўлены [[Помнік Леніну (Мінск)|помнік Леніну]]. З [[1934]] г. на плошчы праводзіліся парады [[Чырвоная Армія|Чырвонай Арміі]].
 
Падчас [[Акупацыя Беларусі нацыстамі|акупацыі Мінска нямецка-фашысцкімі войскамі]] помнік быў знішчаны (адноўлены ў 1945 г.). [[Дом урада, Мінск|Дом Урада]] і [[Чырвоны касцёл]] апынуліся сярод нямногіх будынкаў Мінска даваеннай забудовы, не разбураных падчас [[Вялікая Айчынная вайна 1941-1945|Вялікай Айчыннай вайны]].
 
Пасля вайны плошча Леніна забудоўвалася па новым [[генеральны план Мінска|генеральным плане Мінска]]. Ад яе пачыналася галоўная вуліца сталіцы — [[праспект Сталіна (Мінск)|праспект Сталіна]] (пазней Ленінскі, Францыска Скарыны, цяпер праспект Незалежнасці). Пры гэтым функцыі галоўнай плошчы сталіцы перайшлі да [[Цэнтральная плошча (Мінск)|Цэнтральнай плошчыплошч]]ы, на ёй з [[1950-я|50-х]] гадоў праходзілі парады і дэманстрацыі. У [[1960-я|60-х]] гадах плошча Леніна стала ўяўляць сабой прамавугольнік памерамі 450×160 м, вакол плошчы быў арганізаваны кругавы рух аўтатранспарту. НаПаўночную частку плошчы размяшчаліся аўтастаянка і сквер. Ззаймалі [[1984сквер]] г., з пачаткам будаўніцтва на [[КастрычніцкаяПартэр плошча,(садова-паркавае Мінскмастацтва)|Кастрычніцкай плошчыпартэрнага]] [[Палацтыпу Рэспублікіі ўадкрытая Мінску|Палацапляцоўка Рэспублікі]]перад Домам урада, плошчаякая Ленінавыкарыстоўвалася зноўдля стала[[стаянка|стаянкі месцамаўтатранспарту]]<ref правядзенняname="">{{крыніцы/ЗП|Мінск|142|Забудова дэманстрацыйплошчы Леніна}}</ref>.
 
З [[1984]] г., з пачаткам будаўніцтва на [[Кастрычніцкая плошча, Мінск|Кастрычніцкай плошчы]] [[Палац Рэспублікі ў Мінску|Палаца Рэспублікі]], плошча Леніна зноў стала месцам правядзення дэманстрацый.
 
Пасля вайны плошча Леніна забудоўвалася па новым генеральным плане Мінска. Ад яе пачыналася галоўная вуліца сталіцы — праспект Сталіна (пазней Ленінскі, Францыска Скарыны, цяпер праспект Незалежнасці). Пры гэтым функцыі галоўнай плошчы сталіцы перайшлі да Цэнтральнай плошчы, на ёй з [[1950-я|50-х]] гадоў праходзілі парады і дэманстрацыі. У [[1960-я|60-х]] гадах плошча Леніна стала ўяўляць сабой прамавугольнік памерамі 450×160 м, вакол плошчы быў арганізаваны кругавы рух аўтатранспарту. На плошчы размяшчаліся аўтастаянка і сквер. З [[1984]] г., з пачаткам будаўніцтва на [[Кастрычніцкая плошча, Мінск|Кастрычніцкай плошчы]] [[Палац Рэспублікі ў Мінску|Палаца Рэспублікі]], плошча Леніна зноў стала месцам правядзення дэманстрацый.
[[Файл:БГПУ 1.jpg|міні|злева|Плошча Незалежнасці ўначы]]
У [[1991]] г. плошча пачала называцца плошчай Незалежнасці. У [[2002]]—[[2006]] гг. плошча была рэканструявана. Рух аўтатранспарту быў спрамлены, пад зямлёй былі пабудаваны гандлёвы цэнтр [[Сталіца (гандлёвы цэнтр)|«Сталіца»]] і паркінг. Надземная частка плошчы стала зонай адпачынку са святломузычным [[фантан]]ам.
 
{{панарама|Belarus-Minsk-Independence Square-5.jpg|800пкс}}