Бітва пад Хацінам (1621): Розніца паміж версіямі

выява, дробн.рэд.
др (→‎крыніцы: iwiki)
(выява, дробн.рэд.)
[[image:Jan Karol Chodkiewicz in Chocim 1621.jpg|350px|right|thumb|"Бітва пад Хоцінам" ([[Юзаф Брант]], [[1867]]).]]
{{вызнч|1=бітва пад Хоцінам}} ([[2 верасня]] — [[9 кастрычніка]] [[1621]]), бітва паміж саюзнымі войскамівойскам [[РП|Рэчы Паспалітай]] і [[украінскае казацтва|ўкраінскага казацтва]] (кам., адпаведна, [[Ян Хадкевіч]] (потым [[Станіслаў Любамірскі]]) і [[Пётр Сагайдачны]]; каля 58 тыс.ч.) і Атаманскай імперыі (кам. султан Асман II; каля 200 тыс.ч.) каля мястэчка [[Хоцін]] у час вайны Рэчы Паспалітай і Турцыі.
 
Войска РП, колькасна значна слабейшае, трымала абарону ва ўмацаваным табары і вымусіла туркаў падпісаць перамір'е і спыніць вайну. Адна з вядомых бітваў, дзе значны ўдзел узяла [[гусарыя|гусарыя]].
 
== Сілы бакоў ==
Войска [[РП]] складалася з рэгулярнага кантынгенту (28 тыс. ч.) пад камандай Яна Хадкевіча (пасля яго смерці ўад час[[чума|чумы]] бітвы[[24 верасня]] каманду ўзяў [[Станіслаў Любамірскі]]), да якога далучыўся кантынгент украінскага казацтва (30 тыс.ч.) пад камандай Пятра Сагайдачнага. Недалёка ад Хоціна над Днястром быў закладзены ўмацаваны табар, які загарадзіў дарогу турэцка-татарскаму войску. У складзе войска былі значныя сілы [[гусарыя|гусарыі]] (дазв. 8 тыс.ч.).
 
Турэцка-татарскае войска налічвала да 200 тыс. ч. (гэтая колькасць, магчыма, перабольшаная).
 
== Бітва ==
Камандаванне [[РП]] прыняло тактыку абароны пяхотай на земляных валах табара, і контратакаў конніцай, асабліва гусарыяй, пад агнявым прыкрыццём з валоў. Атаманскае войска раз за разам штурмавала табар, і некалькі разоў было блізкае да прарыву, як, напрыклад, пры шутрме 7 верасня, калі Хадкевіч асабіста павёў у контратаку тры гусарскія і адну [[райтарыя|райтарскую]] [[харугва, войска|харугвы]]. Запасы ў табары вычэрпваліся і расказваецца легенда, што ў дзень падпісання перамір'я ў табары не было ані харчу, ані фураж, і заставалася толькі адна бочка [[порах]]у.
== крыніцы ==
* J. Cichowski, A. Szulczynski. Husaria. — Warszawa, WMON, 1977. — 267 с., іл.