Тэмбр: Розніца паміж версіямі

20 байтаў выдалена ,  1 год таму
арфаграфія, стыль
[недагледжаная версія][недагледжаная версія]
(арфаграфія, стыль)
 
'''Тэмбр''' ({{lang-fr|timbre}}) — афарбоўка [[гук]]у; адна з прыкмет [[Музычны гук|музычнага гуку]] (разам з [[Вышыня, музыка|вышынёй]], [[Гучнасць|гучнасцю]] і [[Працягласць нот|працягласцю]]).
 
Па тэмбру адрозніваюць гукі аднолькавай вышыні і гучнасці, але выкананыя або на розных [[Музычны інструмент|інструментах]], рознымі галасамі, або на адным інструменце рознымі спосабамі, штрыхамі.
 
Тэмбр вызначаецца матэрыялам, формай вібратара, умовамі яго [[Ваганні|ваганняў]], [[рэзанатар]]ам, [[Акустыка памяшкання|акустыкай памяшкання]]. У характарыстыцы тэмбру вялікае значэнне маюць [[абертоныабертон]]ы і іх суадносіны па вышыні і гучнасці, шумавыя прыгукі, [[атака]] (пачатковы момант гуку), [[Фарманта, музыка|фарманты]], [[вібрата]] і інш.іншыя фактары.
 
Пры ўспрыманні тэмбраў звычайна ўзнікаюць розныя асацыяцыі: тэмбраваятэмбравую якасць гуку параўноўваюць са глядзельнымізрокавымі, датыкальнымітактыльнымі, смакавымі і інш.іншымі адчуваннямі ад тых ці іншых прадметаў, з'яў (гукі яркія, бліскучыя, матавыя, цёплыя, халодныя, глыбокія, поўныя, рэзкія, мяккія, насычаныя, сакавітыя, металічныя, шкляныя і да тг. пд.); радзей прымяняюцца уласнаўласна слыхавыя вызначэння (звонкія, глухія).
 
Навукова- абгрунтаваная тыпалогія тэмбру яшчэ не склалася. Устаноўлена, што тэмбравыятэмбравы слых мае [[Зона, музыка|зонную]] прыроду.
 
Тэмбр выкарыстоўваецца як важны сродак музычнай выразнасці: пры дапамозе тэмбру можна вылучыць той ці іншы кампанент музычнага цэлага, узмацніць або аслабіць кантрасты; змены тэмбраў — адзін з фактараў музычнай драматургіі.
 
У музыцы XX стагоддзя ўзнікла тэндэнцыя сродкамі гармоніі і фактуры ўзмацняць, падкрэсліваць тэмбравы бок гучання ([[Паралелізм|паралелізм]], [[Кластар|кластары]] і да тг. пд.). Асаблівым напрамкам ў выкарыстанні тэмбраў з'яўляецца [[санорыка]].
 
== Гл. таксама ==
Ананімны ўдзельнік