Розніца паміж версіямі "Іван Мацвеевіч Жыжаль"

696 байтаў дададзена ,  1 месяц таму
вікіфікацыя, катэгорыі, дапаўненне
(вікіфікацыя, катэгорыі, дапаўненне)
 
}}
{{цёзкі2|Жыжаль}}
'''Іва́н Мацве́евіч Жы́жаль''' ({{ДН|16|6|1904}}, в. [[Вёска Сыраежкі|Сыраежкі]] — {{ДС|18|3|1982}}, г. [[горад {{МС|Мінск|Мінск]]|}}) — будаўнік, [[Герой Сацыялістычнай Працы]] ([[1964]]).
 
== Біяграфія ==
Іван Жыжаль нарадзіўся [[16 чэрвеня]] [[1904]] года ў вёсцы [[Сыраежка|Сыраежкі]] (цяпер [[Бераставіцкі раён]] [[Гродзенская вобласць|Гродзенскай вобласці]] [[Беларусь|Беларусі]]). З [[1921]] года працаваў на чыгунцы. У [[1922|1922]] годзе]] Жыжаль скончыў чыгуначнае вучылішча. У [[1935|1935]] годзе]] ён скончыў [[Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт|Мінскі політэхнічны інстытут]] па спецыяльнасці «інжынер прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва», пасля чаго працаваў у Белдзяржбудзе. З [[1938|1938 года]] года кіраваў інстытутам «Белпрампраект». УНа пачатку [[Вялікая Айчынная вайна|Вялікай Айчыннай вайны]] з'ехаўз’ехаў з [[Горад Мінск|Мінска]]а ў [[Горад Смаленск|Смаленск]], адкуль і быў прызваны ў армію. Удзельнічаў у баях [[Вялікая Айчынная вайна|Вялікай Айчыннай вайны]]<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>.
 
Пасля вызвалення Мінска Жыжаль быў звольнены з Узброеных Сіл і прызначаны спачатку інструктарам будаўнічага аддзела [[Цэнтральны камітэт КПБ|ЦК КПБ]], а затым — загадчыкам аддзела будматэрыялаў [[Дзяржплан БССР|Дзяржплана БССР]] БССР, інжынерам Галоўнага ўпраўлення прамысловага будаўніцтва. З [[1951|1951 года]] года Жыжаль кіраваў Галоўным упраўленнем будаўніцтва Мінска, а ў [[1955|1955]] годзе]] ўзначаліў [[Міністэрства будаўніцтва БССР|Міністэрства прамысловага будаўніцтва БССР]]<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>.
 
Пад непасрэдным кіраўніцтвам Жыжаля была пабудавана вялікая колькасць прамысловых прадпрыемстваў Беларускай ССР, у тым ліку [[Гродна Азот|Гродзенскі азотна-тукавы камбінат]], [[Беларуськалій|Салігорскі калійны камбінат]], [[Нафтан (прадпрыемства)|Полацкі нафтаперапрацоўчы камбінат]], уведзены ў строй новыя чэргі [[Мінскі аўтамабільны завод|Мінскага аўтамабільнага завода]] і [[Мінскі трактарны завод|Мінскага трактарнага завода]]. Акрамя таго, Жыжаль кіраваў будаўніцтвам вялікай колькасці жылых будынкаў, аб'ектаўаб’ектаў сацыяльнай сферы. Пры яго актыўным удзеле будаваліся будынкі [[Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт|Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта]] і [[Плошча Перамогі, (Мінск)|Помнік Перамогі на аднайменнай плошчы]] ў Мінску. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, дэлегатам XXII і XXIII з'ездаў КПСС<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>.
 
