Розніца паміж версіямі «Леў Мікалаевіч Талстой»

др (Вікіфікацыя.)
З 11 сакавіка 1847 года Талстой знаходзіўся ў казанскім шпіталі, 17 сакавіка ён пачаў весці {{нп3|дзённік|дзённік|ru|Дневник}}, дзе, пераймаючы [[Бенджамін Франклін|Бенджаміна Франкліна]], ставіў перад сабой мэты і задачы па самаўдасканаленні, адзначаў поспехі і няўдачы ў выкананні гэтых заданняў, аналізаваў свае недахопы і ход думак, матывы сваіх учынкаў<ref>{{cite web| author =Алексеева Г., Пешкова М.| date =2010-09-19| url =http://www.echo.msk.ru/programs/time/711331-echo/ | title =Лев Толстой. Американские диалоги | work = |publisher =Эхо Москвы| accessdate = 2013-03-28| lang =|archiveurl=http://www.webcitation.org/6Fd7NKL7q|archivedate=2013-04-04}}</ref>. Гэты дзённік з невялікімі перапынкамі ён вёў на працягу ўсяго свайго жыцця.
 
Скончыўшы лячэнне, вясной 1847 года Талстой пакінуў вучобу ва ўніверсітэце і з'ехаўз’ехаў у Ясную Паляну, якая дасталася яму па раздзелу<ref>{{кніга|аўтар = |частка = |загаловак =Краткий биографический очерк, написанный со слов графа Л. Н. Толстого его женой гр. С. А. Толстой 25 октября 1878 года |спасылка =http://feb-web.ru/feb/litnas/texts/l691/ln1-5104.htm |адказны = |месца = |выдавецтва = |год =1910 |том = |старонкі = 510|isbn = }}</ref>; яго дзейнасць там збольшага апісана ў творы «''Раніца памешчыка''»: Талстой спрабаваў наладзіць па-новаму адносіны з сялянамі. Яго спроба чым-небудзь згладзіць пачуццё віны маладога памешчыка перад народам адносіцца да таго ж году, калі з'явілісяз’явіліся «''Антон-Гаротнік''» {{нп3|[[Дзмітрый Васілевіч Грыгаровіч|Д.  В.  Грыгаровіча|en|Dmitry Grigorovich}}]] і пачатак «''{{нп3|Запіскі паляўнічага|Запісак паляўнічага|ru|Записки охотника}}''» [[Іван Сяргеевіч Тургенеў|І. С. Тургенева]].
 
У сваім дзённіку Талстой сфармуляваў сабе вялікую колькасць жыццёвых правілаў і мэтаў, але атрымоўвалася прытрымлівацца толькі іх нязначнай часткі. Сярод тых, якія здаліся — сур'ёзныясур’ёзныя заняткі [[англійская мова|англійскай мовай]], музыкай, [[юрыспрудэнцыя]]й. Акрамя таго, ні ў дзённіку, ні ў лістах не адбіўся пачатак занятак Талстым педагогікай і дабрачыннасцю, хоць у 1849 годзе ён упершыню адкрыў школу для сялянскіх дзяцей. Асноўным выкладчыкам быў Фока Дземідовіч, {{нп3|Прыгоннае права|прыгонны|ru|Крепостное право}}, але і сам Леў Мікалаевіч часта праводзіў заняткі<ref name="Никитина"/>.
 
У сярэдзіне кастрычніка 1848 года Талстой з'ехаўз’ехаў у Маскву, пасяліўшыся там, дзе пражывалі многія яго сваякі і знаёмыя, — у раёне Арбата. Ён спыніўся ў доме Івановай у Ніколапескаўскім завулку. У Маскве ён збіраўся пачаць падрыхтоўку да здачы кандыдацкіх экзаменаў, аднак заняткі так і не былі пачаты. Замест гэтага яго прыцягнуў зусім іншы бок жыцця — свецкае жыццё. Акрамя захаплення свецкім жыццём, у Маскве у Льва Мікалаевіча ў зіму 1848—1849 гадоў упершыню з'явіласяз’явілася захапленне [[картачная гульня|картачнай гульнёй]]. Але так як ён гуляў вельмі азартна і не заўсёды абдумваючы свае хады — часта прайграваў{{sfn|Гусев Н. Н. 1828 — 1855|1954|loc=Глава шестая. От выхода из университета до отъезда на Кавказ (1847—1851) VII|с=251—253}}.
 
