Розніца паміж версіямі «Юрый Караль Глябовіч»

4 983 байты дададзена ,  11 гадоў таму
др
++
др
др (++)
{{вызнч|1=ЕжыЮрый (ЮрыйЕжы) Караль Мікалаевіч ГЛЯБОВІЧ}} ([[1603]]/[[16691605]])? — [[ВКЛ|вялікалітоўскі18 красавіка]] [[1669]], [[Заслаўе]]) — дзяржаўны дзеяч. [[Рэч Паспалітая|Рэчы Паспалітай]].
{{накід}}
{{вызнч|1=Ежы (Юрый) Караль Мікалаевіч ГЛЯБОВІЧ}} ([[1603]]–[[1669]]) — [[ВКЛ|вялікалітоўскі]] дзяржаўны дзеяч.
 
Сын [[Мікалай Янавіч Глябовіч|Мікалая Глябовіча]]<ref>(† 1632) ваявода смаленскі (з 1611), кашталян віленскі (з 1621).</ref> і Марцэбелы Карэцкай. У 1633 г. прызначаны старостай анікштанскім і радашковіцкім. Палітычную кар'еру пачаў у чэрв. 1639 г., як некалі і яго бацька, атрымаўшы тытул каралеўскага падчашыя. У тым жа 1639 г. прызначаны на пасаду падскарбія літоўскага. У 1640 г. жаніўся на Кацярыне Радзівіл<ref>сястра [[Януш Крыштафавіч Радзівіл|Януша Радзівіла]].</ref> У 1643 г. прызначаны ваяводай смаленскім. Шмат часу адаў умацаванню фартыфікацый [[Смаленск]]а, часова пакінуўшы за гэтым палітычныя справы ў Вільні, Кракаве і Варшаве, дзе з'яўляўся рэдка. У сакав. 1644 г. і ў 1645 г. прымаў актыўны ўдзел у паседжаннях Сената Рэчы Паспалітай. Падчас безкаралеўя прыехаў у Кракаў толькі ў лістападзе, каб прыняць удзел у выбарах і падпісаць элекцыйны дыплом [[Ян Казімір Ваза|Яна Казіміра Вазы]]. Падчас каранацыйнага сойму паднімаў пытанні датычныя абароны Смаленска. У 1650 г. удзельнічаў у працы створанай у Вільні камісіі па пытаннях фінансавання войска [[ВКЛ]]. У 1651 г. быў камісарам пры заключэнні міру з казакамі ў Белай Царкве, а затым у перамовах з казакамі ў 1659 г. У 1653 г. з ваяводства смаленскага прызначаны старастам жамойцкім. Падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654-1667) удзельнічаў у ваенных дзеяннях. У 1655 г. прыняў пратэктарат Швецыі, у ліку іншых падпісаўшы [[Кейданская ўнія, 1655|Кейданскую ўнію]]. Пазней, як камісар удзельнічаў у дыпламатычных і мірных перамовах з Расіяй (1660, 1662, 1664). З 1659 г. знаходзіўся ў перапісцы з [[Багуслаў Радзівіл|Багуславам Радзівілам]], з нагоды ўладанняў апошняга на тэрыторыі ВКЛ. У складзе дэлегацыі Рэчы Паспалітай падпісаў [[Андрусаўскае перамір'е]] у студз. 1667 г. і, як адзначаюць сучаснікі, сыграў значную ролю ў яго заключэнні. Ю. Глебавіч прытрымваўся на перамовах пазіцыі кампрамісу з Расіяй, хоць з перадачай ёй Смаленска і [[Дарагабуж]]а губляў значную частку сваіх спадчынных ўладанняў. У 1668 г., у т.л. як узнагароду за заключэнне Андрусаўскага перамір'я, Ю. Глябовіч прызначаны ваяводай віленскім. Ю. Глябовіч, апошні з роду Глябовічаў, меў дзвюх дочак — Марцэбелу<ref>жонка кн. Марціна Агінскага</ref> і Хрысціну<ref>тымчасова адна з найбагацейшых нявест ВКЛ, жонка Казіміра Яна Сапегі. Казімір Ян і Хрысціна вядомыя сваёй дабрачыннасцю, фундавалі храмы розных канфесій, у т.л. у 1676 г. заснавалі дамініканскі манастыр у Заслаўі.</ref>.
У [[1668]]—[[1669]] - [[ваявода віленскі]].
 
{{зноскі}}
 
{{літ
|Заяц Ю.А. Заславль X-XVIII веков (историко-археологический очерк). – Мн.: Наука и техника, 1987;
|Спиридонов М.Ф. Заславль в XVI в. – Мн., 1998.
}}
 
{{DEFAULTSORT:Глябовіч Ежы Караль Мікалаевіч}}
[[Катэгорыя:Род Глябовічаў|Ежы Караль Мікалаевіч]]
[[Катэгорыя:Ваяводы смаленскія]]
[[Катэгорыя:Ваяводы віленскія]]
[[Катэгорыя:Старосты анікштанскія]]
[[Катэгорыя:Старосты радашковіцкія]]
[[Катэгорыя:Асобы]]
 
[[be-x-old:Юры Глябовіч]]