У [[1969|1969]] годзе]] Жыжаль сышоў з пасады міністра, а ў [[1970|1970]] годзе]] выйшаў на пенсію. Пражываў у Мінску. Памёр [[18 сакавіка]] [[1982|1982]] года]]<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>, пахаваны на [[Усходнія могілкі|Усходніх могілках]] Мінска. У 1994 г. у Мінску на доме на рагу вуліцы [[Вуліца Захарава, (Мінск)|Захарава]] і [[Вайсковы завулак (Мінск)|Вайсковага завулка]], дзе жыў Жыжаль, была ўсталявана мемарыяльная дошка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР [[15 лютага]] [[1964|1964 года]] за «самаадданую працу і выдатныя вытворчыя поспехі, дасягнутыя пры будаўніцтве Гродзенскага азотнатукавага завода, Першага Салігорскага калійнага камбіната, Полацкага нафтаперапрацоўчага завода» Іван Жыжаль быў удастоены высокага звання [[Герой Сацыялістычнай Працы|Героя Сацыялістычнай Працы]] з уручэннем [[Ордэн Леніна|ордэна Леніна]] і [[Медаль «Серп і Молат»|медаля «Серп і Молат»]]<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>.
 
Абіраўся дэпутатам [[Вярхоўны Савет БССР|Вярхоўнага Савета Беларускай ССР]] (1955—1971), дэлегатам XXII і XXIII з’ездаў КПСС<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>. Кандыдат у члены ЦК КПБ (1952—1954), член ЦК КПБ (1956—1971), член [[Рэвізійная камісія КПБ|Рэвізійнай камісіі КПБ]] (1954—1956)<ref>{{Крыніцы/Белорусская ССР. Краткая энциклопедия|5|Жижель Иван Матвеевич|225}}</ref>.
У [[1969|1969 годзе]] Жыжаль сышоў з пасады міністра, а ў [[1970|1970 годзе]] выйшаў на пенсію. Пражываў у Мінску. Памёр [[18 сакавіка]] [[1982|1982 года]]<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>, пахаваны на [[Усходнія могілкі|Усходніх могілках]] Мінска. У 1994 г. у Мінску на доме на рагу вуліцы [[Вуліца Захарава, Мінск|Захарава]] і Вайсковага завулка, дзе жыў Жыжаль, была ўсталявана мемарыяльная дошка.
 
== Узнагароды ==
[[Заслужаны будаўнік БССР|Заслужаны будаўнік БССР]], [[Ганаровы грамадзянін Мінска]]. Быў узнагароджаны двума [[Ордэн Леніна|ордэнамі Леніна]], двума [[Ордэн «Знак Пашаны»|ордэнамі «Знак Пашаны»]], [[Ордэн Чырвонай Зоркі|ордэнам Чырвонай Зоркі]] і шэрагам медалёў, у т. л. «За адвагу», «За абарону Масквы»<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР [[15 лютага]] [[1964|1964 года]] года за «самаадданую працу і выдатныя вытворчыя поспехі, дасягнутыя пры будаўніцтве Гродзенскага азотнатукавага завода, Першага Салігорскага калійнага камбіната, Полацкага нафтаперапрацоўчага завода» Іван Жыжаль быў удастоены высокага звання [[Герой Сацыялістычнай Працы|Героя Сацыялістычнай Працы]] з уручэннем [[Ордэн Леніна|ордэна Леніна]] і [[Медаль «Серп і Молат»|медаля «Серп і Молат»]]<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>.
 
[[Заслужаны будаўнік БССР|Заслужаны будаўнік БССР]], [[Ганаровы грамадзянін Мінска]]. Быў узнагароджаны двума [[Ордэн Леніна|ордэнамі Леніна]], двума [[Ордэн «Знак Пашаны»|ордэнамі «Знак Пашаны»]], [[Ордэн Чырвонай Зоркі|ордэнам Чырвонай Зоркі]] і шэрагам медалёў, у т. л. [[Медаль «За адвагу» (СССР)|«За адвагу»]], [[Медаль «За абарону Масквы»|«За абарону Масквы»]]<ref name="wh">{{Warheroes|id=14364}}</ref>.
== Памяць ==
 
== Памяць ==
На доме па адрасе [[Вуліца Захарава, (Мінск)|вул. Захарава]] № 32, у якім ён жыў, устаноўлена [[мемарыяльная дошка]].
 
{{зноскі}}
[[Катэгорыя:Члены ЦК КПБ]]
[[Катэгорыя:Члены Рэвізійнай камісіі КПБ]]
[[Катэгорыя:Дэлегаты XXII з’езда КПСС]]
[[Катэгорыя:Дэлегаты XXIII з’езда КПСС]]