Розніца паміж версіямі "Станіслаў Шантыр"

6 байтаў дададзена ,  4 месяцы таму
др
рыма- ==> рымска-, перанесена: Рыма-каталіцкая → Рымска-каталіцкая, typos fixed: 1805 году → 1805 года, у 1805 года → у 1805 годзе з дапамогай AWB
(→‎Біяграфія: вікіфікацыя)
др (рыма- ==> рымска-, перанесена: Рыма-каталіцкая → Рымска-каталіцкая, typos fixed: 1805 году → 1805 года, у 1805 года → у 1805 годзе з дапамогай AWB)
}}
{{Цёзкі2|Шантыр}}
'''Станіслаў Шантыр''' ({{ДН|7|9|1764}}, в. [[Горспля]] {{МН|Полацкае ваяводства|ў Полацкім ваяводстве|}}, цяпер {{МН|Расонскі раён|ў Расонскім раёне|}}, [[Віцебская вобласць]] — 23 лютага 1847) — [[прэлат]], член {{нп3|РымаРымска-каталіцкая духоўная калегія|Санкт-Пецярбургскай духоўнай рыма-каталіцкай калегіі|ru|Римско-католическая духовная коллегия}}, {{празаік|Расійскай імперыі|Беларусі|XVIII стагоддзя|XIX стагоддзя}}, мемуарыст, гісторык рэлігіі<ref name="РБС">{{ВТ-РБС|Шантырь, Станислав}}</ref>.
 
== Біяграфія ==
У 1802 годзе, часова кіруючы, за адсутнасцю [[мітрапаліт]]а, [[Магілёўская архідыяцэзія|Магілёўскай архідыяцэзіяй]], Шантыр стараўся зводзіць [[Уніяцтва|уніятаў]] у [[каталіцтва]], запэўніваючы, што імператар [[Павел I, імператар расійскі|Павел]] забараніў існаванне уніі і дазволіў усім уніятам перайсці ў каталіцтва. Як дбайны прыхільнік вучэння езуітаў, Шантыр не сышоўся з беларускім мітрапалітам [[Станіслаў Іванавіч Богуш-Сестранцэвіч|Богушам-Сестранцэвічам]], які не хіліўся да езуітаў, і стаў будаваць супраць яго падкопы<ref name="РБС"/>.
 
Калі у 1805 годугодзе Сестранцэвіч прадставіў імператару [[Аляксандр I, імператар расійскі|Аляксандру I]] запіску аб стане царкоўнага лацінскага кіравання ў Расіі і праект пераўтварэння яго згодна з інтарэсамі дзяржавы, Шантыр, які быў на той час ужо прэлатам і старэйшым [[асэсар]]ам Пецярбургскай рымска-каталіцкай духоўнай калегіі, дастаў подкупам копію гэтага праекта, напісаў на яго пярэчанні і здолеў так размясціць у сваю карысць {{нп3|Обер-пракурор|обер-пракурора|ru|Обер-прокурор}} {{нп3|Свяцейшы кіраўнічы сінод|Свяцейшага сінода|ru|Святейший правительствующий синод}} князя {{нп3|Аляксандр Мікалаевіч Галіцын|А. М. Галіцына|ru|Голицын, Александр Николаевич}}, што той перадаў гэтыя пярэчанні ўладару разам з прашэннем Шантыра<ref name="РБС"/>. З боку Шантыра гэта быў адважны крок, бо ўсе добра ведалі пра помслівасць Сестранцэвіча<ref name="ПСШ"/>.
 
Усе меры, прапанаваныя Сестранцэвічам для ўтаймавання самавольства асобных прэлатаў і абмежавання злоўжыванняў каталіцкага духавенства, Шантыр ў сваім прашэнні патлумачыў адным славалюбствам мітрапаліта<ref name="РБС"/>. Шантыр расхвальваў дзейнасць Пецярбургскай духоўнай калегіі і запэўніваў, што каталіцтва ёсць самая надзейная апора самадзяржаўнага ураду, бо ён заснаваны на адзінаўладдзі; што Сестранцэвіч сваімі мерапрыемствамі хоча парушыць парадак, які спрадвеку склаўся, і што гэтая ломка можа вельмі неспрыяльна адбіцца на агульным ходзе дзяржаўнага жыцця. Довады Шантыра былі так умела падабраны і па-майстэрску замаскіраваны, што яму ўдалося цалкам пераканаць гасудара ў сваёй шчырасці, і несумненна карысны для ўнутранай палітыкі ўрада праект Сестранцэвіча было загадана пакінуць «да часу»<ref name="РБС"/>.
 
{{ВС}}
{{DEFAULTSORT:Шантыр}}
 
{{DEFAULTSORT:Шантыр}}
[[Катэгорыя:Мемуарысты Беларусі]]
[[Катэгорыя:Польскамоўныя пісьменнікі]]
2 054

праўкі