З'ехаўшыЗ’ехаўшы ў [[Пецярбург]] у лютым [[1849]] года, праводзіў час у гулянкі з К. А. Іславіным — дзядзькам сваёй будучай жонкі («''Любоў мая да Іславіна сапсавала для мяне цэлых 8 месяцаў жыцця ў Пецярбургу''»). Увесну Талстой пачаў здаваць экзамен на кандыдата правоў; два экзамены, з крымінальнага права і крымінальнага [[суд]]аводства, здаў шчасна, аднак трэці экзамен ён здаваць не стаў і з'ехаўз’ехаў у вёску{{sfn|Эйхенбаум Б. М.|1969|}}.
 
Пазней прыязджаў у Маскву, дзе часта праводзіў час у азартных гульнях, што нярэдка адмоўна адбівалася на яго фінансавым становішчы. У гэты перыяд жыцця Талстой асабліва горача цікавіўся музыкай (ён сам нядрэнна іграў на раялі і вельмі цаніў любімыя творы ў выкананні іншых). Захапленне музыкай заахвоціла яго пазней да напісання «''Крэйцаравай санаты''»<ref>{{cite web| author =| date =| url =http://www.slovarus.ru/?di=21026 | title =Биографический словарь | work =Толстой Лев Николаевич |publisher =Slovarus.ru | accessdate = 2013-03-29| lang =|archiveurl=http://www.webcitation.org/6Fd7XqLtE|archivedate=2013-04-04}}</ref>.
Узімку 1850—1851 гг. пачаў пісаць «''Дзяцінства''». У сакавіку 1851 года напісаў «''Гісторыю учорашняга дня''». Праз 4 гады пасля таго, як ён пакінуў універсітэт, у Ясную Паляну прыехаў брат Льва Мікалаевіча Мікалай, які служыў на Каўказе. Ён запрасіў малодшага брата далучыцца да ваеннай службы на Каўказе. Леў пагадзіўся не адразу, пакуль буйны пройгрыш у Маскве не паскорыў канчатковае рашэнне. Біёграфы пісьменніка адзначаюць значные і станоўчы ўплыў брата Мікалая на юнага і неспрактыкаванага ў жыццёвых справах Льва. Старэйшы брат у адсутнасць бацькоў быў яму сябрам і настаўнікам{{sfn|Толстой С. М.|1990|loc=Глава VIII. Николай Николаевич Толстой|с=166—169}}.
 
Каб расплаціцца па даўгах, трэба было скараціць свае выдаткі да мінімуму — і ўвесну [[1851]] года Талстой паспешліва з'ехаўз’ехаў з Масквы на Каўказ без пэўнай мэты. Неўзабаве ён вырашыў паступіць на ваенную службу, але для гэтага яму не хапала неабходных дакументаў, пакінутых у Маскве, у чаканні якіх Талстой пражыў каля пяці месяцаў у [[Пяцігорск]]у, у простай хаце. Значную частку часу ён праводзіў на паляванні, у грамадстве казака Япішкі, прататыпа аднаго з герояў аповесці «''Казакі''», які фігуруе там пад імем Ярошкі<ref name="ЭСБЕ">{{кніга |аўтар=Венгеров С. А.|частка=Толстой Лев Николаевич |спасылка частка=http://www.bibliotekar.ru/bet/237.htm |загаловак=Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона |арыгінал= |спасылка= |адказны= |выданне= |месца= СПб|выдавецтва= АО «Ф. А. Брокгауз — И. А. Ефрон»|год=1901 |том=33|старонкі=448—457 |старонак=478 |серыя= |isbn= |тыраж=}}</ref>.
[[Файл:Leo Tolstoy and his brother Nikolai.JPG|thumb|left|200px|Талстой і яго брат Мікалай перад адпраўленнем на Каўказ, 1851 год.]]
 
