Лонданскі пратакол (1830): Розніца паміж версіямі

[дагледжаная версія][дагледжаная версія]
Змесціва выдалена Змесціва дададзена
афармленне
 
Радок 3:
Палітычныя колы Вялікабрытаніі баяліся збліжэння незалежнай праваслаўнай Грэцыі з Расійскай імперыяй і іх далейшую сумесную барацьбу за [[Канстанцінопаль]] і [[Чарнаморскія пралівы]] ў абыход брытанскім зацікаўленням. Таму па патрабаванню Вялікабрытаніі граніцы Грэцыі былі ўрэзаны да мінімуму адносна вызваленых паўстанцамі земляў<ref>[http://dic.academic.ru/dic.nsf/enc3p/182186 Лонданскі пратакол]</ref>. Паўночная граніца краіны прайшла па лініі — [[Арта, Грэцыя|Арта]]. Большасць грэчаскіх Эгейскіх астравоў з пераважна грэчаскім насельніцтвам ([[Крыт]], [[Родас]], [[Лесбас]] і іншыя.), акрамя вострава [[Эўбея]], засталіся ў складзе Турцыі<ref>[http://www.c-cafe.ru/words/106/10511.php Лонданскі пратакол 1830]</ref>.
 
У выніку незалежнае [[Каралеўства Грэцыя]] налічвала каля 800 тысяч жыхароў, з якіх не менш за чвэрць складалі [[албанцы]]-[[арнаўты]] і [[цыганы]]. Не менш 3 млн этнічных грэкаў засталіся па-за межамі краіны, што выклікала праблему [[эназіс]]у і стала прычынаю нестабільнасці на Балканах на дзесяцігоддзі. Таксама на патрабаванню Вялікабрытаніі Грэцыя была абвешчана незалежнай канстытуцыйнай манархіяй. Прызначэнне грэчаскім манархам сваяка пратэстанцкай нямецкай сям'ісям’і таксама была зроблена, каб адцягнуць Грэцыю ад расійскага ўплыву. Але галоўнае, што Грэцыя атрымала суверэнітэт, што паклала пачатак «параду незалежнасці» на Балканах.
 
{{Зноскі}}
{{Бібліяінфармацыя}}
 
[[Катэгорыя:Гісторыя Грэцыі]]
[[Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы XIX стагоддзя]]