Розніца паміж версіямі "Плошча Незалежнасці (Мінск)"

Пасля вайны плошча Леніна забудоўвалася па новым [[генеральны план Мінска|генеральным плане Мінска]]. Ад яе пачыналася галоўная вуліца сталіцы — [[праспект Сталіна (Мінск)|праспект Сталіна]] (пазней Ленінскі, Францыска Скарыны, цяпер праспект Незалежнасці). Пры гэтым функцыі галоўнай плошчы сталіцы перайшлі да [[Цэнтральная плошча (Мінск)|Цэнтральнай плошчы]], на ёй з [[1950-я|50-х]] гадоў праходзілі парады і дэманстрацыі.
[[Файл:Мінск. Плошча Леніна ў 1970-я.jpg|міні|злева|Плошча Леніна з партэрным скверам і аўтастаянкай, 1970-я]]
У [[1964]] годзе плошча была рэканструявана па праекце архітэктара [[В. Анікін]]а, інжынераў [[І. Шпіт]]а і [[Р. Абразцова]]й<ref name="minsktourism">[https://minsktourism.by/po-glavnoy-ploshhadi-stolitsyi/dom-pravitelstva Информационно-туристский центр «Минск». Дом правительства]</ref>. У [[1960-я|60-х]] гадах плошчаПлошча Леніна стала ўяўляць сабой прамавугольнік памерамі 450×160 м, вакол плошчы быў арганізаваны кругавы рух аўтатранспарту. Паўночную частку плошчы займалі [[сквер]] [[Партэр (садова-паркавае мастацтва)|партэрнага]] тыпу і адкрытая пляцоўка перад Домам урада, якая выкарыстоўвалася для [[стаянка|стаянкі аўтатранспарту]]<ref name="ЗП">{{крыніцы/ЗП|Мінск|142|Забудова плошчы Леніна}}</ref>.
[[Файл:Independence Square in Minsk in winter.jpg|300пкс|thumb|Мінгарвыканкам і вежа кіраўніцтва Мінскага метрапалітэна]]