Увосень [[1851]] года Талстой, здаўшы ў [[Тыфліс]]е экзамен, паступіў юнкерам у 4-ю батарэю 20-й артылерыйскай брыгады, якая стаяла ў казачай станіцы Старагладаўскай на беразе [[Рака Церак|Церака]], пад [[Горад Кізляр|Кізлярам]]. З некаторымі зменамі падрабязнасцей яна намаляваная ў аповесці «''Казакі''». Аповесць прайгравае карціну ўнутранага жыцця уцекача ад маскоўскага жыцця маладога пана. У казачай станіцы Талстой зноў стаў пісаць і ў ліпені 1852 года адаслаў у рэдакцыю найбольш папулярнага ў той час часопіса «''Сучаснік''» першую частку будучай аўтабіяграфічнай трылогіі — «''Дзяцінства''»<ref name="ЭСБЕ" />, падпісаную толькі ініцыяламі «''Л. Н. Т.''». Пры адпраўленні рукапісу ў часопіс Леў Талстой прыклаў ліст, у якім гаварылася: «''…я з нецярпеннем чакаю вашага прысуду. Ён ці заахвоціць мяне да працягу любімых заняткаў, або прымусіць спаліць усё пачатае''».<ref name="КЛС">{{cite web |url=http://www.bibliotekar.ru/pisateli/59.htm |title=Лев Николаевич Толстой (1828—1910)|author=Калюжная Л. С. |authorlink= |coauthors= |quote= |date= |format= |work= Великие писатели|publisher= |accessdate=2013-05-03 |lang= |description= |deadlink= |archiveurl=http://www.peeep.us/9079be43 |archivedate=2013-05-03 }}</ref>.
 
Атрымаўшы рукапіс «''Дзяцінства''», рэдактар «''Сучасніка''» [[Мікалай Аляксеевіч Някрасаў|М. А. Някрасаў]] адразу прызнаў яе літаратурную каштоўнасць і напісаў аўтару ветлівы ліст, які падзейнічаў на яго вельмі падбадзёрваючым чынам. У лісце І. С. Тургеневу Някрасаў адзначыў: «''Гэта талент новы і, здаецца, надзейны''»<ref>''[[Мікалай Аляксеевіч Някрасаў|Некрасов Н. А.]]'' Полн. собр. соч. и писем, т. 10. — М., «Правда», 1952, с. 179</ref>. Рукапіс пакуль яшчэ невядомага аўтара быў апублікаваны ўжо ў верасні таго ж года. Між тым натхнёны аўтар узяўся за працяг тэтралогіі «''Чатыры эпохі развіцця''», апошняя частка якой — «''Маладосць''» — так і не адбылася. Ён абдумваў фабулу «''Раніцы памешчыка''» (скончаны аповяд ўяўляў сабой толькі фрагмент «''Рамана рускага памешчыка''»), «''Набега''», «''Казакоў''». Надрукаванае ў «''Сучасніку''» 18 верасня 1852 года «''Дзяцінства''» мела надзвычайны поспех; пасля публікацыі аўтара адразу сталі адносіць да карыфеяў маладой літаратурнай школы нароўні з І. С. Тургеневым, [[Іван Аляксандравіч Ганчароў|Ганчаровым]], Д. В. Грыгаровічам, [[Аляксандр Мікалаевіч Астроўскі|Астроўскім]], якія карысталіся ўжо тады гучнай літаратурнай вядомасцю. Крытыкі {{нп3|Апалон Аляксандравіч Грыгор'еў|Апалон Грыгор'еў|ru|Григорьев, Аполлон Александрович}}, {{нп3|Павел Васілевіч Анненкаў|Анненкаў|ru|Анненков, Павел Васильевич}}, {{нп3|Аляксандр Васілевіч Дружынін|Дружынін|ru|Дружинин, Александр Васильевич}}, [[Мікалай Гаўрылавіч Чарнышэўскі|Чарнышэўскі]] ацанілі глыбіню псіхалагічнага аналізу, сур'ёзнасцьсур’ёзнасць аўтарскіх намераў і яркую выпукласць рэалізму<ref name="ЭСБЕ" />.
 
Параўнальна позні пачатак нівы вельмі характэрны для Талстога: ён ніколі не лічыў сябе прафесійным літаратарам, разумеючы прафесійнасць не ў сэнсе прафесіі, якая дае сродкі да жыцця, а ў сэнсе перавагі літаратурных інтарэсаў. Ён не прымаў блізка да сэрца інтарэсы літаратурных партый, неахвотна гутарыў пра літаратуру, аддаючы перавагу размовам аб пытаннях веры, маралі, грамадскіх адносін<ref name="ЭСБЕ" />.