Розніца паміж версіямі "Мікалай Іванавіч Каспяровіч"

др
арфаграфія
(Новая старонка: ''''Мікалай Іванавіч КАСПЯРОВІЧ''' (9(22).5.1900, в. Ізабалёва Ігуменскага пав., цяпер [[Пух...')
 
др (арфаграфія)
'''Мікалай Іванавіч КАСПЯРОВІЧ''' ([[22 мая|9(22).5]].[[1900]], в. Ізабалёва Ігуменскага пав., цяпер [[Пухавіцкі раён]]  — [[26.12]].[[1937]])  — беларускі краязнавец, лексікограф, мастацгвазнавецмастацтвазнавец і літаратуразнавец.
 
Скончыў Мінскі інстытут народнай асветы (1921). У 1915-17 знаходзіўся ў бежанстве ў Кастрамской губерні, вучыўся ў Кастрамской мужчынскай гімназіі. У 1917-21 настаўнічаў у Ігуменскім павеце, у 1919-20 інструктар [[ЧБНК|Часовага беяарускагабеларускага нацыянальнага камітэта]] і [[Цэнтральная беларуская школьная рада|Цэнтральнай беларускай школьнай рады]], арганізаваў і быў першым старшынём Ігуменскіх павятовых беларускага нацыянальнага камітэта і школьнай рады, удзельнічаў у антыпольсгімантыпольскім падполлі. У 1918-20 вучыўся ў [[Мінскі беларускі педагагічны інстытут|Мінскім беларускім педагагічным інстытуце]], у 1921-22  — у [[БДУ]], быў выключаны. Член арганізацыіцыіарганізацыі «Маладая Беларусь». Мінскага таварыства гісторыі і старажытнасцей, [[БПС-Р]] у 1918-24. 3 1921 інструктар Наркамасветы [[БССР]], з 1922 інспектар Слуцкага, з 1924  — Віцебскага аддзелаў народнай асветы. 3 1926 навуковы сакратар Цэнтральнага бюро краязнаўства пры [[Інбелкульт|ІнбелкулыдеІнбелкульце]], сакратар краязнаўчага часопіса [[Наш край (1925)|«Наш край»]]. ВьшаўВыйшаў «Беларуска-расійскі слоўнічак» (1925), «Віцебскі краёвы слоўнік» і «Слоўнічак уласных найменняў» (1927). Пісаў пра гісторыю краязнаўчай працы на Беларусі, яе задачы і методыку, даследаваў гісторыю беларускага выяўленчага мастацтва, архітэктуру, сучасную графіку (арт. «Беларускае малярства ў Польшчы (XIV—XVI  стст.)», «Асноўныя моманты гісторыі беларускага дойлідства», «Мінск у графіцы А. М. Тычыны» і інш.). Цікавіўся гісторьшйгісторыяй тэатра, навукі (нарысы «Уладзіслаў Галубок», «Беларускі тэатр у Гродна», «Беларуская навука да Кастрычніка і пасля яго», «Беларуская культура: Да дзесяцігоддзя абвяшчэння БССР»). Склаў бібліяграфію твораў К. Каганца, даследаваў асобныя праблемы развіцця беларускай літаратуры (нарыс «Карусь Каганец», арт. «Матывы барацьбы ў творчасці М. Багдановіча», «Беларуская літаратура ў Латвіі»). Укладальнік першага беларускага дапаможніка па тэорыі літаратуры «Узоры для літаратурных гурткоў пры «Маладняку»„Маладняку“ і гурткоў селькораў» (1927). Арыштаваны ДПУ БССР 29.6.1930 па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Па пастанове АДПУ СССР ад 10.4.1931 зняволены ў лагерах тэрмінам на 5 гадоў (Асінкі Кемераўскай вобл.). Пасля вызвалення ў 1935 жыў у Новасібірску, выкладаў рускую мову і літаратуру ў тэхнікуме сувязі. Паўторна арыштаваны 28.8.1937; па пастанове ад 17.12.1937 прыгавораны да расстрэлу. Па першым прыгаворы рэабілітаваны 19.9.1960, па другім  — 14.2.1958.
 
== Бібліяграфія ==
* Беларуская архітэктура. Віцебск, 1925;
* Матэрыялы да вывучэння віцебскай краёвай літаратуры і мастацтва. Мн., 1927;
* Краязнаўства: (Нарысы). Мн., 1929.
 
== Літаратура ==
* Германовіч І. К.  Жыццё праляцела знічкай // ЛіМ. 1980, 22 жн.
* Германовіч І. К.  Беларускія мовазнаўцы: нарысы жыцця і навук. дзейнасці. Мн., 1985. С. 141—162.
* Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўнік. Мн., 1994. Т. 3. С. 208—211.
* Лісаў А. Г., Падліпскі А. М.  Краязнавец Мікалай Каспяровіч. Віцебск, 2000.
* {{Крыніцы/Маракоў|РЛ|1|0|РЛ1-3|РЛ1-3}}
 
{{DEFAULTSORT:Каспяровіч Мікалай}}