Люксембургскі сад: Розніца паміж версіямі

4 223 байты дададзена ,  10 гадоў таму
няма тлумачэння праўкі
Няма тлумачэння праўкі
Няма тлумачэння праўкі
 
Люксембургскі сад з поўначы абмежаваны аднайменным палацам і «Малым палацам» (Petit Palais), які з'яўляецца афіцыйнай рэзідэнцыяй прэзідэнта Сената, аранжарэі і Люксембургскім музеем (Musée du Luxembourg), а з усходу - Парыжскай вышэйшай нацыянальнай школай горнай справы (Ecole des Mines). Сад можна ўмоўна падзяліць на дзве часткі: вакол палаца разбітыя яшчэ ў XVII ст. у строга геаметрычным парадку і ў класічным французскім стылі клумбы і тэрасы, ва ўсходняй і паўднёва-ўсходняй частцы паўстала больш позняя паркавая зона ў англійскім стылі.
 
== Гісторыя ==
Сад быў разбіты ў [[1611]] альбо [[1612]] гг. па замове італьянкі [[Марыя Медычы|Марыі Медычы]], удавы караля Генрыха IV, вакол загараднага замка, узводзіцца ў той час далёка за межамі горада. Правобразам замка паслужыў Палаца Піці ў [[Фларэнцыя|Фларэнцыі]], у якім вырасла Марыя Медычы. Нягледзячы на ​​тое, што ў XIX ст. паўднёвае крыло палаца і прылеглы да яго сад падвергнуліся значным зменам, [[Люксембургскі палац]] захаваў свой лёгкі італьянскі флёр, які яшчэ больш падкрэсліваюць выгадаваныя ў кадках пальмы.
 
У арыгінале сад прадугледжваў вялікія тэрыторыі лясных насаджэнняў, кветкавых клумбаў і вадаёмы, для забеспячэння вадой якіх у 1613-1624 гг. быў пабудаваны [[акведук]]. І нават падковападобны пандус з высокімі тэрасамі з боку саду, які абгінаў цэнтральны фантан, існаваў у такой форме яшчэ ў пачатку XVII ст. Мармуровыя статуі, у тым ліку помнік каралеве Марыі Медычы, з'явіліся толькі ў XIX ст. У парку размешчана вялікая колькасць статуй і твораў мастацтва, сярод якіх ёсць адна з чатырох парыжскіх статуй Свабоды Фрэдэрыка Агюста Бартольдзі вышынёй каля 2 м.
 
У 1617 г. тэрыторыя саду была павялічана за кошт часткі зямлі картэзіянскага манастыра, па загаду [[Людовік XIV|Людовіка XIV]], унука Марыі Медычы, падковападобны пандус дапоўніла грандыёзная перспектыва авеню дэ ль'Абсерватуар, якая вядзе праз пракладзены тут [[парыжскі мерыдыян|парыжскі нулявы мерыдыян]] да [[парыжская абсерваторыя|парыжскай абсерваторыі]]. Ужо ў XVII ст. парк карыстаўся вялікай папулярнасцю. У XVIII ст. Люксембургскі сад стаў ўлюбёным месцам прагулак літаратараў: тут хадзілі і [[Жан-Жак Русо|Русо]], і [[Дэні Дзідро]].
 
У наступныя гады тэрыторыя саду выпрабавала шмат змен: ў 1782 г. яго ўладальнік, граф праванскі, брат [[Людовік XVI|Людовіка XVI]] і будучы кароль [[Людовік XVIII]] паступіўся шасцю гектарамі саду, каб правесці рэстаўрацыю палаца. Падчас рэвалюцыі пасля секулярызацыі картэзіянскага манастыра тэрыторыя Люксембургскага саду павялічылася да яго цяперашніх памераў. У 1865 г. пры Напалеоне III была разрэзана пракладзенай ру Агюст Комт (rue Auguste Comte) і будынкамі ва ўсходняй і паўднёвай часткі. Гэтыя працы закранулі у тым ліку асабліва любімыя [[Гі дэ Мапасан|Гі дэ Мапасанам]] драўняны гадавальнік (Pépinière) і батанічны сад. Пратэсты грамадзян і пяць петыцый, адна з якіх сабрала рэкордныя для таго часу 12000 подпісаў, не мелі поспеху.
 
 
{{Славутасці Парыжа}}
[[Катэгорыя:Горад Парыж]]
Ананімны ўдзельнік